Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 521):

Balanceren

Er gingen een paar saaie dagen voorbij op school, zelfs de grappen van de stoere tuinderszoon Arthur, die steeds zijn nieuwe leren jasje droeg, konden mij niet vermaken. Totdat de vrijdag aanbrak en we voor maatschappijleer naar een galerie in de stad gingen om hedendaagse kunst te bekijken. We gingen op de fiets vanaf Overvecht de stad in en kwamen bij de galerie. Arthur had weer het hoogste woord. Alsof hij telkens het middelpunt van de belangstelling wilde zijn.

In de galerie hingen kleurige portretten van de kunstenaar Alfons Bortano. Ik had weleens in de krant over deze kunstenaar gelezen, maar nog nooit zijn werk in de werkelijkheid gezien.

Er was een kleurrijk portret te zien, groene kleuren en rood op de wangen. De haren zwarte strepen, de wenkbrauwen zwaar aangezet. De ogen leken in een leegte te staren, de neus had wel iets weg van een feestneus. De kin hing versteend onder de mond, en de oren leken oplettend te luisteren. Het portret leek te balanceren tussen zelfspot en bittere ernst.

De kleuren straalden warmte uit, maar de uitdrukking van het portret was kil. Het was geen werk dat ik aan de muur zou hangen, maar Arthur leek zich er uitstekend mee te vermaken. Hij probeerde het portret met zijn gezichtsuitdrukking te imiteren. Hetgeen hem wonderwel aardig lukte. Hij leek te balanceren tussen waanzin en ernstige realiteit. Het fascineerde mij.

Een ander portret was in sombere bruine kleuren opgezet met dunne lagen olieverf. Het was het portret van een verbaasde jongeman. Het vreemde was dat de jongeman op Arthur leek, maar die had dat zelf niet in de gaten.

Een ander werk van de kunstenaar Alfons Bortano was een grote zeefdruk, een dubbelportret met twee identieke gezichten. Vervreemdende ogen, bijna abstracte ogen en een strenge verlangende mond. De oren ontbraken, wat het gevoel gaf dat het portret alleen maar kon kijken. Kijken en kussen, niets anders dan dat. Twee gezichten, vier ogen, twee monden. Het gezicht leek te balanceren tussen stilte en oneindig geluid.

Het vierde werk dat ik van deze kunstenaar bekeek was een portretwerk van krijt op papier. De kleuren waren somber gehouden, de zwarte lijnen toonden de expressie. Alhoewel de lijnvoering trefzeker was leek de expressie van het gezicht aarzeling uit te stralen. Het gaf een dubbel gevoel om er naar te kijken. Was het een triest persoon die hier voor model had gestaan, of was het een gedrocht uit trieste fantasie ontsprongen.

Naarmate we langer in de galerie aanwezig waren werd het steeds stiller.
Het vijfde werk dat ik bekeek was weer een dubbelportret. De twee identieke gespiegelde gezichten verbonden door een geheimzinnige laag verf. Alle portretten van de kunstenaar Bortano leken te balanceren tussen totale gekte en nuchtere werkelijkheid.

Het voelde aan als het balanceren van mijn eigen leven. Soms leek ik een koorddanser op een hoog gespannen koord, de andere keer was ik weer nuchter met de beide voeten stevig op de grond.

Ik had niet het zelfvertrouwen van de stoere tuinderszoon Arthur.
De zelfverzekerde schilderskwast van de kunstenaar Bortano had ik niet in mijn bezit.
Ik had mijn ogen, mijn oren, mijn neus en mijn handen. Een brein en een hart had ik ook. En alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik veilig bleef balanceren, met mijn rugzakje op een hooggespannen koord, met mijn verlangen naar de toekomst met beide voeten op de grond.

Balanceren, het leek een toverwoord in deze rumoerige tijden. Het was de enige manier om te overleven, zonder balans liep alles in de soep.

Schrijver: Bjarne Gosse
17 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: kunst

5,0 met 2 stemmen 57



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)