Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 536):

De Rottweiler en het Kaapse viooltje

Mijn diva had me al die tijd weten te manipuleren met haar mooie praatjes en bewondering voor mijn jeugdige naïviteit. Bjarne dit en lieve Bjarne dat had het geklonken. Ik adoreerde haar, haar schoonheid, haar innerlijk, haar erudiete belevingswereld en kennis van culturele zaken. Ze was behalve minnares ook leermeesteres geweest in allerlei voor de mens gevoelige zaken. Ze was zo anders dan de mensen die ik uit mijn jeugd gewend was geweest. Vrijzinnig met kennis van zaken en belezen. Soms dacht ik dat ze alle boeken op de wereld had gelezen, maar dat kon natuurlijk niet. Zo dom was ik ook weer niet. Ze had me betoverd, niet alleen voor de lusten, maar steeds vaker voor de lasten. Ik had wel een vermoeden dat er andere mannen in het spel waren, maar hoe kon ik weten dat het er zoveel waren en in dezelfde tijdspanne van onze mysterieuze relatie. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Ik kon haar niet veroordelen, daarvoor was ze mij te dierbaar. Op de een of andere manier voelde ik me gebruikt. Maar ik was er toch zelf bij geweest. Het was mijn eigen keuze geweest. Ik hield van haar verhalen en erudiete vertelkunst. En ik had zeker ook van haarzelf gehouden, haar mysterieuze karakter, de manier waarop ze in het leven stond.
Ik kon mij maar op een ding tegelijk concentreren. De brieven zouden wel drogen en de geur van de pis van Frits deed sterk aan haar favoriete parfum denken. Het was beter dan ik niet liet merken dat ik overal achter was gekomen. Dat ik alles wist tot aan de meest intieme details.
Ik dirigeerde Frits de zwarte kater de slaapkamer van mijn erudiete hospita uit. Dit was voortaan ons geheim dat we samen zouden bewaren Frits en ik. En misschien zou ik er Kees ook ooit over kunnen vertellen als hij weer eens iets laat horen. Ik had nog geen inspiratie gevonden voor nieuwe gedichten en Kees had zelf ook niets meer laten horen. Hoe zou het met hem gaan?

Buiten barstte er een onweer los. Bliksem, donderslagen, de weergoden lieten nogmaals merken dat we maar gewone stervelingen waren. Aardse stervelingen met een eigen wil en verstand.
Steeds vaker begon ik te twijfelen of mijn vriendschap met Maarten Wolvenknaap stand zou houden. Het beviel me voor geen meter dat hij steeds contact had met duistere figuren uit de onderwereld. Zijn plan om in korte tijd veel geld te verdienen was uiterst verwerpelijk. Ik moest mijn best gaan doen om hem te overtuigen er van af te zien.

Voor Gerard Vroeg was het misschien al te laat. Hij schreef me de laatste tijd verwarrende brieven. Hij dacht na over het leven op een vreemde manier.
Hij stuurde mij een verhaal op, de rottweiler en het Kaapse viooltje. Het was een bizar verhaal over een trouwe viervoeter en een onschuldige plant. Ik las het drie keer voordat ik het begreep. Hij was op zoek naar huiselijkheid en dacht er over een hond en een plant aan te schaffen. Maar de hond en de plant konden het niet goed met elkaar vinden. En van het een kwam het ander.

Schrijver: Bjarne Gosse
21 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: overig

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 53



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)