Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 512):

Geestdrift voor een ideaalbeeld

Het was voor Emma van vitaal belang om mij er van te overtuigen dat wij als mens van de apen afstamde. Ze benadrukte dat dikwijls tijdens het liefdesspel. Hoe kon ik weten of ze gelijk had. Volgens de lessen biologie was het niet meer dan een vermoeden. Ik hield er niet van om de mens met dieren te vergelijken. Dieren deden dikwijls kwalijke dingen waar je als mens beter niet aan kon denken. Misschien kwam het omdat ik jong was, en dat Emma daarom dacht dat ik dichter bij de dieren stond dan zij. Ik besloot om mij er niet verder in te verdiepen. Ik was bezig met ingewikkelde leerstof voor plantkunde, daar zat mijn hoofd helemaal vol mee.

Emma Petronella was voor een paar dagen naar Maastricht toen Peter op een zondagmiddag voor de deur stond van het huis waar ik een kamer huurde.
Ik wist dat Emma na het bezoek aan Maastricht opnieuw naar Amerika zou vertrekken. Ze was met een serie belangrijke opdrachten bezig. Natuurlijk wist ik dat het belangrijk voor haar was. Ze had altijd veel in haar mars. Nooit kwam het in me op om haar voor de voeten te lopen. Een bofkont was ik, dat ik haar was tegengekomen in mijn leven en dat ik in haar prachtige herenhuis een kamer huurde.
Peter was best een knappe jongeman. Hij had zijn stroblonde haar naar achteren gekamd. Hij had een zwarte jeansbroek aan en droeg een donkere leren jas en korte bruine leren laarzen. Zo in het volle zonlicht zag hij er imposant uit. Hij had een grote tas en een kartonnen koker bij zich. Ik keek nieuwsgierig.
“Dag Bjarne, leuk om je weer te zien! Ik heb wat spullen van Christiaan de schilder, waar je misschien iets aan hebt. Hij wil je graag iets geven omdat je model hebt gestaan. Mag ik even binnenkomen? Kom ik gelegen?” Terwijl ik de deur voor Peter openhield werd ik nog nieuwsgieriger naar hetgeen hij bij zich had.
 
 

Daar stond hij dan de knappe Peter Halm om mij spullen te brengen.
Ik knikte en zei met de klank van verrassing in mijn stem.”Hallo Peter, leuk jou ook eens overdag te zien. Kom binnen!”
“ Zullen we naar je kamer gaan?” vroeg Peter en ik liep voor hem uit naar mijn kamer.
In de kamer begon hij met het uitpakken van de tas en de koker.
“Kijk Bjarne, een aantal tubes uitstekende nog bruikbare acrylverf, een set varkensharen kwasten, een vloeibare verdunner voor de acrylverf en hier een zestal grote vellen papier en twee kleine schildersdoeken. Ik denk dat je er wel mee uit de voeten kan.” Hij keek mij vragend aan. Ik was er onzeker over of ik een artistieke aanleg had. Ik had de kunstenaar wel verteld over de portretten die ik had geschilderd, en hij had mij het advies gegeven om fantasiedieren te gaan schilderen.
“ Ja, ik zal wel wat nieuwe dieren verzinnen.”sprak ik zo ontspannen mogelijk tegen Peter. Meestal wanneer we elkaar zagen had ik al een biertje op. Nu hij overdag bij me was, vond ik het moeilijk iets te zeggen. Ik wilde hem niet zenuwachtig maken omdat ik wist dat hij homo was.
Peter leek zich op zijn gemak te voelen, de blik van zijn ogen viel op een tekening van mij, die ik aan de muur had hangen.
“Wat een leuke tekening Bjarne!” zei Peter met zijn zelfverzekerde stem.
“ Ja, alweer van een tijdje geleden” antwoordde ik. Ik was blij met de spullen. Dan kon ik weer vooruit met mijn creatieve energie.
“ Bjarne heb je zin om volgende week naar mijn tentoonstelling te komen?” Peter gaf mij een flyer terwijl hij zijn vraag uitsprak. “Het is op zondag en de drank is gratis:” voegde hij er met een lachje aan toe. Ik keek naar de afbeeldingen op de flyer. Het was krachtig werk en het zag er heel volwassen uit. Peter was een fantastische kunstenaar en hij maakte heel fraai werk. Nog voor ik iets kon zeggen hoorde ik weer zijn stem.
“Ik moet je ook nog dit boekje met de beste gedichten van Aleksandr Poesjkin geven Bjarne, Christiaan denkt dat je ze waarschijnlijk wel mooi zal vinden. Hij heeft dit boekje op de boekenmarkt in de stad voor jou gekocht.” Ik kreeg het boekje in mijn handen gedrukt. Er viel een los blad uit, het was een oud gebruikt exemplaar. Ik raapte het losse blad van de grond en las het gedicht.

Drie bronnen

In de bedroefde steppe van het leven
Welt op drie plaatsen een geheime bron:
De bron der jeugd, door overmoed gedreven,
Kolkend en bruisend, fonkelt in de zon.
Kastalia, de bron van de poëten,
Stilt met haar stroom de bannelingen smart
De laatste, koele bron van het vergeten,
Lenigt het zoetst het branden van het hart.

Aleksandr S. Poesjkin

Peter keek mij aan en vertelde dat hij haast had. Ik liep met hem mee naar de deur. Het was een onverwachts bezoek geweest. Ik had niet veel tegen hem gezegd. Het was voor mij een grote eer dat ik op de opening van zijn aankomende expositie mocht komen.
Emma stuurde een prachtige ansichtkaart uit Maastricht op. Er stond een vage dubbelzinnige opmerking op. Ik kreeg er een ongemakkelijk gevoel bij. Ze schreef soms zinnen waarbij ik naar de betekenis moest raden. Ik dacht dat ze heel veel betekenis hadden. Ik wist het echter niet zeker. Het was niet iets om rustig van te worden.
Ik zette de schilders-spullen in de hoek van de kamer. Later als ik wat meer tijd had zou ik er mee aan de slag gaan.
Kees Broodakker stuurde geen antwoord op mijn laatste brief. Misschien had hij gehoopt dat ik wat meer op hemzelf was ingegaan. Dat durfde ik niet goed uit angst om hem te kwetsen.

Schrijver: Bjarne Gosse
5 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: overig

4,0 met 1 stemmen 65



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)