Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 520):

Een donkere bladzijde

Het leek zo mooi, mijn liefde, onze liefde, haar liefde, alle liefde. Maar er bleken ook scherpe kantjes aan onze omgang te zitten. Niet in de laatste plaats door de wispelturigheid van Emma.
Het kon niet anders of er zou ook een donkere bladzijde komen in het verhaal over ons bestaan.
Ze kon zich er niet in vinden dat ik met mensen zoals Gerard Vroeg en Maarten Wolvenknaap omging. Vooral voor die laatste bleef ze me steeds waarschuwen. Wat eerst belangstelling was geweest werd steeds vaker bemoeizucht. Alsof ik haar verantwoording moest afleggen. Het duurde niet lang of onze eerste ruzie was een feit. Het was een korte maar hevige ruzie toen ze weer eens haast had en mij een zoen en een knuffel had gegeven. Ik voelde me naderhand schuldig en vond dat ik verkeerd had gehandeld. Ik had me niet moeten laten provoceren door haar vileine opmerking over mijn afkomst en de lastige situatie van mijn ouders. En ik had helemaal mijn mond moeten houden toen ze mij vertelde over de relatie tussen de jeugdige Wolvenknaap en de schrijver Jan Boter. Ze leek haar drukke leven alleen dan aan te kunnen als ze de gelegenheid had om zich eens flink tegen haar jeugdige minnaar af te zetten. Het hakte er flink bij mij in. Ik was van streek en ik wilde het liefst zo snel mogelijk verhuizen.


Er kwam een onaangename gebeurtenis in het leven van mijn hospita.
Tijdens een verkeerscontrole bleek dat zij net iets te veel gedronken had en dat de uitslag was 0,6 promille in plaats van de toegestane 0,5 promille alcohol in het bloed. Wekenlang was ze gepikeerd dat haar rijbewijs was afgenomen omdat ze maar een paar druppels te veel had gedronken.
De paar druppels hadden zwaar voor haar gewogen en ze nam daarom het besluit om voortaan helemaal geen alcoholische dranken meer te drinken. Ze vroeg me om solidariteit, en die kreeg ze doordeweeks, maar in het weekend wilde ik mijn biertjes niet laten staan. Ik ging toch lopend naar de kroeg en ik had niet eens een rijbewijs.
Ik vroeg Emma of ze mij het voor deze keer en omdat het weekend was wilde vergeven.
Emma knikte en verliet met haar feeërieke bewegingen gracieus de kamer. Ik nam het flesje aftershave uit Parijs in mijn handen en spoot een beetje op mijn kin, waar zich stoppels van drie dagen niet scheren bevonden.
Opnieuw viel het me op dat ik romantische gevoelens voor mijn hospita koesterde. Het was inderdaad vervelend voor haar dat ze haar rijbewijs voorlopig kwijt was.

Later die avond, toen ik al op bed lag schreef ik in het Havermout schrift een tweede tekst over de ruzie met Emma.

De volgende dag op school kocht ik voor vijfentwintig Hollandse guldens het tweedehands leren jasje van Arthur. Het was hem te klein geworden, maar mij paste het perfect. De deal was snel gesloten. Toen ik thuis was schreef ik met witte letters “Hector Havermout and the scapegoats” op het jasje. Het werd mijn uitgaans-jasje wanneer ik in het weekend naar uitgaansgelegenheden ging. Emma vond het vreemd toen ze het zag. “Wat betekent dat Bjarne, zit je in een muziekbandje? Waarom heb je dat op jouw jas geschreven, en hoe kom je aan die jas?” Ik bleef haar de antwoorden schuldig en nam een slok van mijn biertje.
Het was voor mij een donkere bladzijde in mijn leven geweest, de eerste ruzie met Emma. Ik had kennis moeten maken met haar sadisme. Haar manier om een ander het gevoel te geven dat hij helemaal niemand en niets was en alleen op de wereld rondliep om haar in haar complexiteit te behagen.

Het werd een donkere bladzijde met een zware echo.

Schrijver: Bjarne Gosse
14 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: vrouwen

4,0 met 1 stemmen 68



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)