start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (9)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (18)
feest (6)
film (20)
filosofie (118)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1277)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (9)
kunst (42)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (500)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (20)
muziek (415)
natuur (20)
oorlog (18)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (63)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (27)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (3)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (12)
welzijn (14)
wereld (26)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3518):

INDENTITEITSBEHOEFTE VERSUS ZIELSVERWANTSCHAP

Zodra de mensheid als geheel het fundamentele verschil inziet tussen hoe en waardoor een organisatie enerzijds wordt opgebouwd en waardoor die in haar algemeenheid gekenmerkt wordt, en hoe anderzijds een organisme op geheel natuurlijke wijze zich vormt en in vanzelfsprekendheid bestaat, zal dat inzicht een evolutiesprong binnen het menselijk bewustzijn teweeg kunnen brengen en daarmee een verandering van de houding ten aanzien van het leven. Op het moment dat we dat collectief zullen beseffen, bestaat er geen wij/zijdenken meer.

De behoefte aan macht en het aanschurken tegen de macht van anderen aan de ene kant, is iets geheel anders dan het besef van bezielende verbondenheid door alle – weliswaar noodzakelijke - instituties en organisaties heen aan de andere kant, die elk een heel verschillend soort denken en levensinstelling veroorzaken. Het internet is als voorbeeld een grove, aardse uitvinding, en een veel misbruikte en vervormde afspiegeling van wat een geestelijk feit van ons aller verbondenheid is, dwars door alle georganiseerd maatschappelijk leven en alle verschillen heen. Ieder weldenkend mens weet namelijk, dat door het internet en de sociale media nog grotere illusies worden gecreëerd dan die er al zijn in de ons bekende zintuigelijke wereld, door precies hier weer die identiteitsbehoefte te laten prevaleren, die wij maar niet weten af te schudden en die de van nature aanwezige geestelijke verbondenheid meteen weer weet te ondermijnen, met niet al te fraaie maatschappelijke gevolgen.

Het verschil in te zien tussen onze voortdurende identiteitsbehoefte, het altijd weer erbij-willen-horen enerzijds, en anderzijds ons weten van onze eeuwige niet te slaken verbondenheid, is geen kwestie van geloof maar van bewustzijn, van besef. Het besef dat het niet de behoeften van onze ego's zijn die de dagelijks ervaren onderlinge afgescheidenheid ooit kunnen overbruggen - omdat die egobehoeften die afstand juist alsmaar bekrachtigen en versterken. Het is het besef daarentegen van ons zieleleven, van onze ware, zuivere gevoelens die zich binnen een meer omvattende, subtielere dimensie geheel en al vanzelf en zonder onderbreking in harmonie tot elkaar verhouden waardoor we onze onderlinge zielsverwantschap gewaarworden, die geen enkele zelfbevestiging of het overtroeven of het benadelen van iets of iemand anders beoogt. Het is de dimensie van waaruit geen liefde en vriendschappen afgedwongen hoeven worden, omdat dit geestelijk leven gratis en voor niets voortdurend uitstroomt in ons allen zonder enig onderscheid. Het enige dat we hoeven doen is er ons nauwkeurig op af te stemmen, zoals je bij je radio naar een zender draait en er dan niet net naast gaat staan, waardoor je een misplaatst, onverdraaglijk en niet te duiden geluid te verduren zou krijgen. Hóe dan stemmen we ons af? Dat nu is de (meditatieve) discipline die we in onszelf dienen te vinden, zonder ons levenslang aan allerlei ouders, leiders, leermeesters en autoriteiten vast te willen klampen en zonder elkaar te hoeven beconcurreren, onderwijl de liefde veinzend en promotend en die dan tegelijkertijd met wortel en tak uitroeiend in de ander. Omdat deze liefde voor het leven geheel en al vanzelfsprekend en altijd aanwezig is en niet om theorieën of theologische uitleggingen vraagt.

We kunnen ons intuïtieve leven, ons directe weten leren ontwikkelen waarbij we onze emoties, die ons altijd weer op een dwaalspoor brengen en ons het zuigend moeras in leiden, leren beteugelen en beheersen, zoals je een wild paard temt. Dat vergt behoorlijk wat vaardigheid, maar als het wilde beest uiteindelijk tot rust is gekomen, zal dat ook een blijvende toestand zijn. Ieder van ons heeft deze zelfde verantwoordelijkheid die we nu eenmaal niet kunnen overdragen, waarbij we ons dan toch zo heerlijk in het kielzog van andermans inspanningen geheel passief zouden kunnen laten meesleuren. We kunnen die zelfverantwoordelijkheid niet blijvend overdragen omdat daarmee dan – nadat we ons van de kind-ouderrelatie hebben bevrijd - wederom de dwangmatigheid van leiderschap en volgzaamheid ontstaat, die een rem betekent op de ontwikkeling van het bewustzijn van beiden. Doen we zelf met deze verantwoordelijkheid niets, dan zal er ook niets van blijvende levenswaarde ontstaan. Een voorgeschreven pad dat we zo graag zouden betreden en vaak ook inderdaad bewandelen, biedt geen enkele garantie voor de verdere verlichting van ons ware menselijke bewustzijn, integendeel. Wat de universele Wijsheid eeuwenlang aan een ieder van ons heeft voorgehouden om over onszelf te weten is dit: 'Ik ben de zoeker én het gezochte.' Op een andere manier heeft Jim Morrison van 'The Doors' het aldus verwoord: 'We are searching for something that has already found us.'

Kortom, wanneer we de woorden van Multatuli indertijd, dat 'de opdracht van de mens is om Mens te zijn', goed tot ons door laten dringen, is er hoop dat het tij van zelfvernietiging waarin we met z'n allen heden ten dage verzeild zijn geraakt, nog te keren is. Niet middels het wij/zijdenken, maar in de zekerheid en de ervaring dat jij en ik dezelfden zijn, niet in de nivellering van onze persoonlijke levensopdrachten en taakstellingen, maar binnen de Zijnsdimensie van de ziel, die ons allen doet ademen en die aan ons allen het leven geeft.

Het vervelende is, dat het zieleleven niet geconsumeerd, gekopieerd, aangeschaft of verkocht kan worden. We kunnen het bewustzijn ervan wel verliézen, door het kind met het badwater weg te gooien, zoals gebeurt wanneer wij – omdat het ons door de eeuwen heen is opgedrongen door lieden die het zelf nog niet hadden begrepen - ontkennen dat wij uit spirituele bron afkomstig zijn en dat wij ook weer naar deze oceaan van bestaan terugkeren na onze dood. Let wel: een gelóóf in iets is niet hetzelfde als de ervaring ervan, deze geestelijke ervaringen die voor ons allen toegankelijk zijn, middels onze juiste afstemming. We vallen in geestelijke onmacht wanneer we het besef van onze ware afkomst verre van ons werpen, als zouden wijzelf het gehele leven hier op aarde en binnen het universum kunnen organiseren en regisseren.

Organisatie van het maatschappelijk gebeuren is noodzakelijk om orde in de wereld te creëren en aan onze dagelijkse levensbehoeften te kunnen voldoen. Maar om ons als lid te vereenzélvigen met de belangen van een organisatie, een institutie, een vereniging, een gemeenschap of welke club dan ook, is iets geheel anders. Daar begint de sektevorming en het machtsdenken, en daarmee de uitsluiting van de andersdenkenden. Het is de vorming van een collectief ego, dat zegt: 'Wij, hier.' En: 'Zij, daarginds.' Hiermee wordt onze ware identiteit verloochend omwille van het 'Ik ben dit of dat', ik ben Christen, ik ben lid van die-en-die partij, ik hang een –isme aan, ik heb mijzelf voorzien van een identiteit en een geloof ergens in, ik behoor tot een exclusieve gemeenschap. Maar dit soort geloof is het geloof ván en ín ons kleine zelf, en deze identiteitsbehoefte, of die nu collectief uitgeleefd wordt of individueel, zal de kloof die de mensen ervaren onderling nooit dichten; we ontlenen slechts een tijdelijke illusie aan de naamgeving van de groepering waaraan we ons verbinden of waartoe we willen behoren of menen te behoren, en waar we ons in emotionele afhankelijkheid maar al te graag in onderdompelen, daarbij heel het zicht verliezend op onze ware afkomst en onderlinge zielsverwantschap.

Wij zijn allen vanzelfsprekend lid van het Leven zelf. Wat willen we nou eigenlijk nog meer? Moeten we ons nu echt nog laten onderwijzen en betuttelen door priesters, dominees, goeroes, politiek leiders en al dan niet zelfbenoemde autoriteitsfiguren en wat voor soort bemiddelaars nog meer, die het ook maar moeten doen met de eigen individuele beperkingen, menselijke tekortkomingen en heel hun eigen sterfelijkheid, die wij allen met elkaar delen? Nee, wij, mensheid als geheel, vormen een organisme van het Leven, dwars door dat alles heen. Jij en ik zijn niet hetzelfde en hoeven evenmin hetzelfde te zijn, maar we zijn ten diepste en onlosmakelijk verbonden in één en hetzelfde Leven dat ons beider begeerte naar een illusoire identiteit overstijgt tot in datgene waar het menselijk verlangen al eeuwen op gericht is geweest en altijd zal zijn: het zieleleven. Dat te herkennen, te erkennen en te kennen in onszelf zal het gevoel van afgescheidenheid van de ander onmiddellijk opheffen.

Hoe denken we met al onze opgeklopte ambities toch ooit datgene te kunnen evenaren wat we allang al zelf zijn en altijd al geweest zijn en altijd zullen zijn, zonder er in volle vaart blindelings langsheen te denderen, om dan wellicht pas op ons sterfbed tot het inzicht te komen: 'Ik heb me vergist?'

Laat daarom het Leven onze ware leermeester en inwijder zijn.
Iets anders dan het Leven hebben we niet.
Iets anders dan het Leven zijn we niet.

Schrijver: Lilian Muileman, 02-04-2019



Geplaatst in de categorie: filosofie

Deze inzending is 66 keer bekeken

1/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)