Inloggen
voeg je column toe

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 2075):

Enige reuring

In "Vier es en sherry" schonk ik aandacht aan een mogelijk heimelijk immune groep Nederlanders. Daar hoor je nooit wat van, sterker… het is de vraag of ze zich zelf van iets bewust zijn. Misschien - als ik gelijk krijg - zijn ze namelijk immuun tegen Covid 19.
Natuurlijk hadden ze mijn vorige column moeten lezen in plaats van comateus te knikkebollen in hun fauteuil. Een gedeelte van hen, tot wie wel doordrong dat zij het onderwerp van aandacht waren, schijnt trouwens behoorlijk te zijn geschrokken. Gelukkig neemt het vrouwtje (nou ja… minstens een kop groter dan ik) altijd de telefoon op. Ze vormt een vlezige barrière tussen opgewonden opbellende lezers en mij.

Ze heeft het (een heel scenario) helemaal uitgestippeld: de mensen die ik beschreef zijn volgens haar nu als de dood dat ze gekidnapt worden door gewetenloze orgaanhandelaren. Hun organen hebben weliswaar hun beste tijd gehad, maar - zoals u inmiddels begrijpt - is hun bloed misschien wel goud waard. (Dat vanwege hun mogelijke immuniteit tegen het coronavirus). Ze heeft boze telefoontjes gehad van ouwe knarren, die aan het door mij beschreven profiel voldoen. Een aantal heeft de koffers al gepakt om naar een geheim adres in het buitenland te vertrekken. Uit angst, dat hun bloed zou worden geoogst door artsen in geheime Chinese staatsdienst. Hel en verdoemenis daalde op mijn wederhelft (nou ja… die helft is eerder 70% dan 50%) neer. Dat allemaal naar aanleiding van mijn onthullingen. Omdat zij een meelevend type is, zal ik maar zeggen, sluist ze verwensingen en scheldwoorden graag naar mij door. Voor haar een fluitje van een cent, want ze legt mij al tientallen jaren uit wat een oetlul ik ben. "En nu hoor je het ook eens van een ander!", spint ze tevreden.

Het wachten is natuurlijk op de eerste leeftijdgenoot, die in een donker steegje wordt overvallen, gekidnapt en ergens in een duister achteraf vertrekje te grazen wordt genomen. Gewetenloze orgaanhandelaren zullen dan een paar liter bloed aftappen uit zo'n arme, maar ondertussen wel immune, bejaarde. Erg? Aan de andere kant… bedenk nu eens hoeveel eenheden levensreddend antivirus je in ampullen kunt stoppen. Handel is handel. Nu ik er zo over nadenk mag ik wel oppassen, dat mevrouw harrem (jazeker, moet met een kleine letter) haar kans schoon ziet om nog wat aan mij te verdienen. Af en toe kijkt ze met half geloken ogen naar mij, zoals een hongerige poema dat doet, die het soort sprong berekent dat nodig is om een sappig konijn te vangen.

Mijn oude moeder zaliger zou dan toch gelijk krijgen toen ze mij waarschuwend voorspelde, dat ik het zou berouwen als ik met zo'n (ooit) veel jongere blom zou trouwen. Mocht mijn bezorgde moeder van boven meekijken: ik heb de boel in de hand, want in het kader van de sherry vermageringskuur, trek ik maar weer gul een fles open. Veel aanmoediging heeft het vrouwtje (nou ja… bij Zalando staat ze bekend als mevrouw Extra Extra Large) niet nodig.

Voor het geval ik haar innerlijke poema naar buiten zie treden herinnert dit potentiële konijn haar er aan, dat ze haar sherrykuur van vandaag nog moet doen. Dat is niet waar, maar na het derde glas is ze vergeten met hoeveelste portie van de kuur van die dag ze bezig is. Ik zou het een moordkuur willen noemen. Het houdt haar rustig, ze valt er denkbeeldig van af en ze vergeet eventuele snode plannen uit te voeren. Daaronder valt niet mij het leven zuur maken, want dat doet ze al tientallen jaren talentvol.

Gelukkig heb ik zonder enig prikje daartegen immuniteit opgebouwd. Ofschoon een permanent, heel strak mondkapje haar niet zou misstaan.

Schrijver: harrem
14 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: actualiteit

3,7 met 3 stemmen 38



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)