start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (150)
adel (5)
afscheid (132)
algemeen (67)
bedankt (45)
biologie (3)
dieren (93)
discriminatie (47)
drank (14)
economie (18)
eenzaamheid (132)
emoties (208)
erotiek (8)
ex-liefde (32)
familie (69)
feest (26)
film (19)
filosofie (64)
fotografie (6)
geboorte (9)
geld (31)
geschiedenis (8)
geweld (29)
haiku (7)
heelal (5)
hobby (15)
humor (270)
huwelijk (11)
idool (33)
individu (123)
internet (28)
jaargetijden (29)
kerstmis (29)
kinderen (76)
koningshuis (24)
kunst (36)
landschap (6)
lichaam (47)
liefde (191)
literatuur (66)
maatschappij (165)
mannen (18)
milieu (7)
misdaad (51)
moederdag (5)
moraal (64)
muziek (133)
natuur (97)
oorlog (43)
ouderen (48)
ouders (18)
overig (32)
overlijden (44)
partner (4)
pesten (10)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (87)
psychologie (114)
rampen (21)
reizen (27)
religie (91)
schilderkunst (24)
school (18)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (27)
sport (52)
sterkte (6)
taal (37)
tijd (36)
toneel (5)
vakantie (25)
valentijn (1)
verdriet (91)
verhuizen (3)
verjaardag (13)
verkeer (17)
voedsel (21)
vriendschap (71)
vrijheid (46)
vrouwen (37)
welzijn (63)
wereld (42)
werk (62)
wetenschap (14)
woede (70)
woonoord (56)
ziekte (110)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 4242):

Vangrail

“Alleen ik ben in staat het pad van mijn gedachtenkronkels feilloos te volgen. Anderen belanden, bij een poging mij langs die zelfde weg te willen doorgronden, bij de eerste bocht reeds in de berm”.

Dit is de letterlijke tekst van Bewering (nr. 416), door mij op 13 augustus 2009 geschreven. Ik denk dat Fred deze tekst zich nog weet te herinneren; sterker nog: deze tekst verbindt ons sedertdien bij tijd en wijle als een leidraad van verstandhouding. De geciteerde bewering was voor mijn denken, dat meestal nog mijn handelingen bepaalt, een onomstotelijke zekerheid. Toen was ik echt nog in staat om meteen als een reflex een link te leggen naar bepaalde handelingen, gebeurtenissen of anderszins. Zo waren sommige woordspelingen of grappig bedoelde opmerkingen tussen mij en intimi van dien aard, dat de meeste varianten meteen werden begrepen.
Daarnaast was ik in staat om via mijn persoonlijke manier van denken langs kronkelige paden vrijwel direct iets uit een ver verleden weer naar voren te halen, zonder dat er iets niet in overeenstemming bleek met die feiten uit het verleden.

Zo af en toe en als het van toepassing was vond ik in een reactie van Fred onder mijn inzendingen nog wel een subtiele verwijzing naar bovenstaande bewering of ik releveerde er zelf wel eens aan richting zijn persoon. Toch blijkt mij nu, naar verloop van slechts negen jaar, dat de vaardigheid van het laveren in mijn gedachtenkronkels begint af te brokkelen. Het volgen van dit pad, waar mijn geest eens zo trefzeker gebruik van wist te maken, kost mij steeds meer moeite. Kwinkslagen of grappen die een decennium geleden nog meteen werden begrepen gaan nu steeds vaker de mist in. “Grapje”! – hoe dikwijls heb ik het de afgelopen tijd moeten zeggen, wanneer uit de vragende en verbaasde gelaatsuitdrukkingen bleek dat men mij niet begreep. Ik merk dit natuurlijk als geen ander en ook dat het mij steeds meer moeite kost geconcentreerd bij de les te blijven.

Eigenlijk heb ik het gevoel me op een hellend vlak te bevinden, vanaf welke plaats het voor mij tot mijn ontsteltenis steeds moeilijker wordt vanuit de kronkelige weg in mijn hersenen het ontstaan van iets te achterhalen, dat ik echter nog steevast met verve tracht te verdedigen. Niemand weet, dat ik, om niet uit de bocht te vliegen, inmiddels op alle tot nu door mij nog vermeende controleerbare kronkels virtuele vangrails heb geplaatst. Uiteraard biedt mij deze voorziening geen enkele garantie om zekerder van alles te zijn.

Niets is zo fnuikend als het gevoel, langzaam maar gestadig de controle over dingen kwijt te raken of aan te geven, dat ik fysiek of mentaal sommige zaken niet meer met zekerheid weet te volbrengen. Ik weet niet eens, hoe lang de virtuele vangrail effectief zal blijven. Wél ben ik er op dit moment vast van overtuigd, dat ik nog net buiten de gevarenzone blijf zolang het mij nog steeds lukt, zij het soms met moeite, iets zinnigs als bijdrage op deze site mag en kan plaatsen.

Illustratie: . . . Hoe lang nog? . . .

Schrijver: Günter Schulz, 02-07-2018


agschulzatziggo.nl


Geplaatst in de categorie: ouderen

Deze inzending is 130 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.



Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:Hanneke van Almelo
Datum:08-07-2018
Bericht:Ik kijk alweer uit naar je volgende stukje, Günter.

Naam:Fred
Datum:05-07-2018
Bericht:Essentie, ik ruik er aan, het knispert tussen mijn vingertoppen, ik wrijf het er in. En dan voel ik wat je bedoelt, niemand mag hier nog uit de bocht vliegen...

Naam:Günter Schulz
Datum:03-07-2018
Email:agschulzatziggo.nl
Bericht:Wat ik denk, beste Hanneke? Ik bewonder jouw empathie en het meestal opperen van vergelijkbare mogelijkheden met een andere invalshoek. Ik denk dat het dat vermogen is dat mij wederom aan het denken zet om de nog niet betreden paden te verkennen. Ronduit verbluffend vind ik echter, dat jij bijna moeiteloos een mogelijk diepere oorzaak blootlegt en een bestaande camouflage van een geschreven tekst als een zeepbel of een ballon doorprikt.

Wat ik denk? Ik denk dat je mij duidelijk tracht te maken, dat je met de essentie mijn genetisch vastgelegde DNA-profiel of de zg. blauwdruk bedoelt, die bij nader inzien, ondanks vele veranderingen en het gemis van veel vaardigheden nimmer zal veranderen. Chapeau!

Onder het mom van de onderliggende gedachte van mijn hartenkreet wilde ik alleen maar aangeven, dat "ouderdom met gebreken" komt. Je bent vast niet de enige lezer die dit een open deur vindt.

De werkelijke reden die mij als drijfveer aanzette tot het schrijven van Vangrail is een sedert 1999 langzaam ontstane maar ook voor mijn naasten waarneembare radicale negatieve gedragsverandering, die me zelf irriteert maar waarvan ik me niet meer weet te bevrijden. Het begrip "zelfmedelijden" heb ik daarbij niet eens in mijn achterhoofd.

Reacties in de geest van jouw insteek geschreven, stel ik altijd op prijs en ik zal deze ook altijd prompt en serieus beantwoorden.

Naam:Hanneke van Almelo
Datum:02-07-2018
Bericht:Met veel medegevoel gelezen, Günter. En ik vraag me af, wat is dan de essentie van iemand, als allerlei vaardigheden verminderen? De essentie was toch helemaal nooit de verzameling vaardigheden, ook al is/was het gebruiken ervan leerzaam en handig en spannend? Ik vraag het me af omdat ik denk dat iemands essentie--wie iemand echt is--niet kan verminderen, ook al lijkt het soms van wel. Wat denk je?


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)