start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (107)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (8)
feest (6)
film (21)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (13)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1151)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (40)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (35)
literatuur (499)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (22)
moraal (19)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (58)
rampen (8)
reizen (16)
religie (121)
schilderkunst (80)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (20)
vrouwen (11)
welzijn (14)
wereld (24)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (32)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3388):

Over 'Expat exit' van Patricia Snel

Ik heb eindelijk het gesigneerde exemplaar van 'Expat exit' van de schrijfster Patricia Snel uitgelezen. En dat is bijzonder, want ik kan nauwelijks nog een roman doorworstelen, omdat ik de rode draad kwijtraak en continu de verhaallijn weer vergeet. Dat komt mede door mijn antidepressiva-medicatie. Ik zit continu in een soort jeneverroes, alsof ik alsmaar high ben, maar ik kan mijn tijdelijke gedachten wel juist en scherp ordenen, al glippen die ook als strandzand door mijn lange, dunne vingers. Soms ben ik bang, dat ik helemaal geen gedachten meer kan formuleren en soms verlang ik juist naar die Zen-staat, die alsmaar meer naderbij komt. De totale leegte, de nirvana-staat. Of samen naakt met Patricia op haar Amsterdamse woonboot, terwijl we urenlang in de lotus-houding tegenover elkaar zitten en samen een kundalini-ervaring bereiken. Na het lezen van haar thriller uit 2018 weet ik inmiddels dat Patries niet echt preuts is, integendeel.

Er zitten heel veel autobiografische elementen in Pat's roman. De hoofdpersoon Elisa is duidelijk door haarzelf geïnspireerd. Zelf leefde ze ook als een expat in het buitenland, in Singapore en op de Kaaimaneilanden, wat dan ook de reden was dat haar huwelijk op de klippen liep. Elisa houdt heel veel van haar zoon Sam, die per ongeluk met een buitenboordmotor over zijn beste vriend Tom heen vaart. Dit is gebaseerd op een dergelijk ongeluk, wat in de Reeuwijkse Plassen is voorgekomen. Pat zwom daar vaak en alle jongens waren dol op haar. Elisa verblijft op Curaçao, waar haar man Maurits haar voor een ander heeft verlaten. Bas, de vader van Tom, werkt voor de maffiabaas Lucien. Wanneer er een lading drugs kwijt raakt, zet Lucien Bas zwaar onder druk om hem anderhalf miljoen dollar te geven. Al die tijd ligt Tom in coma. Elisa steelt uiteindelijk die anderhalf miljoen uit de geheime kluis van Lucien, waarbij ze twee grote krokodillen moet omzeilen. Tenslotte ontwaakt Tom uit zijn coma en blijkt hij naast zijn fysieke beschadigingen psychisch ongeschonden te zijn. Elisa vertrekt met Sam naar Amsterdam, waar hij naar het gymnasium gaat.

Ik kan niet zeggen, dat ik het een bloedstollende thriller vind, maar er zitten wel nachtmerrie-achtige scenes in. Er is sprake van veel dialogen en het leest als een trein, tenminste als je geen antidepressiva slikt. Het is lekker luchtig en vlot geschreven, met modern en stevig taalgebruik. Pat schuwt de rauwe woorden niet. Ook niet als het om erotische scenes gaat. Zo zie je maar, dat de gedachtenwereld van de vrouw niet echt verschilt met die van de man. Ook niet als het om seks gaat. Het is heel prettig om steeds vanuit een andere karakterrol het verhaal te kunnen volgen. Hoewel dat natuurlijk geen nieuwe schrijfformule is. Dat die cocaïne-freak Bas Elisa ging bedreigen en Sam ging ontvoeren, was best eng. Toch loopt het allemaal met een sisser af en dat maakt het nu juist niet tot een adembenemende thriller. De angst was al niet erg om te snijden en met zo'n zoetsappig einde gooi je er een extra domper overheen. Als 'dramatische doktersroman' kan het ook gelabeld worden. Patricia is gewoon te lief voor het thriller-genre. Gelukkig heeft ze aangekondigd in de toekomst 'gewone' literatuur te zullen bedrijven. Zeg maar, zoals Franca Treur, Jessica Durlacher, Rosita Steenbeek, Kristien Hemmerechts, Tessa de Loo en Griet Op de Beeck doen.

Schrijver: Joanan Rutgers, 19-07-2018



Geplaatst in de categorie: idool

Deze inzending is 50 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)