Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 534):

Hotel in de duinen

De koffie was erg welkom, want ik was een beetje wee van de zon en het bier en de verleidelijke lichaamswarmte van Kees, die mij op een heerlijke romantische manier aan het versieren was.
Een prachtig uitzicht. Ik zag wat konijnen de natuur volgen bij een duinpoll.
Kees kwam terug van de balie. “En heb je al wat uitgezocht, schatje”. Ik schrok want ik was vanwege het mooie uitzicht helemaal vergeten om op de dinerkaart te kijken. En hij noemde mij schatje alsof ik onderdeel van een groter geheel was. Een geheimzinnig plan, uitvoerbaar tussen de lakens van een hotelbed. Er trok een rilling over mijn rug. Kees stoorde zich niet aan mijn zwijgen. Hij voelde aan dat ik onder de indruk was en nam manhaftig de menukaart in zijn handen.

Hij geneerde zich er niet voor om flink met zijn benen mijn benen aan te raken onder de tafel. Het was duidelijk dat hij aan het voorspel was begonnen. De begeerte en de gretigheid waarmee Kees te werk ging maakten mij verlegen. Ik dronk de rest van de koffie op om mij te vermannen.
“Op de graat gebakken griet met asperges, lijkt je dat wat Bjarne?”, vroeg Kees mij terwijl ik al half in dromenland was door de warmte van zijn benen. Ik had nog nooit op de graat gebakken griet gegeten, maar ik zei volmondig “Ja”. “Dan bestellen we straks wel het nagerecht, schatje.” Het klonk deze keer wel dubbelzinnig, maar van Kees kon ik het hebben. Hij was echt en puur.
Er kwam een slanke blonde vrouw naar onze tafel toe gelopen om de bestelling op te nemen.
Kees klonk stoer, hij sprak zelfverzekerd en hij bestelde er ook een fles witte wijn bij. De dame liet even een merkwaardige blik zien toen ze mijn verlegen gezicht zag.

Even later kwam ze het eten brengen.
Het was fijn om wat te eten bij dit prachtige uitzicht, samen intiem. Het eten was gewoon lekker en door de wijn begon ik me wat over mijn verlegenheid heen te zetten. Kees zei niet veel. Ik kon wel aan hem zien dat hij glunderde van verliefdheid en waarschijnlijk was dat bij mij niet anders.

Aan de laatste verrukkelijke asperge was ik bezig toen de smoorverliefde Kees in het hotel aan de duinen plotseling over poëzie begon. Hij sprak met kennis en inzicht. Hij prees mijn bijzondere talent en hij moedigde mij aan om vooral door te gaan met schrijven. Ik zou weleens een heel grote kunnen woorden, wat er waren er niet zo veel met zo een veelzijdig talent.
Ik vond zijn vleierij eerder amusant dan belerend. Emma zou nooit zo hoffelijk geweest zijn om mij te prijzen nog voor de maaltijd volledig in de maag zat. Opeens moest Kees zelf ook lachen om zijn overdreven gebazel. Het was ontwapenend om hem zo vrolijk te zien. We waren verzadigd door de heerlijke maaltijd in het hotel aan de kust. Ik kon aan Kees zien dat hij wist dat er niet veel voor nodig was om mij in bed te krijgen. Hij wilde nog even van het uitzicht genieten.

“Zullen we naar de kamer gaan?“, vroeg ik om het ijs te breken. We hadden al besproken dat we geen dessert zouden nemen. We liepen samen naar de kamer. Kees was weer geheimzinnig stil. Ik had ook geen zin om iets te zeggen. We waren allebei moe van de intensieve uren die we achter de rug hadden met elkaar op het zonovergoten strand.

Kees deed de deur van de kamer open. Het was een mooie lichte kamer met een uitnodigend tweepersoonsbed van een degelijke kwaliteit.
Kees dook meteen op het bed en gebaarde dat ik daar ook moest komen liggen. Nog steeds was het stil toen ik naast hem ging liggen. Hij sloeg zijn armen om mij heen en begon op fluistertoon tegen mij te praten. Een hele levensgeschiedenis kwam voorbij. Ik realiseerde me dat hij veel langer op dit moment had moeten wachten dan ik, die pas sinds kort verliefd op Kees was geworden. Ik was al jaren zijn geliefde Bjarne en dat kon ik opmerken uit de manier waarop hij vertelde en aan wat hij allemaal aan het vertellen was. Hij sprak langzaam, soms wachtte hij totdat ik iets terug zei.

“Vertel maar verder”, zei ik dan. “Ik luister wel.” Ik genoot ervan hoe hij alles wist te verwoorden. Hij had mij stevig in zijn armen geklemd. Ik was nu zijn liefje, het dromerige liefje, waar hij al die jaren naar had gezocht.
Dit was een stukje Kees nog niet eerder door mij ontdekt. Hij bleef rustig verder praten terwijl ik langzaam wegdommelde in een diepe droomslaap.

Schrijver: Bjarne Gosse
29 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: vakantie

5,0 met 1 stemmen 46



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)