Inloggen
voeg je autobiografie toe

Autobiografieen

Kapitein op eigen schip

Tijdens die beruchte regenzomer kwam ik Trudy nog vaak tegen. Ze zag er imposant uit met haar knalblauwe hanenkam en zwaar aangezette donkere make-up. We zeiden weinig tegen elkaar wanneer we elkaar tegenkwamen. Er was niets mis met mijn beide oren of met mijn vermogen om een ander proberen te begrijpen. Ik had de beschikking over mijn zintuigen om er naar muziek mee te luisteren of om een gesprek aan te gaan. Trudy Molenaar leefde in haar eigen politieke wereld. Ze was geradicaliseerd. Ze was een moralist. Iemand die moeite met de mening van anderen had. Geen ruimte meer voor de gewone genoegens van het leven.

Wat was wijsheid in dit leven, nu er zoveel aan het veranderen was in de maatschappij? Het beste was om kapitein op eigen schip te blijven! Je was zelf verantwoordelijk, ook al had je te maken met tegenslagen en was je soms het overzicht kwijt omdat de emoties het nadenken overtroefden. Hulp vragen betekende niet dat er een pasklare oplossing werd aangedragen. Iedereen had het liefst dat je alles zelf deed.
“Hoe nu verder?” hoorde ik me mezelf toefluisteren in de melancholieke avonduren van de zomer. Opnieuw een regenbui.

De roeiboot van mijn overleden oom, die Trudy met een stevig touw aan de kade had gebonden, was gestolen. Ze verontschuldigde zich er voor, maar het kwam niet in haar op om iets te vergoeden omdat het immers mijn roeiboot was geweest. Een erfenis van mijn favoriete oom, die zijn tweede hartaanval niet had overleefd.

Ze gaf me een vrijkaartje voor een alternatief feest in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt. Toen ik er was kon ik Trudy niet vinden. In de zaal op het podium trad een onbekende reggaeband op. Een hossende mensenmassa stond te dansen op de zwoele muziek. Het was een rokerige ruimte. Ik genoot van het tussen de mensen zijn. Het was niet erg dat Trudy niet was komen opdagen. Het was een geslaagd feest met deze geweldige band en de uitbundige sfeer.

Laat in de zomernacht liep ik weer naar huis en beklom ik de trappen naar mijn woning op de vierde etage in de Spaarndammerbuurt. Ik begon langzaam maar zeker te beseffen dat mijn relatie met de extraverte Trudy voorbij was.

Ik had nog vier maanden de tijd voor de volgende selectieronde van de Amsterdamse kunstuitleen. De volgende dag begon ik met een nieuwe serie werken van acrylverf op papier.

Peter Halm vertelde dat er in de buurt van het herenhuis van Emma in Utrecht een modieuze cocktailbar was geopend. Emma had hem verteld dat ze inmiddels de “Alabama slammer”, de “Cosmopolitan”, de “Black russian”, de “Black velvet”, de “Fallen angel”, de “Green dragon”, de “Lolita” en de “Hurricane” had weten de waarderen met haar eeuwige dorst.
De “Moscow mule” en de “Rusty nail”, de “Salty dog” en de “Pink pussycat” stonden nog op haar verlanglijstje.

Emma had me een ansichtkaart gestuurd. Een portret van de kunstenaar Egon Schiele. En vier voor mij belangrijke woorden: “Ik geloof in jou!” had ze op de achterkant geschreven.
Ik vroeg me af hoe het verder met haar ging.

Schrijver: Bjarne Gosse
15 nov. 2020


Geplaatst in de categorie: overig

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 40



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)