Inloggen
voeg je beschouwing toe

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3510):

Het zit in de familie 6

Als de buit binnen is…

Afl. 6 Een immorele blauwdruk

In Aflevering 5 zag u hoe de aanloop tot een ripdeal eruit ziet. In plaats van drugs ging het om menselijk zaad. Het beoogde doel: een gezinnetje stichten.

Maatschappelijk wenselijk is gejubel over gezin, familiewaarden en het warme bad waarin de leden van een familie zich onderdompelen. Maar in het hier beschreven maakbare gezin was zelfs zoiets basaals als naastenliefde niet eens aanwezig. Wat kon een spermadonor zoals de enigszins onnozele Kommer Qwel verwachten? Zijn bijdrage was nodig om een gezin in elkaar te zetten. Maar daarna was opzouten de bedoeling....

Het lesbische duo Riet en Trien had kapitalen uitgegeven aan vruchtbaarheidsbehandelingen zonder enig resultaat. Privé shoppen langs beschikbare mannen had niets opgeleverd. Zo waren ze dik met een vriendenstel, dat hun uitnodiging om sperma te doneren resoluut afwees.
Onze dames zouden wat dankbaarder mogen zijn dan Kommer zou ervaren... Zijn achilleshiel was het verlies van enkele ongeboren kinderen. De kennismaking met Rietje en Trien bood een herkansing, een win-winsituatie. Maar de dames bleken achter hun hartelijk optreden een verborgen agenda erop na te houden. Nu zij Kommers achilleshiel kenden, lokten ze hem in hun val. Dat verliep volgens dit schema in vijf fasen:

(1) Kwetsbaar mannetje binnenhalen - (2) gouden bergen beloven - (3) zaad inpikken - (4) schop onder zijn kont geven - (5) als hij terug blijft komen: het hem dusdanig onaangenaam maken, dat hij uit zichzelf opgelucht wegloopt.

Dit schema is een solide blauwdruk voor wie het kunstje ook wil flikken. Fase 1, 2 en 3 hebben we in deze beschouwing gehad. Rietje raakte binnen een mum van tijd zwanger van een glazen jampotje met Kommers zaad. Toen Kommer na zijn laatste donatiedag afscheid van de dames nam, kreeg hij als afscheidscadeautje deze boodschap mee van een opeens bits klinkende Trien:

aftaaien en wegblijven. Hij zou aan het geboortekaartje wel merken dat het kind er was. Eerder contact werd niet op prijs gesteld. Tenslotte was hij geen familie… (Huh… hoe noem je dan de vader van een kind?). Een veeg teken was, dat Kommer nadrukkelijk werd gelast op kraamvisite geen fototoestel mee te nemen. Foto's maakten ze zelf wel. Bij deze familie-in-wording bleek onderdompeling in een warm bad een koude douche. Kennelijk waren fase 4 en 5 in werking getreden, want Kommer bekroop een groeiend gevoel van spijt en weerzin.

Ergens in november van dat jaar viel er een geboortekaartje op Kommers deurmat. Geboren in oktober was Charlie; hoera een jongen! Nou neen, surprise…! Het bleek een meisje te zijn. Volgens Trien kon je dat zien aan de letter "e" aan het eind van de naam. Daar was over nagedacht (?)… Die verwarrende naam was in volslagen tegenstrijdigheid met het streven van Rietje en Trien om geen negatieve aandacht op "hun" kind te vestigen. Die was er automatisch al met twee lesbische moeders. Vanwege hun exotische uiterlijk hadden ze daarom Eskimo's, Boscreolen en Tibetanen enz. uitgesloten van zaaddonatie.

Die zorgvuldige voorbereiding werd geheel teniet gedaan door de keuze van een jongensnaam. Ook zo handig dat Charlie gedurende haar hele schoolgaande jeugd bij het oplezen van leerlingennamen uit moest leggen, dat ze geen jongen was. Het was simpel opgelost met een tweede (meisjes)voornaam, maar de dames deden niet aan dubbele voornamen.

Waar ze ook niet aan deden was de biologische vader een beetje op tijd informeren. Weliswaar kon Charlie nog nèt niet fluiten of fietsen toen Kommer op kraamvisite kwam, maar het was een ongewoon laat kraambezoek. Iedereen (grotendeels geen familie!) was al langsgekomen, inclusief de dorpsgek. Ook de vriendinnen uit de lesbische scene waren in groten getale op komen draven. (Dit werkwoord geeft vrij nauwkeurig aan hoe die meiden naar binnen stroomden). Dus Kommer moest begrijpen dat hij pas na alle drukte kon komen. Moeder Riet moest eerst even bijkomen… Hij kreeg een afspraak doorgebeld voor dag, tijd en plaats. Ergens tussen de verzekeringsagent en de controlerende huisarts in hadden ze nog een vrij plekje in hun agenda.

In realistische fictie kan je heerlijk krankjorume scènes kwijt. Verzonnen, maar – o jee – gebaseerd op ware gebeurtenissen en bestaande personen met andere namen. De op een slapstick lijkende kraamvisite omvatte een invasie van de stamgasten uit het vrouwencafé. Het werd een potteuze stampede. Het fotoverbod was kennelijk erg selectief, want deze meiden flitsten aan de lopende band met snorrende camera’s. Eigenlijk goed, dat Kommer er niet bij was; ze hadden hem verscheurd.

Mocht Charlie later zich ooit eens afvragen wat haar herkomst is dan heeft ze heel wat te puzzelen. Tv-programma’s als Spoorloos en DNA Onbekend laten zien, dat een doorsnee mens nieuwsgierig is naar zijn ontstaan. Waar komen die aardbeineus, die klutsknieën en vroege kaalhoofdigheid vandaan? Om maar te zwijgen over levensbedreigende ziekten. Of een bijzonder talent. Je weet het nooit. Inderdaad weet je het nooit als je de donor dumpt.

Toen Kommer eindelijk langs mocht komen leek het wel of hij in een opnamesessie van een B-film, een “slapstick comedy”, was terecht gekomen. Wat er toen (aflevering 7) gebeurde kan een doorkneed team scenarioschrijvers met zijn allen nog niet bedenken.

Idiote realiteit blijkt nog veel gekker te zijn dan de meest absurde fictie.

Vervolg: ”?Het zit in de familie” Afl. 7 Stof voor een slapstick

Schrijver: harrem, 27 mrt. 2019
27 mrt. 2019


Geplaatst in de categorie: familie

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 37



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)