Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 526):

Eenzame waarheid

Die zomerse vrijdagmiddag ontmoette ik de vierentwintigjarige student sociologie Alex H. op een terrasje aan de oudegracht in Utrecht. Hij was gekleed in een linnen korte broek, een donkerrood shirt en hij had een schoudertas bij zich. Na het bestellen van twee glazen verkoelende cola haalde hij uit de schoudertas een map waarin het vragenformulier zat.
“Het zijn veertien vragen Bjarne, je hoeft ze niet allemaal te beantwoorden. Ik schrijf zoveel mogelijk op.” Ik nam een slok van de inmiddels gearriveerde cola en luisterde aandachtig naar de eerste vraag die Alex rustig voorlas.
“Ben je weleens in contact gekomen met de politie, voor een overtreding of iets anders?”
Deze vraag kon ik gemakkelijk naar waarheid antwoorden en ik liet daarom een kort “Nee” horen.
“Zijn er andere mensen uit het gezin weleens met de politie in aanraking gekomen?” Deze vraag was moeilijker. Aarzelend liet ik een “Ja”horen.
“Wie?” vroeg Alex kort. “Mijn vader, mijn jongste broer en mijn oudste zus.” zei ik onzeker.
Er viel een korte stilte.
“Zou je ook willen vertellen waarom Bjarne?” Ik schraapte mijn keel en zei toen daadkrachtig:
“Nee” Ik nam nog een slok van de cola. Ik had net als Gerard Vroeg dingen kunnen gaan verzinnen, maar dat kon ik niet. Dit was de eenzame waarheid.

Er volgden een aantal vragen over mijn fysieke gezondheid, die ik makkelijk kon beantwoorden.
Alex schreef alles wat ik antwoordde op en stelde dan de volgende vraag.
“Ben je weleens in contact geweest met de geestelijke gezondheidszorg Bjarne? “ hij stelde de vraag met een aarzeling in zijn stem.
“Ja ik ben vanaf mijn vijftiende tot mijn zeventiende onder behandeling geweest van een jeugdpsychiater.” Ik nam een flinke slok van de cola.
“Wil je ook vertellen waarom Bjarne. Wat was er aan de hand?”
“Het kwam door de situatie thuis, ik had zenuw tikken en handelde dwangmatig, en ik hoorde stemmen van mensen die in de werkelijkheid niet bestonden.”
“En wat was de diagnose Bjarne?”
“Er was geen diagnose. Ze hadden toen nog geen diagnose. Ik moest alleen maar vragen beantwoorden en in een kelder tegen een boksbal slaan om mijn woede kwijt te raken.”
Alex Huppelrat keek me met een verbaasde doordringende blik aan. Waarschijnlijk had hij al vaker zulke verhalen gehoord, maar de manier waarop hij naar mij keek getuigde van empathie.
“ Zo Bjarne dat was de laatste vraag, zoals gezegd blijven alle gegevens anoniem. Hier is de beloofde bioscoopbon voor jouw medewerking aan het onderzoek.” Ik nam de bioscoopbon met genoegen in ontvangst. Het vraaggesprek was me al met al meegevallen.

Thuisgekomen belde ik de bekende schrijver Jan Boter op om hem te melden dat ik geen tijd had voor een klusje als ober. Hij nam geen genoegen met mijn antwoord, maar ik bleef herhalen dat het niets voor mij was en dat ik moest studeren voor mijn examen bodemkunde.

Niet lang daarna belde ik Gerard Vroeg om hem te vragen of hij samen met mij naar de bioscoop wilde gaan. Er was een natuurfilm over de gorilla die ik graag wilde zien en we hadden immers allebei een bioscoopbon.

Schrijver: Bjarne Gosse
15 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: familie

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 56



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)