Inloggen
voeg je beschouwing toe

Beschouwingen

MILIEUVERVUILING

Geen rijker kroon dan eigen schoon. Het Vlaamse landschap is wondermooi. Je kan er genieten van vlaktes, heuvels en glooiend akkerland, landerijen, weiden en polderdijken, duinen, bossen en heidevelden, kreken en beken en met bomen omzoomde kanalen en zeker niet te vergeten de zee en de inham van het Zwin bij Knokke en Cadzand aan de Nederlandse grens. Vlaanderen is overweldigend mooi, zowel bij winterlicht als in de zomer. Een maagdelijk blauwe hemel met alleen een paar vederwolkjes in de lente of een dolzinnig bewolkte lucht in de herfst, er valt altijd iets te beleven, er is altijd iets wat verrast en ontroert.
Wie wil kan er genieten van de frisse lucht, dag in dag uit. En toch, we slagen er niet in het milieu rein en net te houden, wij begaan flaters uit domheid, luiheid, onwetendheid, arrogantie, verwaandheid en kortzichtigheid. Wij allemaal natuurlijk, behalve de heel kleine kinderen en de armen van geest. Maar bedenk 'Wie zonder zonde is werpe de eerste steen.'(Johannes 8:7).

Wie met open ogen door de wereld gaat en vooral de kleine dingen niet veronachtzaamt, mag zich gelukkig prijzen! En 'Hoe beter het is met het milieu hoe meer plezier we eraan beleven.' Dit is wat Juli Zeh, een Duitse schrijfster, met ons deelt in haar mooie roman: 'Over mensen en paarden'. Voor een daguitstap moet ik kiezen: het Oostendse krekengebied, het Houtland te Torhout, de Vlaamse Ardennen of misschien wordt het een lange wandeling langs de kronkelige Nete met de bloeiende balsemien tussen Lier en Heist-op-den berg, Pallieter achterna, de dagenmelker uit het Neteland!
Maar we houden het voor vandaag bij de grillig vertakte Oostendse kreken, de oude spoorwegbedding, de prachtige polderdijk vlakbij het stadsrandbos. Er ligt daar een ouderwetse holle landweg, omzoomd met sprokkelhout, meidoorn en sleedoorn. Ietwat verscholen tussen het struweel staat een sympathieke notelaar, klein en gedrongen en onvolgroeid. En plots hoor je de prevelende zang van een zwartkop en hoog boven de akkers de jubelende zang van de veldleeuwerik. En voor je het weet wordt je verrast door een oranjetipje op een pinksterbloem.

En ja, helaas, daar loopt een loslopende hond die een hoopje wakke vodden doorsnuffelt tussen de struiken. Er liggen ook lege bierblikjes aan de rand van het weiland. De heimelijke drinker die er zich van heeft ontdaan weet natuurlijk niet dat lege blikjes letsels kunnen veroorzaken bij het vee. Zoveel laksheid, zoveel onverschilligheid!
Het dempt mijn vreugde, maar niet voor lang en met een weemoedige glimlach op de lippen fiets ik verder. Later zal ik bij de dienst “sluikstorten” een korte melding maken. Een charmante sportieve atlete die hier iedere zondagmorgen haar rondjes loopt, doet mij opkijken en brengt mij al in andere sferen.

Op een doordeweekse dag slenter ik ’s anderdaags door de straten van Oostende, mijn heimat, mijn geboortestad. Op het trottoir, in alle straten, zie ik zwarte plakken opgedroogde kauwgom en honderden sigarettenpeuken. Dit is geenszins overdreven. Af en toe passeren mannen die hun keel schrapen en zelfzeker, rakelings langs je heen een fluim spuwen. Speeksel droogt op in de zon of bevriest in de winter of wordt weggespoeld door de regen. Maar gezond is anders. Speeksel bevat bacteriën en virussen kunnen zich verspreiden in de lucht.

Het blijft een schone wereld wanneer wij dit echt willen.
Graag besluit ik met de wijze woorden van de Duitse schrijfster: 'Al te vaak wordt miskend dat ethisch gedrag geen doel op zich is, maar voor alle betrokkenen nut heeft.'

Schrijver: Johan Corveleijn
16 okt. 2020


Geplaatst in de categorie: milieu

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 71



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)