start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (4)
dieren (9)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (3)
ex-liefde (2)
familie (18)
feest (6)
film (20)
filosofie (118)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1319)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (9)
kunst (43)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (501)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (20)
muziek (416)
natuur (20)
oorlog (18)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (63)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (18)
taal (22)
tijd (28)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (4)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (12)
welzijn (14)
wereld (27)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3523):

Het zit in de familie 8

Knip- en plakgezin

Afl. 8 In de heilige, gruwelijkse staat verbonden

Als je na zeven afleveringen fictie schrijven tegen de grenzen van je fantasie aanloopt, is er dit redmiddel: realistische fictie (de leidraad in deze serie). Mijn Dikke Duim krijgt eventjes rust en ik gebruik nu voorbeelden van authentieke, getikte familiegebeurtenissen. Uw taak is te denken, dat het fictie is, anders krijg ik het weer aan de stok met Justitie.

In deze aflevering ontmoet u de familie Van de Beerput. Binnen de familie werd veel rond getoeterd, dat ze zo ontzettend veel van elkaar hielden. Dat verklaarde de hoogfrequentie echtscheidingen, geaccepteerde incestueuze verhoudingen en circulerende gekte niet… Bij mijn speurtocht naar familiegeluk, familiewaarden en de bekende warme douche kwam deze familie in beeld doordat ik een aangetrouwde figuur kende: Krikke Loozer. Door zijn ogen keek ik naar iets dat veel weg had van een een middelmatige tv-soap. Soms ook waande ik mij weer een waarnemer in de dierentuin, die de apenrots observeerde…

De Van de Beerputjes keken geringschattend naar hun omgeving. Je zou verwachten dat hun standaard voor moraal erg hoog lag. De hoofdnorm echter was geld hebben of juist niet. Krikke behoorde tot de laatste categorie, dus stelde hij niets voor. Hij werd alleen getolereerd doordat hij getrouwd was met Pandora van de Beerput… Roepnaam: Dora. Het betrof een verstandsgruwelijk, waar overigens het verstand leek te ontbreken. De zachtmoedige, meegaande Krikke was geen partij voor de superassertieve, dominante Dora. En dan die stamregeltjes… op geen logica gebaseerde normen.

Neem nou de getikte oudste broer in dat gezin. Die zat om de haverklap in een cel. Maar zo tussendoor wist hij zijn beide zusjes ervan te overtuigen, dat ze beter door hem (pijnloos) ontmaagd konden worden dan door de eerste de beste onhandige jongen. En die meiden stonken er nog in ook.

“Ja, harrem… je hebt het wel over mijn broer!”, hoor ik in gedachten een van die meiden mauwen. “Nou, juist daarom trut!. Wel eens gehoord van bloedschande?”.

De familie Van de Beerput had enge stamgebruiken, waaronder de verbijsterende adoratie van Oma Emma. Ze was al geruime tijd dood; vrijwel niemand van de nog levende nakomelingen kende haar anders dan uit overleveringen. De aangetrouwden werden wel bijgepraat. Aan Emma werden bovennatuurlijke krachten toegeschreven. Zo zou ze een zwarte lijst hebben gehanteerd waar je maar beter niet op kon staan. Daarmee regeerde ze over haar graf heen… Sterfgevallen van mensen, die de famielje niet mocht, werden fluisterend in verband gebracht met Emma.

Na haar overlijden kwam de familie eenmaal per jaar bijeen om haar te herdenken. Dat kreeg bijna Bijbelse proporties. Emma’s magische krachten werden eerbiedig genoemd en er was altijd wel iemand uit de famielje, die wist te vertellen over het “touwtje”.

Stelt u zich haar voor: een verschrompelde, kromme oude Brabantse boerin in zwarte todden. Ze had één koe. Als ze je mocht kon je dat beest zo maar krijgen. Als je niet in de smaak viel, mocht je het touwtje nog niet eens vasthouden. Als je Oma Emma vervangt door Jezus Christus of de Heilige Maria heb je eigenlijk een vergelijkbare religieuze sfeer: niemand had haar “live” ontmoet, maar ze zeikten allemaal over dat k*t touwtje.

Krikke’s pech was, dat Dora bij vlagen geloofde, dat ze de reïncarnatie van die rancuneuze Emma was. Haar twijfel over zijn geestelijke gezondheid stak ze niet onder stoelen of banken. Ik heb ook zo mijn twijfels over Krikke, maar hij was ongevaarlijk gek. Laten we ervan uitgaan, dat Dora de normale helft was. Dan is dit schrikken: in haar kortstondige studie op de leraarsopleiding had ze een docent – naar eigen zeggen – ziek gestaard. Ze voelde de kracht van Oma Emma door haar aderen stromen… Waarschijnlijker is, dat de docent door de vele onderbrekingen en vervelende “ja maar”-opmerkingen overspannen is geraakt. Dora was een vertegenwoordigster van de flowerpower-generatie. Dus bloemen in het haar, gitaarspelen en autoriteiten sarren.

Opmerkelijk is, dat ze haar (christelijke) geloof kwijt was en in plaats daarvan vurig geloofde in mediamieke krachten en tarotkaarten. Nu hadden Dora en Krikke een dochtertje: Wybertje. Maar nog voordat die haar tweede verjaardag vierde waren ze al gescheiden. Voornamelijk omdat er aan Krikke niets deugde. Pandora volgde toen haar romantische hart. Daardoor heeft Wybertje een hele stoet stiefvaders meegemaakt. Alles beter dan haar echte vader natuurlijk. Dora is inmiddels overleden en uit de overlijdensadvertenties valt af te leiden, dat ze uiteindelijk bij man, resp. echtgenoot nummer 10 was beland. Had ze nog wat langer geleefd, dan waren de nummers 11 en 12 ook wel aan de beurt gekomen. Nummertje 10, die toevallig de laatste in de rij is, moet zich niets inbeelden!

En over de geestelijke gezondheid van Wybertje hoeft u zich geen zorgen te maken. Althans volgens haar moeder. Als je kritisch bent ingesteld zou je kunnen zeggen: “Dora breide recht wat krom was”, maar dat is natuurlijk een lage insinuatie. Want moeders wist het beste wat goed voor haar dochter was: zoveel mogelijk vreemde kerels over de vloer.

Voordat Pandora werd verenigd met haar geliefde grootmoeder Emma heeft ze hier op het ondermaanse nog een groots werk verricht. Wybertje is probleemloos tot haar 16e regelmatig met haar vader een weekendje samen geweest tot… regisseuse Dora wijzigingen in het scenario van de omgang aanbracht. Met een dagelijkse portie gif trainde zij haar dochter zo, dat ze “helemaal uit zichzelf” met haar vader brak. Dat was een kwestie van simpelweg de rechterlijke uitspraak van een omgangsregeling aan je achterste lappen.

Ik stond sceptisch tegenover mediamieke krachten binnen de familie, maar het lijkt erop, dat die duivelse Emma inderdaad op aarde is teruggekomen. Ik heb eens gesnuffeld in correspondentie en gerechtelijke stukken en – ofschoon ik dat mediamieke gedoe wantrouw – lijkt het er sterk op dat die boosaardige oma in de huid van iemand anders is gekropen. U denkt logischerwijs aan Pandora.

Surprise… de winnaar is: Wybertje.

Vervolg: “Het zit in de familie” Afl. 9 De doos van Dora

Schrijver: harrem, 06-04-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 46 keer bekeken

2/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)