Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 524):

Verzotheid

“Plotseling schaamde ik mij er voor dat ik nog met mijn teddybeer sliep. Ik richtte mijn woede op het onschuldige levenloze dier, trok zijn kop van zijn romp en ontdeed hem van zijn ledematen.”

Ik schrok van de eerste zinnen die ik las in de brief die Gerard Vroeg mij ongevraagd geschreven had. Ik besloot de brief opzij te leggen en ik dacht weer aan de geweldige vrijpartij met Emma.

Ik adoreerde haar. Ik kon niet anders dan hopen dat onze gezamenlijke nachtelijke verpozing het begin van een liefdesaffaire was. Ik wilde niets anders dan een bevestiging dat we het samen te gek met elkaar hadden gehad. De uren leken langer dan ze in werkelijkheid duurden. Ik kon me moeilijk op mijn studie voor het proefwerk natuurkunde concentreren. Dit was een lastig vak. Ik dacht de hele tijd aan liefde.

“Ik nam de onderdelen van de bedroefde beer te samen en deed ze in een plastic zak. Ik nam de plastic zak mee naar het water en gooide de zak in het water. Daarna was ik weer naar huis gegaan en verschoonde de lakens van mijn bed.”

De brief van Gerard vroeg opnieuw mijn aandacht. Ik zat in de grote woonkamer. Op de salontafel lag het nieuwste boek van Krampool, de favoriete schrijver van Emma. “Truus en de krokodillentranen” stond er als titel op de kaft. Geen enkele behoefte had ik om het boek te gaan lezen. Ook de brief van Gerard liet ik links liggen. Ik wilde alleen nog maar aan Emma denken en aan onze geweldige nacht samen.

Toen Emma terugkwam van de trip voor haar werk naar Antwerpen had ze het voortdurend over Maurice van Sleveren, de succesvolle homoseksuele kunstenaar uit Antwerpen. Ze had een uitgebreid interview met hem gehad in zijn atelier.

Geen woord kwam er over haar lippen over het feit dat we samen liefde hadden bedreven. En dat het een intense romantische gebeurtenis was geweest met meerdere hoogtepunten en lang dromerig nagenieten.
Ik wist niet dat er homoseksuele kunstenaars bestonden. Ik had wel eens gehoord over homoseksuele herenkappers en een tennisspeelster die lesbisch was, maar er bestonden dus ook homoseksuele kunstenaars.
Lieve Emma irriteerde zich aan mijn naïviteit. Ze was eerder plotseling boos op me geworden omdat ik “broterham” zei in plaats van “boterham”. Ik dacht dat het met brood te maken had. Zij wist me ervan te overtuigen dat het toch “boterham” was. Ik schrok van haar plotselinge boosheid. Het verheffen van haar stem. Had ik me dan toch vergist en had mijn uitbundige fysieke liefde haar teleurgesteld. Ze bleef drammen. Echt volhoudend alsof haar gelijk met iets heel belangrijks in de wereld verband hield. Het intimideerde me lichtelijk. Het was alsof ze mij extra wilde laten merken dat ik jong en onwetend was. En dat ik mij er allemaal niet te veel van voor moest stellen, over wat er tussen ons gebeurd was.

“Maurice van Sleveren”: ik had nog nooit iets over hem gehoord. Toen de avond voorbij was wist ik meer over de kunstenaar Maurice van Sleveren dan dat ik over mezelf te weten kwam. En ik begreep al helemaal niet waarom ze niets over onze romantische nacht had gezegd.
In de fantasiewereld van mijn dromen had ik gehoopt dat mijn geliefde hospita mij de liefde zou verklaren. Het was in mijn gedachten een logisch gevolg geweest op onze vrijpartij. Emma was lieve Emma geworden. Maar lieve Emma was minder lief dan ik had gedacht. Ze etaleerde voortdurend haar kennis over allerlei zaken in de wereld die zij belangrijk vond. Over haar gevoelens voor mij kon ze kennelijk niets kwijt.

Ik vond het vreemd, maar ik besloot voorlopig te zwijgen. En te luisteren, vooral luisteren, misschien kon ik ergens een rode draad vinden en er achter komen waarom ze mij zo veel had te vertellen. Misschien vond ze het moeilijk vanwege het leeftijdsverschil. Had ik er dan zelf over moeten beginnen? Ze gaf me de kans niet. Geen woord over de verse bos gladiolen in de woonkamer. Geen woord over de aandacht en de verzorging die ik Frits had gegeven. Frits was steeds vaker in de tuin te vinden.

Lieve Emma liet haar hele reportage over de Antwerpse kunstenaar van Sleveren de revue passeren. Werkelijk alles wat zij aan informatie had ingewonnen kwam voorbij. Zoals de keuzes voor zijn modellen, vaak aantrekkelijke jonge vrouwen. De abstracte elementen in zijn werk, zijn passie voor lokale flora, zijn kennis over zang van vogels. Er was geen speld tussen te krijgen, wanneer Emma begon te praten verdwenen alle dagelijkse beslommeringen als sneeuw voor de zon. Emma was blij dat er iemand in haar huis was tegen wie ze kon praten. Ze had iemand om haar kater te verzorgen wanneer ze op reis was voor haar werk. Ze had iemand die op het huis kon passen wanneer ze van huis was.
Ze was nooit op mijn kamer geweest, dat was mijn terrein, daar betaalde ik voor. Zodra ze me ergens anders in huis tegenkwam, veranderde haar stem in een intense magneet, waar ik verwonderd naar luisterde en waar ik geen nee tegen kon zeggen.

Mijn liefde wilde ik haar opnieuw geven. Het kwam niet verder dan luisteren naar wat Emma had te zeggen. Haar stem klonk in mijn dromen, tussen alle muren van mijn gedachten.

De volgende dag kreeg ik opnieuw een brief van Gerard Vroeg. Hij was op zoek naar een kamer in Utrecht. Het was uit met zijn vriendin en hij wilde terug in Utrecht komen wonen. Ik schreef hem kort terug dat ik niets wist. Ik was al een tijdje niet meer in de Nachtraaf geweest, omdat ik het leuk vond om in de avond tekeningen te maken met mijn favoriete radiozender op de achtergrond.

Ik vroeg me af hoe het met Maarten Wolvenknaap was. Had hij werkelijk contacten in de onderwereld? Of was dat een verzinsel geweest van Gerard Vroeg, die wel vaker verhalen verzon die weinig met de werkelijkheid hadden te maken.

Schrijver: Bjarne Gosse
26 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: emoties

5,0 met 2 stemmen 28



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)