Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:liefde

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 34):

De brief uit Amerika

Het was een opwindende ochtend.
Emma was in Amerika. Er hing iets bijzonders in de lucht. Ik had het gevoel dat ik nu echt volwassen was. Ik had opnieuw het nummer “Cowgirl in the sand“ van Neil Young beluisterd door de koptelefoon en me mee laten slepen door het gitaargeluid van mijn muzikale held. Ik ging naar de brievenbus in het grote huis van mijn hospita lieve Emma en ik zag tot mijn grote vreugde dat er een brief uit Amerika op de deurmat lag.

De enveloppe zat vol met zeven blaadjes handgeschreven tekst en de auteur van die tekst was Emma Petronella, mijn lieve Emma. Ik herkende haar gedistingeerde handschrift onmiddellijk. Ze had een eminente manier van zinnen componeren. Ze was in New York geweest. Een van de belangrijkste wereldsteden, dankzij de leidinggevende en invloedrijke rol in handel, financiën, media, public relations, kunst, mode en educatie. In Brooklyn om daar Red Hook te bezoeken. In Manhattan voor een middagje in het Central Park waar ze een interessant gesprek had met een toevallige voorbijganger, die op weg was naar de dierentuin. Na haar bezoek aan New York was ze naar Washington vertrokken om er de stad Seattle te bezoeken. Vervolgens was ze weer terug naar New York gevlogen om er een belangrijke man te ontmoeten.

De eerste zes paragrafen van de brief uit Amerika maakten zoveel indruk op me dat ik bijna vergat dat ik een eigen leven had en me moest voorbereiden op school.
Nauwkeurig beschreef ze hoe de eerste dagen in Amerika waren geweest. Heel anders dan mijn leven waarin ik voor mezelf moest zorgen en waar ik er belang bij had om Frits de kater op tijd zijn eten te geven. En de kattenbak verschonen en mijn schoenen poetsen, mijn broeken wassen, mijn boekentas vullen en steeds maar in de weer met andere spullen. Het was alsof er een droom was uitgekomen waarvan ik had gehoopt dat ik die droom nooit had willen dromen. De ene na andere zin was zo indrukwekkend dat ik er verdrietig van werd dat er geen enkel woord over mij ging of over onze liefde. Ik probeerde of er tussen de regels misschien een geheime boodschap te ontcijferen was. Een paragraaf die over iets anders ging maar eigenlijk over onze liefde ging. Ik was op zoek naar een waarom over waardoor ze dit allemaal aan mij schreef. Het leek meer op een reisverslag van iemand die haar kwaliteiten etaleerde dan een persoonlijke brief aan een geliefde.

Ik las de lange uitvoerige brief zoals ik naar haar had geluisterd, zwijgend met mijn eigen stille woorden diep verborgen in mijn hart. Mijn emoties waren verwarrend. Het was een boeiende tekst die ze had geschreven. Het was niet voor niets dat zij furore maakte ik haar vak. Ze vond haar eigen weg met woorden.
Maar ik zocht naar iets persoonlijk. Woorden waaruit ik kon opmaken dat ze van me hield zoals ik van haar, mijn lieve Emma. Mijn godin van de liefde. Mijn zachte minnares.
Waarom stond er helemaal niets over mij in de brief uit Amerika?

De door mij nauwkeurig gelezen brief van lieve Emma uit Amerika had me aan het denken gezet. Het was een lange uitvoerige brief die ze me had geschreven. Terwijl ik op de dikwijls ondeugende Frits moest passen en ik mij moest voorbereiden op de examens van school, was mijn sensuele hospita in Amerika veranderd in een verwilderd liefdesdier. Ze was volgens eigen hilarisch schrijven aan de haak geslagen door een rijke Amerikaan. Een macho, die haar meenam naar feestjes waar ook Lou Reed, Bob Dylan en allerlei andere bekende Amerikanen rondhingen. In geuren en kleuren had ze mij haar avonturen beschreven. Ze kon dat goed met haar jarenlange ervaring als journaliste op het gebied van kunst. Haar brief was één brok pure literatuur, nooit had ik zo intens over de liefde gelezen als in de brief uit Amerika die mijn hospita mij had gestuurd. Nergens ontdekte ik ook maar een woord dat over mij ging of over mijn prille overweldigende liefde. Ik moest niet zeuren, welke beeldschone vrouw zou er ooit zo’n uitvoerige brief aan haar zestien jaar jongere minnaar schrijven. Niemand toch. Helemaal niemand. Ik was met mijn neus in de boter gevallen en ik realiseerde me dat ik deze brief zorgvuldig moest bewaren.

Arthur liep op school op te scheppen dat hij zwaar geschapen was. Ik vond het zoiets lulligs om over op te scheppen. Hij leek inderdaad wel op een schaap met die blonde krullen en vriendelijke tuindersogen. Maar het boeide met niet wat voor gewicht hij in zijn broek had. Trudy Molenaar leek er meer belang bij te hebben, want ze hing letterlijk en bijna schuimbekkend aan zijn lippen toen hij verhaal deed over de inhoud van zijn onderbroek.

Misschien tilde ik er te zwaar aan en had ik te weinig mededogen met zijn jeugdige leeftijd en argeloze achtergrond. Misschien zat er nog teveel van een nooit versleten taboe in mijn eigen rugzakje. Waarom was het altijd Arthur die succes had bij de leukste meiden, en waarom kwamen de hopeloze gevallen altijd bij mij terecht. Waarschijnlijk was Arthur iemand die een groot gezin wilde stichten en was hij op zoek naar de meest vruchtbare vrouw. De Zeeuwse Trudy zag er heel vruchtbaar uit met haar ronde borsten en sterke heupen.

Misschien vergiste ik mij en zat er achter die stoere bravoure een kwetsbare jongeman, die zijn gevoelens niet goed kon uiten en daarom maar voortdurend liep op te scheppen over de uitbundige grootte van zijn liefdesapparaat.


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=STIC3RGlaQ0

Illustratie: feestjes waar ook Lou Reed en Bob Dylan rondhingen
Schrijver: Bjarne Gosse
27 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: liefde

4,0 met 1 stemmen 35



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)