start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (515)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (53)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (40)
eenzaamheid (16)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (29)
feest (21)
film (20)
filosofie (51)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (19)
geweld (23)
haiku (1)
heelal (8)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (11)
individu (26)
internet (19)
jaargetijden (26)
kerstmis (14)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (36)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (47)
maatschappij (310)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (29)
moederdag (1)
moraal (46)
muziek (63)
natuur (33)
oorlog (52)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (11)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (273)
psychologie (34)
rampen (22)
reizen (59)
religie (34)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (104)
sterkte (12)
taal (54)
tijd (34)
toneel (10)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (9)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (27)
vrouwen (34)
welzijn (50)
wereld (36)
werk (44)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (35)

tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 3161):

In memoriam Rolf

Laatst verzamelde ik handtekeningen voor een bepaald doel. Ik ga lekker niet vertellen welk doel, maar wel de ervaring die ik met Rolf had.

“Geldt de handtekening ook als je dood bent?” Ik reageerde lacherig, vast wel ja, of misschien wel niet. “Nee,” herhaalde hij, “geldt het ook als je dood bent?”

Ik keek hem aan. Hij keek uitdagend, maar toch ging er een belletje rinkelen. “Ga jij dood?”

“Ja,” gaf hij toe, “volgende week ga ik dood.” Daagde hij nog steeds uit of was hij serieus? “Echt?” vroeg ik. “Ja, echt.”

Hij zat in een rolstoel. Eentje die op maat voor hem was gemaakt. Soms klom hij er uit om een paar passen te nemen. Het was op een openbare bijeenkomst die er voor ineens niet meer toe deed. Hij had ALS, wist ik, maar gezien de vrolijkheid die hij verder om zich heen wierp, de felle discussies over onderwerpen die hij belangrijk vond en het regelmatige uitdagen van mensen die hij wilde prikkelen, dat gaf geen beeld van een stervende man. Rolf was vol levensvreugde. Maar, natuurlijk, die rolstoel was niet voor niets.

“Dus je gaat euthanasie doen?” Ja, dat ging hij inderdaad doen. Volgende week. Alles was al gepland. Hij wist dat je aan ALS sterft en dat het een nare dood was. Hij wilde zijn ziekte voor zijn, zoals hij in zijn leven van alles voor probeerde te zijn. Hij had bedacht, als ik niet meer een kilometer kan lopen dan wil ik euthanasie. Ik vroeg hoe ver hij nu nog kon lopen. “Tien meter.”

“En ik voel ook dat mijn longen minder krachtig worden.” Het was duidelijk dat de dood inderdaad dichterbij kwam. Ik moest verder en dat wist hij. Dus ik nam afscheid, maar had natuurlijk geen idee hoe. Sterkte? Het ga je goed? Zeker niet nog vele jaren. Respect?

Alles klinkt hol als je weet dat er niets meer te zeggen valt. Ik heb hem voor zijn dood nog een kaart gestuurd. In die kaart heb ik opgeschreven wat hij voor mij betekende. Ik noemde hem kameraad. Voor een vriend ging ik te weinig met hem om, hem vriend noemen voelde als liegen dus dat deed ik niet, maar een kameraad was hij zeker.

Zo nam ik afscheid van een man die nog vol levensvreugde was. Die tot aan zijn laatste dag ervan maakte wat er van te maken was en die door zelf dood te gaan, de dood te slim af was.

Nu is hij dood.

Schrijver: Jan R. Lønsing, 28-09-2018


janrlunsingathome.nl


Geplaatst in de categorie: lichaam

Deze inzending is 62 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Jacob van Schaijk
Datum:28-09-2018
Bericht:Indrukwekkend verhaal over een indrukwekkend mens.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)