Inloggen
voeg je autobiografie toe

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 545):

Druilerige herfstregen

Druilerige herfstregen was het decor van de herfst in Amsterdam. En ook de wind liet zich met graagte gelden.
De mensen op straat worstelden met de paraplu, of waren gekleed in waterdichte regenpakken. Het lukte me niet om droog te blijven. Toen ik thuis was moest ik me omkleden.
Even later genoot ik van een warme kop koffie.

Ik miste de aandacht van de elegante Kees Broodakker. Omdat ik mijn vroegere vrienden uit Utrecht ook nooit meer zag begon ik me eenzaam te voelen. Berend was een eigen zaak begonnen en moest hard werken om zijn hoofd boven water te houden. Hij had het geluk dat hij geen woonlasten had in de vorm van huur of hypotheek omdat zijn ouders voor hem een huis hadden gekocht. En een auto en een fiets. Nu had hij een klein bedrijf als ergonoom.
De eerste opdrachten waren meteen pittig.

Ik voelde me niet thuis in mijn kleine huurwoning op de vierde verdieping in de buurt van mijn overspannen familieleden die ook in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt woonden. Er leek geen einde aan de economische crisis te komen. Als ik de brieven van Emma goed begreep ging het allesbehalve goed met haar. Verwarrende zinnen op oude ansichtkaarten met een dubbele boodschap.

Ik kreeg een onverwachte brief van de kunstenaar Peter Halm waarin hij beschreef hoe een bezoek aan Emma verliep.

Beste Bjarne Gosse,


Ik ben gisteren bij Emma in haar riante huis geweest. Om eindelijk duidelijkheid te krijgen over haar penibele situatie. Het was erger dan ik kon vermoeden. Er stonden flessen alcohol verspreid door het huis. Er waren een paar enge mensen die naar me staarden. Geen idee wat ze aan het doen waren. Ze zaten er bewegingloos met vreemde blikken in de ogen. Het stonk vreselijk. En op de vloer lag Emma, die helemaal niet kon praten. Ze herkende me niet eens en ze begreep niets. Het was alsof ze gedrogeerd was. Gewoon op de vloer lag ze, die erg vies was, ik weet niet eens wat ze daar deed . Het was erg pijnlijk om naar te kijken. Haar gezicht stond in een grimas. Ik belde de politie. Na dertig minuten stond de politie voor de deur. De vreemde mensen vertrokken.

Terwijl ik met een politieagent sprak en een verklaring aflegde, kwam Emma tot bezinning en zag me. Toen ze me zag, begon ze door de hele straat te schreeuwen hoeveel ze me haatte. Ze vertelde me dat ik nooit meer in haar leven zou komen, anders zou ze me vermoorden.
Weet je, ik zit hier en heb er spijt van dat ik haar ben gaan opzoeken . En ik voel me vreselijk schuldig over wat er met Emma is gebeurd .
Onbegrijpelijk dat de crisis zoveel vat op haar heeft gekregen en ze compleet aan lager wal is geraakt.
Ik hoop dat het met jou beter gaan Beste Bjarne. Schilder je nog steeds?
Ik zag drie werken van je bij de kunstuitleen in Amsterdam. Vooral het werk “Ongeboren veulen” sprak me erg aan.
Ik ga vanaf volgende maand bij Gianluigi in Italië wonen. We hebben er samen een groot huis gekocht
in een regio met veel natuur en hartelijke mensen. Hij heeft daar familie wonen.

Hou je taai, beste Bjarne, misschien schrijf ik je nog vanuit het gastvrije Italië.

Peter Halm

Druilerige regendruppels tikten tegen het raam van de woonkamer. Was dat schrikken dat het zo slecht met Emma ging. Ongelooflijk dat al haar rijke minnaars haar in de steek hadden gelaten.
Wat goed dat Peter Halm even een kijkje was gaan nemen en de hulpverlening had ingeschakeld. Ik had met haar te doen.

Schrijver: Bjarne Gosse
8 okt. 2020


Geplaatst in de categorie: welzijn

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 42



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)