Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 535):

Volop herfst

Het was nu volop herfst in de stad in het midden van het land. Bladeren vielen van de bomen en het werd eerder donker, de avond viel vroeger over de stad.

Emma Petronella bloeide na haar nachtelijke dronkenschap overdag weer helemaal op als hospita en huiselijke diva. Ik probeerde haar te ontwijken, maar dat was onmogelijk. Ze nodigde mij uit voor de lunch. Ze had een nieuwe salade gemaakt naar een recept van Victoria Martin en de geur van verse kruiden was te verrukkelijk om te weerstaan. Ze was spraakzaam zoals altijd. Af en toe sprak ze met dubbele tong, alsof ze ieder moment weer wijn kon gaan drinken. Het hoorde bij haar gedrevenheid, ze had een speciale drive voor details en zaken die andere mensen over het hoofd zagen. Ze was nu zo los met de tong dat ik het idee kreeg dat ze zich zou gaan verspreken.

Mijn vermoeden werd bevestigd. Tussen alles wat ze vertelde door meende ik te moeten opmaken dat ze ook andere minnaars had en zich niet alleen met mij aangenaam liet verpozen. Toch was ik blij dat ze zichzelf weer had hervonden en zichtbaar genoot van het leven. De herfst was er niet om melancholiek te worden. Ze was te belangrijk voor mij om haar iets te verwijten. Ik voelde weer de tijdelijkheid, die merkbaar was voor de tijd van het jaar.

Daags erna vertrok ze naar Duitsland, naar Berlijn. “Het is nu er op of er onder, Bjarne!” had ze gezegd.
“Als ik nu niet naar Berlijn ga, loop ik belangrijke mensen mis. We hebben ook nog een appeltje te schillen met de mannen van de metaforen. Ik vertel je er wel over als ik weer terug ben.”
Het klonk alsof er in Berlijn een ruimteschip voor haar klaar zou staan om haar mee te nemen naar een belangrijke vergadering. Maar het kon ook zijn dat ze er een minnaar had in een luxe appartement in het rijke gedeelte van de Duitse stad.

Ik had mijn zieke moeder al maanden niet meer gezien. Misschien had ze gelijk gehad en konden vrouwen inderdaad een heleboel tegelijk doen. Ik was waarschijnlijk achterdochtig geworden door de stress vanwege de herexamens op de middelbare tuinbouwschool.

En ook het even snel geld verdienen avontuur van Maarten Wolvenknaap was op een deceptie uitgelopen. Er waren verschillende redenen voor mijn nervositeit.

Frits was degene die me weer op het spoor bracht. Hij glipte de woonkamer uit, wist de slaapkamerdeur van het nachtverblijf van de afwezige Emma te openen. Liep de kamer binnen en plaste daar op een stapeltje naast het bed gelegen papieren. Het waren opgevouwen brieven. Ik moest ze zien droog te krijgen. Mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen. Ik kwam er achter dat mijn achterdocht terecht was geweest. Ze had minstens een dozijn minnaars, die haar allemaal intieme liefdesbrieven hadden geschreven. Die brieven had ik nu in mijn handen.
Ik las af en toe een paar zinnen, geneerde me en bekeek de volgende brief om die te laten drogen. Weer werd ik naar de zinnen getrokken. Het tafereel herhaalde zich een aantal keren. Schaamteloos, alsof ik het geheim wist te ontrafelen. Sommige brieven hadden illustraties die niets te raden overlieten. Ik wist genoeg.

Het was volop herfst in Utrecht. Gerard Vroeg belde mij. Hij was hoorbaar van streek. Een goede vriend van hem had zelfmoord gepleegd. Zichzelf opgehangen aan een boom aan de oever van de rivier. Hij had geen zin meer om verder te leven. Ik probeerde Gerard gerust te stellen, maar ik voelde dat het niet tot hem doordrong. Ik moest hem alleen laten met zijn intense verdriet.

Schrijver: Bjarne Gosse, 17 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: overig

4,0 met 1 stemmen 70



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)