Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 522):

Nieuwe dwalingen

Naam: Bjarne Gosse Leeftijd: Negentien jaar

Geslacht: Man Opleiding: Middelbaar beroepsonderwijs

Adres: Meneer de Zwaluwstraat 27 Woonplaats: Utrecht

De gegevens voor de aanvraag voor een Cultureel Jongeren Paspoort had ik keurig ingevuld op de daarvoor bestemde antwoordkaart. Het was een tip geweest van Gerard Vroeg, dan konden we goedkoper naar een museum gaan.

De weg naar een bekende jongerenkroeg in de stad wist ik steeds beter te vinden. Met het voorjaar in mijn hoofd probeerde ik er contacten te leggen, hetgeen na drie biertjes aardig lukte in de sfeervolle kroeg de Nachtraaf.
Ik leerde er Maarten Wolvenknaap en Gerard Vroeg steeds beter kennen. We dronken samen en hadden een amusant gesprek. We waren ongeveer van dezelfde leeftijd. Gerard was een jaar ouder en Maarten was een jaar jonger dan ik. We spraken af om over twee weken weer naar dezelfde kroeg de Nachtraaf te gaan.
Maarten Wolvenknaap had een plan om in korte tijd veel geld te verdien. Hij deed er wat vaag over, maar onze nieuwsgierigheid was gewekt. We zouden er eerst voor naar een museum moeten gaan en er een aantal schilderijen bestuderen. De rest was volgens hem een koud kunstje en zo gepiept. Zijn snorharen bewogen mee met zijn bovenlip, alsof het onder zijn neus kriebelde. Hij droeg een strakke jeansbroek en een donkerpaars overhemd van een klassieke kwaliteit. Zijn kleine bokken-snor stelde nog niet veel voor, maar hij gedroeg zich als een jongeheer.

We zouden op een vrijdagmiddag kunnen gaan, want dan kwam het middag rooster te vervallen vanwege absentie van een van de leraren.

Die vrijdagmiddag stond ik in de regen in de buurt van het museum waar we naar toe zouden gaan. Geen Maarten of Gerard te bekennen, dus ik besloot naar binnen te gaan. Het was gratis met mijn cultureel jongeren paspoort. Ik liep de route die Maarten mij had uitgelegd totdat ik in de zaal stond waar ik het schilderij kon zien. Het was een enorm groot schilderij en ik wist bij de eerste oogopslag al dat Maarten dit nooit zou kunnen namaken. Ik besloot eerst eens naar de naam van het schilderij te informeren. “De Nachtwacht van Rembrandt “ stond er op een bordje naast het imposante doek. Langzaam maar zeker drong het tot mij door dat ik in de maling was genomen door Maarten Wolvenknaap. Een kwajongensstreek om er achter te komen hoe goedgelovig ik was. Beteuterd over mijn eigen naïviteit liep ik het museum uit. Ik kookte van binnen. Ik had mij beet laten nemen door een jonge schavuit, die waarschijnlijk achter mijn rug spotte over mijn creativiteit. Ik broeide op een plannetje om hem terug te pakken. Maar daar had ik Gerard Vroeg bij nodig, en die had altijd geldtekort wanneer je hem iets vroeg. Ik moest snel iets verzinnen om geld te verdienen. Mijn baantje op zaterdag in het tuincentrum was niet voldoende voor het nachtleven. Toen ik weer terug in Utrecht was belde ik Gerard Vroeg om verhaal te halen en hij draaide al snel bij. Het was een flauwe grap geweest. Hij wilde wel met mij bepraten hoe we Maarten een loer konden draaien. Het zou mijn gemoedstoestand behagen wanneer we hem een poets konden bakken. Gerard Vroeg was een genie in het bedenken van poetsen. Hij had zelfs een poetsdoek bij zich om het wonder van de grap te verwezenlijken.

Schrijver: Bjarne Gosse
21 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: humor

4,0 met 1 stemmen 71



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)