start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (4)
dieren (9)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (3)
ex-liefde (2)
familie (18)
feest (6)
film (20)
filosofie (118)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1316)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (9)
kunst (43)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (501)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (20)
muziek (416)
natuur (20)
oorlog (18)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (63)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (18)
taal (22)
tijd (28)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (4)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (12)
welzijn (14)
wereld (26)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3503):

Het zit in de familie 5

Aanloop naar een zaad-ripdeal

Afl. 5 Jaloezie en het onuitwisbare DNA.

In deze serie stonden de familieverhalen niet bol van van de traditionele gelukzaligheid en warme baden van liefde en zorg. Dat slaat niet op u en uw familie (voordat ik weer een proces aan mijn broek krijg!). Geheugensteuntje: dit is “realistische fictie”. Deze verhalen zijn natuurlijk verzonnen. Weliswaar zijn de personages authentiek, de gebeurtenissen zuig ik uit mijn dikke duim. Ik geef toe dat het nu verwarrend wordt, want in de serie komen ook verzonnen personages voor in authentieke gebeurtenissen. Lastig hoor, realistische fictie… Wie zich geschoffeerd voelt doet er goed aan te bedenken, dat ik alleen maar de boodschapper ben en niet de boodschap. En wie zich in iemand meent te herkennen, doet zichzelf geen goed daar voor uit te komen… Zo nobel zijn de beschreven karakters niet.

Na de keurige families in de vorige afleveringen nu naar een samengesteld gezin. In aflevering 4 ontmoette u twee onverwante vrouwen, die met behulp van een zaaddonor moedertje en moedertje wilden spelen. De medisch-technische problematiek was duidelijk. Ze hadden zaad nodig. Het was een naïeve zaaddonor, Kommer Qwel, die erin stonk. Uit de vorige aflevering had u al kunnen opmaken (en in ieder geval vermoeden), dat de dames Rietje Buigsaem en Trien de Tanque die Kommer na bewezen diensten wilden dumpen. Voor wie dat niet zag aankomen zal ik hun strategie uit de doeken doen…

De beoogde samenwerking begon soepel. In een kennismaking informeerden de dames en Kommer elkaar over en weer over hun voorgeschiedenis. Wat Kommer ontging, was dat Trien ziekelijk jaloers was in situaties, die samenhingen met de bevruchting van Riet. Na een potje strootje trekken wie het eerst zwanger zou worden, had Rietje gewonnen. Trien zou later volgen… Haar woede richtte zich op geplande donoren: de surfleraar, de skileraar, de pisbak-nicht en zelfs op de vruchtbaarheidsarts, die een limonaderietje met bevroren sperma in haar vriendin schoof. In aflevering 4 kwam u deze kandidaten al tegen. Het waanidee had bij haar post gevat, dat ze werd buitengesloten. Dat maakte de innerlijke Lucrezia Borgia in haar wakker. U weet wel de mannenverslindster, die zo handig met een potje gif om kon gaan.

In de volgende aflevering 6 treft u hun blauwdruk aan voor toekomstige “moeders in spe”, die eveneens van een kerel - na bewezen diensten - af willen! De bereidheid om zo ver te gaan is fascinerend. Normale mensen hebben standaard een morele rem, een inwendig gevoel dat je sommige dingen gewoon niet doet. Trien (en iets terughoudender: Riet) had daar geen last van, daarbij gesterkt door een specifieke ambiance:

De underground-scene, de specifieke vriendinnenkring, van onze twee heldinnen zorgde voor sociale druk... In een gezellige vrouwensoos met een hoog tuinbroek-gehalte waren de adviezen niet van de lucht. Een populaire, potteuze aanbeveling was een spermacocktail van diverse leveranciers gebruiken. Maar ja, als je ziet hoeveel moeite het kost om aan één zaaddonor te komen hoe lastig is dat dan te regelen? Doel: de identiteit van de biologische vader verdoezelen. Onze dames kregen er flink van langs toen ze kenbaar maakten dat ze bepaalde afspraken met de potentiële donor hadden gemaakt over een minimale omgang. “Hoe hebben jullie dat kunnen doen,” was het verontwaardigde verwijt van hun ontzette, kortgeschoren, stekelharige zusters. Onder die sociale druk groeide bij onze twee dames een bijzonder ideaalbeeld. Dat van een onbekende, bekende donor. Je ziet hem niet, maar hij is eventueel bereikbaar.

Kommer vroeg evenwel uit gewone menselijke belangstelling om eens per jaar contact met zijn nakomeling. Riet en Trien toonden zich verrassend genereus, want ze stelden zelf voor: twee keer per jaar! Hartstikke slim, want enige tijd later lapten ze alle afspraken aan hun laarzen, respectievelijk aan hun soldatenkistjes… Maar: mocht iemand hen wijzen op de gebroken beloften dan konden ze met droge ogen beweren, dat ze toch maar grootmoedig waren geweest.

Bij Trien was het besef ingedaald, dat de erfelijke impact van het DNA van Kommer onontkoombaar was. Die gedachte begon steeds zwaarder op haar stemming te drukken. Het motto in aflevering 4 “Gewild zwanger, maar ongewild verwant” is daarop gebaseerd. In haar rol als “bijmoeder” (in haar kringen spreekt men liever van “meemoeder”) begon Trien – uit intuïtieve afkeer - Kommer kwalijk te nemen dat hij sterk verwant was met het toekomstige kind. Dat vriendelijke, ronde wijfie ontpopte zich steeds meer als een kwaadaardige trol.

Van de dames hebt u zich vast al een voorstelling gemaakt en warempel, u heeft gelijk… je wilt stereotypen vermijden, maar deze twee voldeden helemaal aan dit karikaturale beeld: ongewild leken ze een komisch duo te vormen: één was een lange lijs en de ander een kort propje. Wat ook niet ontbrak: kort opgeschoren haar, agressieve mohawk-kuif met een kleurtje erin gespoten, tuinbroek en zwaar schoeisel. Karikatuur of een waarheidsgetrouwe beschrijving? Je weet het nooit bij realistische fictie...

Kommer, een onooglijke kleine man, had een gevoelig plekje in zijn bezochte ziel voor mensen met een moeilijk te vervullen kinderwens. Zijn verlies van minstens twee ongeboren kinderen had daaraan bijgedragen. Stom genoeg was hij daar openhartig over geweest, waaruit de twee avontuurlijke meiden concludeerden dat ze hem makkelijk voor hun karretje konden spannen. Hij leek zo geobsedeerd van het hebben van nakomelingen… hij zou wel te kneden zijn.

Hoe ze erin slaagden om een nep-familie in elkaar te zetten, staat in het vervolg:
"Het zit in de familie", Afl. 6 Een immorele blauwdruk.

Schrijver: harrem, 21-03-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 35 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)