start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (9)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (20)
filosofie (117)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1251)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (42)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (500)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (19)
muziek (414)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (61)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (27)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (3)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (11)
welzijn (14)
wereld (26)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3480):

Het zit in de familie 2

Een serie over wat u nooit wilde weten: familiebandenpech.

Afl. 2. De Gluips

In aflevering 1 noemde ik mijn schoenendoos met notities. Favoriet onderwerp: familie. Dat familie geen remedie tegen eenzaamheid is laten voorbeelden van bandenpech zien. Jazeker, familiebanden-pech.
In tv-(praat)programma’s wordt eenzaamheid besproken alsof het een ziekte is. Met de onheilspellende term “dreigende” eenzaamheid wordt gesuggereerd, dat alleenstaanden een onontkoombaar lot te wachten staat. Eigenlijk moeten zij zich overgeven aan wat overgeorganiseerde regelaars in petto hebben. (Zie aflevering 1).

De voorliggende tekst (met als thema: kerstdiner) moest ik vandaag aanpassen na een opmerkelijk culinair bericht. In Spanje had een man zijn moeder opgegeten. Kennelijk mag dergelijke consumptie niet, want hij werd opgepakt. (Of was dat omdat smaken verschillen?). Het lijkt me geen sinecure om iemand smakelijk te bereiden. Moeders was rond de zestig; dus op zijn lekkerst, maar zonder recept wordt het gauw een knoeiboel. Wie kent trouwens de bereidingswijze?

Maar nu fluks naar de Gluips. De familie verrichte haar jaarlijkse goede daad in de kersttijd. De bofkont van dienst (tevens hoofdpersoon in dit verhaal) is Dingus van Niks, die aan mocht schuiven aan de kerstmaaltijd. Hij deed zijn naam eer aan, want het was bij hem over de hele linie niets. Hij was zelfs helemaal niets van de Gluips. Een nutteloos object, een soort wormvormig aanhangsel. De enige reden om af en toe langs te komen was zijn biologische dochter Gertruida. Omdat haar naam zo’n mondje vol was, werd zij kortweg aangeduid met Trude, Trud en ook wel Trudje. Trudje van Niks dus.

Zij is op dit punt 16 jaar. Net zo lang dacht de familie Gluip, dat haar achternaam Gluip was. En aangezien Trud het zwarte garen niet had uitgevonden bestaat de kans, dat zij dat zelf ook dacht. Tot zover de couleur locale.
De Gluips duldden Dingus hooguit. In 2000-en-nog-wat werd de basis gelegd voor een nogal aparte feestmaand. De kerstdis, waar dit verhaal op afstevent, vond ieder jaar opnieuw plaats in het huis van de stammoeder: Oma Kijfje. Kijfje was een venijnig oud wijfje; u verneemt nog wel van haar. Hier overziet zij tevreden wat haar inmiddels verdorde eierstokken hadden opgeleverd: een zoon, twee dochters en een reut kleinkinderen, waaronder Trud (die van het zwarte garen). Hoe zij tegen Dingus aankeek toonde zij subtiel met een groot prikbord aan de muur. Zij had daar foto’s van al haar nakomelingen geëtaleerd. Niets bijzonders, want alle innemende lieve omaatjes (èn Kijfje) hebben wel zo’n prikbord.

Hier was echter iets geks aan de hand: ofschoon beiden geen verwanten van Kijfje waren, had zij een foto op dat prikbord van Dingus met zijn andere dochtertje Candide. Candides moeder – van wie Dingus was gescheiden – vond de naam van de vaginale schimmel Candida mooi; zodoende. Het was een leuke foto, behalve dan dat Kijfje de foto overlangs zo had doorgeknipt, dat alleen Candide er nog op stond. Dingus was als een snippertje fotopapier in de prullenmand beland.

Dat was een signaal, dat de vrouwen uit de familie Gluip andermans kinderen annexeerden. Dat fenomeen doet zich wel eens voor bij katten en honden, die met kittens en puppy’s van een ander sjouwen. Bij mensen kan je er een vraagteken bij zetten.

Een voorteken dat er str**t aan de knikker zat bleek ruim voor Kerstmis. Op 5 december van dat jaar: pakjesavond was ook zo'n evenement waar Dingus niet ontbrak, maar eigenlijk niet welkom was. Zelf kwam hij ook niet graag, maar ja, voor zijn dochter had hij het er wel voor over om zich een avondje te verbijten. Een merkwaardig fenomeen was, dat de enige die surprises maakte en gedichten in elkaar draaide elk jaar Dingus was. De Gluips zelf gaven elkaar stilzwijgend een met weinig enthousiasme ingepakt cadeau, dat ieder zelf ook had kunnen kopen. Nog net niet in oud krantenpapier… Het ontbreken van enige inspiratie hinderde kennelijk niemand. Hooguit zat er bij de surprise een rammelversje, een hopeloze poging om zonder enige ritme met kreupelrijm een gedicht in elkaar te flansen.

Truds moeder Stasi (kort voor Anastasia) bedacht dat Dingus - buiten zijn maandelijkse onderhoudsbijdrage - nauwelijks tot geen nut had. Stasi greep Sinterklaas aan voor een rigoureuze opruimingsactie.
In de ambiance van Sinterklaas en gewijde kerstsfeer regelde zij eventjes twee dingen, die het begrip naastenliefde een nieuwe betekenis gaven. Tot verbazing van Dingus bleek sinterklaasavond door de Gluips – zonder dat hij daar erg in had – al te zijn gevierd. Hij had zijn dochtertje best wel weer eens willen zien. De traditie was om een papiertje met een naam uit een hoed te trekken, voor wie dan een sinterklaascadeautje werd georganiseerd. Het hoedengedoe was dat jaar geheel langs Dingus heen gegaan.
Stasi had, na al die jaren, zomaar besloten Dingus' naam niet in de hoed te doen. "Hij vindt er toch immers niks aan", was haar redenering. Nou was dat wel waar, maar zoiets zou je Dingus ook kunnen vragen! Het bleek de inleiding tot een meesterlijke strategie om een wig te drijven tussen Trud en haar vader. Stasi ontplooide een perverse handigheid: aan de kerstdis ontbrak voor het eerst in jaren Dingus. Zonder enig bericht weggebleven. Normaal gesproken zou je op onderzoek gaan, maar daar roert zich dan Stasi Gluip-Borgia. Joost mag weten hoe ze iedereen van de sokken kletste, maar op de een of andere manier vond iedereen die afwezigheid na vele jaren doodnormaal.

In de daaropvolgende maanden verbaasden Dingus' buren zich er over, dat hij al geruime tijd niet werd gezien. Maar ja… zolang er geen penetrante ontbindingslucht uit zijn woning opsteeg, stak niemand een hand uit. Dan had hij maar niet alleenwonend moeten zijn!

Zie "Het zit in de familie", afl. 3 De Gluips (vervolg)

Schrijver: harrem, 02-03-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 50 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)