Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 527):

Opwindende verbeelding

Die vrijdagavond in de zomer genoten Gerard en ik in de bioscoop van de film over de imposante Afrikaanse mensaap, de gorilla. De grootste nog levende primaat. Helaas een bedreigde diersoort door toedoen van stropers.
We besloten na de film nog wat na te praten bij Gerard thuis.

Gerard Vroeg had een opwindende verbeelding. Het zou mij niet verbazen als hij zelfs de meest verstokte heteroman kon verleiden met zijn Oosterse vrouwelijkheid en voor mij ongekende sociale vaardigheden. Ik hield ervan wanneer hij openlijk liep te fantaseren over zijn carrière in een gitaarband. Hij hoefde er niet veel moeite voor te doen om op een echte vrouw te lijken.
We spraken af om elkaar een week later in de Nachtraaf te ontmoeten.

De zomer liep ten einde en ik bleef maar hopen dat Emma zelf over onze verhouding zou beginnen, maar ze was constant bezig met de voorbereidingen op haar werk. Er verschenen door haar geschreven artikelen in allerlei tijdschriften waarvan ik het bestaan niet wist voordat zij er over vertelde.

Het was opwindend, maar ook verwarrend. Emma Petronella werd een bekende journaliste, en haar minnaar was een scholier met de naam Bjarne. Een introverte en verlegen jongeman die tussen de lakens in een gepassioneerd roofdier veranderde. Met mijn leeftijdsgenoten kon ik er niet over praten, mijn ouders dachten dat ik nog maagd was.
Even dacht ik dat ik een oplossing had gevonden voor mijn twijfel. Ik zou Peter over mijn geheime liefde kunnen vertellen. Ik besefte vrijwel meteen dat het stompzinnig zou zijn. Het zou niet leuk voor hem zijn gezien zijn gevoelens voor mij, en hij zou dan ook met een geheim opgezadeld zitten.

Misschien was het beter dan ik zelf het gesprek met mijn hospita zou aangaan. Was ze verliefd op mij dan hoefde het geen geheim meer te zijn. Was het haar slechts om mijn lichaam en de lijfelijke liefde te doen dan was het beter om er mee te stoppen. Wie weet wat ze allemaal uitspookte tijdens haar veelvuldige zakenreizen. Voortaan kon ik beter voorzichtiger zijn. Ik had trek in een biertje. Frits de zwarte kater wees me de weg naar de koelkast. Ik haalde een flesje oud bruin uit de het rekje in de koelkastdeur.
 
Al dagen was ik bezig met een kort verhaal. Het was een opdracht voor het vak Nederlands, een van de vakken die belangrijk werden geacht. De titel van het verhaal was : Tijger van de neveldroom. Ik had een bekende actrice als uitgangspunt genomen. Ze ging een zoektocht maken in de wildernis. Ik had het eerste gedeelte van het verhaal al klaar. De deurbel hoorde ik toen ik aan het nadenken was over het vervolg.
Peter Halm kwam plotseling langs om mijn schrift terug te brengen. Hij zag er vlot uit in zijn strakke zwarte jeans en donkerrode bomberjack. We liepen de woonkamer binnen en hij gaf mijn schrift terug.
“Je moet er mee doorgaan Bjarne. Het zijn mooie gedichten!” vertrouwde hij me kameraadschappelijk toe. Ik zag dat hij met groene inkt her en der verbeteringen had aangebracht. Hij had daar ook een uitleg bij geschreven. Hij bleef maar kort. Het betekende veel voor mij dat hij iets in mij gedichten zag.
Het gaf me voldoende moed om mijn gedichten aan Emma te laten lezen. Ze was weer een paar dagen in Utrecht. Ze deed afstandelijk. Was ze boos op mij?
Uiteindelijk durfde ik het toch te vragen en ik liet haar mijn gedichten lezen. Het werd een fiasco. Al bij het eerste gedicht deed ze alsof ik een volstrekte idioot was. Zou Peter tegen mij hebben gelogen? Ik werd er radeloos van. Bij het tweede gedicht ging ze nog erger te keer. Het leek alsof ik haar iets misdaan had door haar dit te laten lezen. Ik geneerde me. Ik probeerde te voorkomen dat ze het derde gedicht ging lezen, maar dat was overbodig. “Ik heb geen tijd voor dit soort onzin Bjarne” zei ze met een zure stem en ze gooide het schrift op de tafel. Toen ging ze zonder iets te zeggen naar haar slaapkamer.
Hoe kon ik begrijpen wat er aan de hand was? Uit teleurstelling verscheurde ik het schrift. De aantekeningen van Peter Halm had ik gelukkig al gelezen.

De dagen na mijn aangrijpende aanvaring met mijn beminnelijke behaagzieke hospita over mijn, volgens haar bittere woorden, povere dichtkunst kreeg ik spijt dat ik mijn gedichten en verhalen schrift, mijn eerste Hector Havermout schrift had vernietigd.

Schrijver: Bjarne Gosse
16 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: vakantie

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 45



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)