Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 533):

Op weg naar een bed

Verlegen zaten we naast elkaar op het warme strand gekoeld bier te drinken. Kees haalde een flacon zonnebrandcrème uit zijn groene strandtas. Ik kreeg onmiddellijk een donkerbruin vermoeden wat hij mij ging vragen. En ja hoor, ik hoorde zijn woorden als lieflijke muziek.
“Zal ik je rug even insmeren Bjarne.” hij vroeg het gelukkig zonder dubbelzinnige ondertoon.
Ik zei niets maar draaide braaf mijn rug naar hem toe als teken van bijna dierlijke aanhankelijkheid.
Zijn warme sterke elegante mannenhanden smeerden mijn rug in met de verkoelende crème. Ik was volledig geconcentreerd op zijn aanraking alsof er geen andere mensen op het strand waren die dit intieme tafereel konden zien. Kees maakte er werk van alsof het een les was hoe je iemand zorgvuldig in moest smeren. Toen hij klaar was gaf hij mij de kleine flacon en vroeg me droogjes.
“Nu jij Bjarne.” Ik smeerde zijn rug in zo goed als ik kon, zodat hij het zelfde zou voelen als hetgeen ik had gevoeld toen hij het bij mij had gedaan. We gingen allebei op onze buik op de handdoeken liggen en lieten de eerste twee blikjes bier wat bezinken. Er waren nog twee biertjes over, maar ik vroeg me af of het verstandig was omdat Kees nog moest rijden om ons terug te brengen naar Utrecht.
Een half uur later maakte Kees toch de twee laatste blikjes open.
“Je moet toch nog terugrijden Kees.” sputterde ik tegen maar Kees kwam met een verrassend antwoord.
“Er is hier op loopafstand een Hotel in de duinen, laten we daar gaan dineren en overnachten. Ik betaal, ik heb een auto gewonnen, schatje.” Dat schatje kwam er onbevangen en puur uit, maar ik moest toch even nadenken voordat ik een antwoord gaf.
Ik nam een flinke slok van het bier en antwoordde toen onzeker.
“Ja Leuk Kees als jij dat wilt.” Kees sloeg zijn arm om me heen en gaf me midden op het overvolle strand een knuffel. Dit was iets anders dan het speelse gestoei. Dit was gemeende tederheid.

Ik probeerde me los te wurmen, maar hij drukte me stevig tegen zich aan. Alsof hij me nooit meer los zou laten en we samen altijd op het strand zouden blijven zitten.

Het laatste blikje bier tikte hard aan. Bij ons allebei. We doezelden een beetje weg in de zon, half dromend over het Hotel in de duinen. Verlangend naar een bed.
Toen we weer enigszins helder waren besloten we toch even de zee in te gaan om even door het zilte water te lopen. Pootje baden. Niet verder dan tot de knieën, ver weg van de stroming.


“Kom Bjarne we gaan naar het hotel.” zei Kees toe we weer op het strand liepen. We deden de handdoeken en de koeltas in de strandtassen en gingen op weg naar het Hotel in de duinen.
We liepen over de met zand beklede trappen de eerste duin over en daarna nog een duin. Op de top van die duin zagen we in de verte het magnifieke Hotel in de duinen staan. Een in wit steen opgetrokken gebouw met een fraaie rood puntdak. Kees sloeg zijn arm om mijn middel alsof ik zijn bruidje was en we klaar waren voor onze eerste huwelijksnacht.
“Ze hebben er heerlijke vis-gerechten Bjarne. Ik heb er ooit met mijn dierbare moeder gegeten na de vechtscheiding van mijn ouders.” zei Kees terwijl we verder liepen over het zanderige pad. Ik dacht na over zijn woorden en over wat hij van plan was. We waren op weg naar een bed, maar ik had geen idee over wat voor een bed dat zou zijn. Zou het een oud houten tweepersoonsbed zijn, dat kraakte wanneer je er samen op bewoog? Of ieder een eigen bed, met ruimte voor een knuffel. Ik sliep niet graag in vreemde bedden, maar ik was wel graag samen met Kees, die toch al vaak in mijn dromen verscheen, maar nog nooit zo meesterlijk volmaakt was geweest als tijdens deze vreugdevolle zomerdag. Ik wist dat hij de man was die ons samen mannen zou gaan maken. Het ging niet om het bed, het ging om de man en om de nacht. En over de maan die ons toe zou gaan lachen door deze zomerse vreugde.

Mijn gevoelens voor Kees waren toe aan een nieuw hoogtepunt.

“Gelukkig zijn de omstandigheden nu anders” voegde hij er met een klein lachje aan toe. Alsof hij er vanuit ging dat ik nog wist waar hij het over had, praatte Kees rustig verder.
“Dan toen met mijn moeder bedoel ik Bjarne” zei Kees terwijl ik begrijpend naar hem keek.

We kwamen aan het bij het hotel in de duinen en liepen door de gang naar het restaurant. Kees bestelde een kop koffie voor mij en liet me alleen bij het raam met het schitterende uitzicht over de duinen zitten.
“Drink jij hier maar even een kop koffie, dan ga ik aan de balie een kamer regelen. En kijk alvast even op de menukaart.” Hij gaf me de menukaart en hij ging naar de balie om een kamer voor ons te regelen.

Schrijver: Bjarne Gosse
28 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: vakantie

5,0 met 2 stemmen 33



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)