start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (13)
feest (6)
film (20)
filosofie (116)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1222)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (42)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (500)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (19)
muziek (414)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (61)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (27)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (3)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (11)
welzijn (14)
wereld (26)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3492):

Het zit in de familie 4

Gewild zwanger, maar ongewild verwant

Afl. 4 “Geen man” als behandelingsindicatie

Als het aan Minister Bruno Bruins (Medische Zorg en Sport) ligt wordt vruchtbaarheidsbehandeling van alleenstaande vrouwen en lesbische stellen door de zorgverzekeraar in 2019 niet (meer) vergoed. Daartegenover staat de onbescheiden claim van ”ik heb recht op een gratis kind”. Zonder op die discussie in te gaan, stip ik dit aan: er schuilt een (lesbisch) addertje onder het gras. Moeten we met z’n allen meebetalen aan Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad (KID) om andermans (of beter: andervrouws) kinderwens te vervullen? Ook als je uit eigen keuze zelf geen kinderen neemt?

En zo “ja” mogen alleenstaande mannen of homostellen dan gratis een eicel claimen? Ze verkeren in dezelfde handicapsituatie als lesbiennes… Een logische consequentie zou zijn, dat ze een complete draagmoeder op kosten van de premiebetalers inhuren. Tijd om aan een alternatieve bron te denken:

Ofschoon ik het niet aanbeveel wil ik zaadzoekende dames wijzen op een betaalbare oplossing: het Zwartzaadcircuit. Dat bevindt zich in een enigszins schemerig gebied, waar ik kennis van nam door een zekere Kommer. Zijn achternaam durf ik haast niet te noemen, want dat sterkt u in uw overtuiging, dat ik dit allemaal uit de dikke duim zuig. Maar, omdat u zo aandringt… vooruit dan maar:

Kommer Qwel had een opmerkzame vrouw, die op zeker moment vaststelde dat hij gestoord was. Mijn informatiebronnen zijn dat wel vaker; ik vind dat geen bezwaar… Maar mevrouw Qwel vond daarin rechtvaardiging om meermalen een prille zwangerschap te onderbreken zonder dat Kommer dat wist. Na de toen onvermijdelijke scheiding leefde hij lange tijd in zijn uppie. Dat versterkte de indruk dat hij een “zonderling” was! Misschien had mevrouw Qwel gelijk.

Via een of ander contactorgaan, had Kommer kennis gekregen aan een lesbisch duo: Rietje Buigsaem en Trien de Tanque. Beiden eind twintigers en al geruime tijd wanhopig bezig zwanger te raken. Kunstmatige inseminatie met donorzaad was “booming business” in de tachtiger/negentiger jaren van de vorige eeuw. En duur! Van vergoedingen was toen geen sprake. De dames betaalden zich blauw aan talloze inseminatiepogingen en reiskosten naar vruchtbaarheidsklinieken. Resultaat nihil!

Samenwerking met Kommer leek een oplossing. De verraste lezer, die zich afvraagt hoe ik nu hier op ben gekomen: deze beschouwing past in het kader van mijn serie “Het zit in de familie”. In dit geval gaat het over een familie, die wonderlijk in elkaar geflanst wordt. Ik loop nu op de gebeurtenissen vooruit, maar het bijzondere is, dat de moeders in dit verhaal proberen te verdoezelen, dat familie ook inhoudt: genetische verwantschap. Dit afwijzen is zo krankjorum, dat ik dat wel verzonnen moet hebben! Of misschien ook niet…

Kommer was niet eerste keus, want bij een eerdere zaadstrooptocht hadden de dames mislukte pogingen gedaan met staan posten bij een openbare pisbak. De mannen die daar gebruik van maakten lieten zich afschrikken door die indringend toekijkende vrouwtjes. Wintersportvakantie inclusief een wip met een aangeschoten skileraar bood geen uitkomst. En ‘s zomers met een idem surfinstructeur evenmin. Voornamelijk omdat zowel skileraar als surfinstructeur niet zo geïnteresseerd was in de hoekige Riet. En juist Riet zou eerst zwanger worden; Trien geruime tijd later. In een maakbare wereld plan je een eindje vooruit.

Na een eerste telefonisch contact zetten de dames alle voors en tegens op een rijtje. Kommer was – om het plastisch uit te drukken – binnen handbereik (altijd nuttig voor spermadonatie). Hij was gratis, betaalde zijn eigen vervoer en kon naar eigen zeggen goed in het jampotje mikken, waar het zaad in moest. Hij was gezond en hooguit een beetje ongevaarlijk gek. Meegenomen was, dat zijn IQ groter was dan zijn schoenenmaat. Dat was bij diverse potentiële kandidaten de vraag.

Kernpunt voor de dames was, dat Kommer ruim in de veertig was. Zij maakten er geen geheim van, dat ze een oude vader welkom vonden om de eenvoudige reden, dat de kans van enige toenadering tussen die ouwe vent en zijn nakomeling erg klein was. Tegen de tijd dat het kind groot genoeg was om belangstelling voor zijn herkomst te krijgen was er een reële kans dat Kommer al dood was. In ieder geval niet meer zo fit om plotseling aan de deur te verschijnen om hun kind af te pakken. Of om überhaupt een band ermee op te bouwen. Het is een onzindelijke gedachtegang, maar die maakte ondertussen wel een belangrijk deel uit van hun overwegingen… Het risico van toenadering en contact over en weer achtten ze uiterst miniem. Als je er goed over nadenkt is dat “voordeel” niet alleen onzindelijk, maar gewoon pervers.

In het kader van “realistische fictie” wordt er in de navolgende afleveringen voortgeborduurd op het thema “maakbaar gezin”. Nog meer familie en familiewaarden. Je verwacht een warm bad, maar als je binnen de familie een Lucrezia Borgia treft is de kans op een koude douche groter. De soep mag dan niet zo heet worden gegeten als dat hij wordt opgediend, aan een snuifje venijn en gif erin ga je gewoon dood…

Vervolg: "Het zit in de familie", Afl. 5 Jaloezie en het onuitwisbare DNA.

Schrijver: harrem, 12-03-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 21 keer bekeken

3/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)