Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 521):

Omgaan met onzekerheden

Ik moest leren omgaan met onzekerheden. Het ene moment was mijn verleidelijke huisbazin een lieve poes, het andere moment kon zij veranderen in een boze leeuwin. Geen wonder dat ik met mijn jeugdige vitaliteit soms vraagtekens zette bij haar zorgvuldig gekozen stokpaardjes, die zij veelvuldig op het toneel liet verschijnen. Het was nooit echt duidelijk of het haar gespletenheid was, of die van mij die ons af en toe zo hevig deed botsen. Misschien zocht ik als weegschaal te vaak naar harmonie terwijl zij juist de dualistische gebarentaal verkoos op momenten van lichamelijke intimiteit. Ik kon er nooit goed mijn vingertje op krijgen. Ze was me vaak te vlug af. Deels omdat ze zo belezen was, maar ook voor een groot deel omdat ze net als ik was verknipt door het verleden.

We moesten allebei onze eigen manier vinden om met onzekerheden om te gaan. Ik wist dat ze de bloemetjes soms in het buitenland buiten ging zetten en dat was niet om ze te besproeien.
Het was inmiddels wel duidelijk dat ze andere minnaars had en ik had daar een dubbel gevoel over.
Ze was een volwassen vrouw, zolang ze niet met haar volle hart voor mij gekozen had, hield ik mijn kaken op elkaar.

En dan de andere toenaderingen. Ik kon niet telkens de boot blijven afhouden, dan zou ik nooit het vasteland bereiken. Roeien met de riemen die ik had, er zat niets anders op. Ik was niet het type persoon voor een snelheidsboot op het water. Terwijl Emma met haar miljonairs aan het jetskiën was op het warme kustwater, dacht ik terug aan de oude roeiboot van mijn vader.

Ik had zoveel aandacht voor haar leven gehad. Alles draaide om lieve Emma, maar aandacht voor hetgeen waar ik me mee bezighield had ze niet. Dat kon ze niet opbrengen in haar haastige leven van glitter en roem. Ik begon er steeds meer over te denken om haar te verlaten. Maar dan zou ik op straat komen te staan, want er was een groot tekort aan studentenkamers in Utrecht omdat er een grote universiteit was.

Dit was geen gezonde liefde. Ik was afhankelijk van haar geworden. Zij kon doen en laten wat ze wilde. In mijn psyche was het een wildernis. De magnetische aantrekkingskracht moest vernietigd worden. Ik had zin om heel erg dronken te worden. Maar dat was niet verstandig want de drank zou de chaos alleen maar erger maken.
 
Peter Halm had me uitgenodigd bij hem thuis voor een kaasfondue. Het was vijf minuten fietsen vanaf het huis van Emma.
Hij ontving me met een grote glimlach. Hij zag er indrukwekkend uit in zijn dure modieuze kleren. “Welkom Bjarne. Ik heb naar je uitgekeken. Doe je jas maar uit, dan kan ik die op de kapstok hangen.” Ik deed mijn jas uit en Peter wees de weg naar zijn eetkeuken waar de fondue al op de eettafel stond.
Terwijl ik de stukjes stokbrood in de dampende gesmolten kaas doopte raakten we aan de praat. De fles witte wijn raakte steeds verder leeg, omdat het lekker was bij de gesmolten kaas en het knapperige stokbrood.

Plotseling floepte het eruit. Ik had mijn Hector Havermout schrift vernietigd. Die bitch van een hospita had gedaan alsof het kitsch was, hetgeen ik had geschreven. Peter begon te lachen, ik begreep niet waarom. “Ze is altijd jaloers op het prille talent van een ander, pas wanneer iemand beroemd is wordt ze fanatiek. Dan is ze plotseling vol lof”. Hij begon een lange anekdote over het verleden van mijn hospita. Hij had ook al het een en ander met haar mee gemaakt, en met Christiaan de beroemde kunstenaar en haar beste vriend.

We raakten beschonken en praatten onbeschaamd over onze ervaringen, maar ik begreep nog steeds niet waarom Peter er zo vrolijk onder bleef.
De telefoon ging. Peter nam op. Ik begreep al snel dat hij Jan Boter aan de lijn had. Hij hield het gelukkig kort, maar ik ving helaas op dat het gesprek over Gerard Vroeg ging. Wat was er gebeurd? Had Gerard weer net gedaan of zijn fantasiespinsels werkelijkheid waren?
Ik kon merken dat Peter en Jan bezorgd waren.

Illustratie: haar zorgvuldig gekozen stokpaardje
Schrijver: Bjarne Gosse
18 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: emoties

4,7 met 7 stemmen 74



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)