start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (152)
adel (5)
afscheid (124)
algemeen (67)
bedankt (42)
biologie (3)
dieren (92)
discriminatie (44)
drank (14)
economie (17)
eenzaamheid (119)
emoties (200)
erotiek (9)
ex-liefde (32)
familie (67)
feest (25)
film (19)
filosofie (63)
fotografie (6)
geboorte (9)
geld (31)
geschiedenis (8)
geweld (24)
haiku (8)
heelal (5)
hobby (15)
humor (112)
huwelijk (10)
idool (34)
individu (116)
internet (29)
jaargetijden (29)
kerstmis (29)
kinderen (71)
koningshuis (21)
kunst (36)
landschap (6)
lichaam (46)
liefde (175)
literatuur (66)
maatschappij (141)
mannen (18)
milieu (7)
misdaad (50)
moederdag (5)
moraal (49)
muziek (127)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (51)
ouders (18)
overig (24)
overlijden (43)
partner (4)
pesten (10)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (73)
psychologie (114)
rampen (22)
reizen (27)
religie (91)
schilderkunst (24)
school (18)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (27)
sport (52)
sterkte (6)
taal (37)
tijd (35)
toneel (4)
vakantie (26)
valentijn (1)
verdriet (71)
verhuizen (3)
verjaardag (13)
verkeer (16)
voedsel (23)
vriendschap (71)
vrijheid (33)
vrouwen (36)
welzijn (52)
wereld (34)
werk (62)
wetenschap (14)
woede (63)
woonoord (58)
ziekte (115)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 3883):

Onbemind door dwaze angsten

Dichter bij de zee mis ik de meeuwen met het extreme subjectivisme waarmee het gemis van meeuwen zich openbaart. Mijn kleren trek ik aan op het verlaten eiland. Ik volg de duif van mijn geliefde. Wolken vol jeugdige overmoed trekken over het grasland. We hebben een discussie, een prachtige dwaas en ik.
Ik heb geen postzegel om de levensdrift te verzenden. Het zwakt mij af in perspectieven doordat ik mijn eerdere ervaringen herneem. De dwaas weet alles beter, maar ik ken zijn verleden niet. Hij is hier pas sinds gisteren en hij overtreft me met zijn mensenkennis.

Duisternis omhelst onze liefdesaffaire. Zoals hij het aan mij heeft uitgedaagd is het verlangen en ik wil niets anders dan die stille zin. Letters die gebeiteld zwijgen naast de vormen van zijn ongeduld.

Ik snak naar nieuwe ademlucht. Inktzwart is mijn liefdesgedicht nu de wind de stem van de dwaas heeft meegenomen. Mijn hart kent vrijheid, een bittere noodzaak en trouw, omdat al het andere verloren lijkt. Er is niets meer te groeten in de stilte van mijn verlaten ik.

Schrijver: Jeroen Splinterman, 28-08-2018



Geplaatst in de categorie: individu

Deze inzending is 62 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)