start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (152)
adel (5)
afscheid (124)
algemeen (67)
bedankt (42)
biologie (3)
dieren (92)
discriminatie (44)
drank (14)
economie (17)
eenzaamheid (120)
emoties (200)
erotiek (9)
ex-liefde (32)
familie (69)
feest (25)
film (19)
filosofie (63)
fotografie (6)
geboorte (9)
geld (31)
geschiedenis (8)
geweld (24)
haiku (8)
heelal (5)
hobby (15)
humor (113)
huwelijk (10)
idool (34)
individu (116)
internet (29)
jaargetijden (30)
kerstmis (29)
kinderen (73)
koningshuis (21)
kunst (36)
landschap (6)
lichaam (46)
liefde (176)
literatuur (67)
maatschappij (142)
mannen (18)
milieu (7)
misdaad (50)
moederdag (5)
moraal (50)
muziek (127)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (51)
ouders (18)
overig (24)
overlijden (45)
partner (4)
pesten (10)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (73)
psychologie (114)
rampen (22)
reizen (27)
religie (91)
schilderkunst (24)
school (19)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (27)
sport (52)
sterkte (6)
taal (37)
tijd (35)
toneel (4)
vakantie (26)
valentijn (1)
verdriet (72)
verhuizen (3)
verjaardag (13)
verkeer (17)
voedsel (23)
vriendschap (73)
vrijheid (33)
vrouwen (36)
welzijn (52)
wereld (34)
werk (63)
wetenschap (14)
woede (63)
woonoord (58)
ziekte (116)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 3904):

Sollicitatie

Vorig jaar nog zat ik nog aan de andere kant van de tafel en stelde ik vragen als “waar ben je trots op te bereiken in jouw vorige baan?” of: “Wat zijn jouw goede en minder goede kanten?" Vandaag was dat, sinds jaren, dus weer andersom. Zo gaat dat. Er is dan ook veel gebeurd het afgelopen jaar. Dit heeft ertoe geleid dat ik met ontslag ben na bijna zeventien jaar dat ik werkzaam was bij die werkgever. We hebben in die tijd mooie dingen gedaan.

Het is vervelend allemaal zo dat ontslag, maar diep in mijn hart ben ik er eerlijk gezegd ook niet rauwig om. Het was, ondanks dat we ook nog wel eens “kleine overwinninkjes” boekten, de afgelopen jaren in de bureaucratie van jeugdzorg dweilen met de kraan open. De, ieder jaar sterk wijzigende contractverplichtingen, vlogen ons letterlijk om de oren. Alle gemeentes wilden het weer anders, goedkoper. We hadden wel met 80 gemeenten te maken. Het was een onmogelijke opgave zo veel veranderingen tegelijk in verouderde systemen (en de organisatie in weerstand) door te voeren met almaar krimpende budgetten. De cultuur van de instelling sloot niet goed meer aan op de eisen van de contractpartners en we kregen het niet tijdig genoeg om. De tekorten liepen meer en meer op,

Gemeenteambtenaren toonden begrip. Wethouders speelden hun spelletjes en de nieuwe bestuurder van deze instelling kreeg nauwelijks grip op zaken. De oude bestuurder was mooi op tijd vertrokken. De gemeentelijke molens draaiden in een geheel eigen tempo. Accountants zaten op de letter en de cijfers moesten, ondanks dat het model dat voor de jeugdzorg in Nederland is bedacht nog niet helemaal goed werkte, 100% kloppen. De protocollen van de subsidienten legden de lat hoog. Van waar toch dat plotse wantrouwen allemaal voor een toenmalig hofleverancier van jeugdzorg aan de provincie? We zijn de vijand niet! Ik was het na drie jaar transitie en transformatie dan ook spuugzat.

Het was nu mijn beurt in deze reorganisatie om te vertrekken. En eerlijk gezegd: zoek maar een andere gek die het wil doen! En nu zit ik dus aan de overzijde van de sollicitatietafel en ik heb eerlijk gezegd eigenlijk geen idee of deze job echt is wat ik wil. Ze zijn overigens best aardig voor me.

Ik moet wel reëel blijven met mijn weerstanden als kostwinner van dit gezin. We zitten net in de duurste jaren. Dat kan allemaal zo maar niet. Ik kan niet alles zo maar roepen, Ik ben laag in de vijftig en ik moet nog minstens vijftien jaar werken. Er moet wel brood op de plank komen! Het was mijn eerste sollicitatie sinds het gedoe. En dat was gelijk raak. Ik ben uitgenodigd voor dit gesprek en dat doet me goed. Misschien is het wel onmiddellijk een schot in de roos, ziet men het in mij zitten word ik aangenomen en hoef ik niet dat circus van UWV in.

Ik geef zo goed mogelijk antwoord op de vragen van de directeur en de standaardvragen van de erg opgewekte HRM-medewerkster. Ik geef voor mijn gevoel niet het juiste antwoord op de open vragen, ik heb de standaard antwoorden om de standaardvragen te coveren nog niet goed om mijn netvlies. Ik heb daar nu eigenlijk meer tijd voor nodig om goed over na te denken. Maar ik weet ook; er is eigenlijk geen goed of fout antwoord. Ja, fout is het als ik niet genoeg bij mezelf blijf. En dat had ik me vooraf in ieder geval vooraf als doel gesteld.

Ondertussen denk ik: is dit werk niet weer te veel van datzelfde gedoe? Moet ik dadelijk alweer met die vervelende controleprotocollen aan de gang en dat spel met die vervelende mannetjes en hun strepen weer gaan spelen en krijg ik waarschijnlijk nog meer dezelfde shit, die ik zo zat ben, over me heen? Daar zit ik nou eerlijk gezegd niet bepaald op te wachten.

Moet ik misschien ook mijn boeltje pakken en vertrekken zoals op dat programma “Ik vertrek” op de buis om daadwerkelijk een harde verandering in mijn werkleven door te voeren? Wanneer ik de laatste uitzending eventjes in gedachten terug haal kan ik wel stellen dat dat niets voor mij/ voor ons is. Ik ben erg gesteld op dit kikkerlandje en het dorp waarin wij wonen en ik wil niet altijd de zon. Ik houd van alle seizoenen en geniet dubbel van de herfst en onze bossen. Ik geef beiden een handdruk en bedank ze voor de uitnodiging en het prettige gesprek en fiets vervolgens vertwijfeld naar huis. Wil ik dit wel? Heb ik het goed gedaan? Geen idee.

Morgen ga ik aan tafel met een officiële loopbaanbegeleider. Daar had ik budget voor meegekregen. Netjes van ze. Wie weet levert dat voor mezelf iets meer op.

Schrijver: De Hertog, 28-09-2018


dichter.bij.de.hertogatgmail.com


Geplaatst in de categorie: maatschappij

Deze inzending is 69 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Ton Hettema
Datum:01-10-2018
Bericht:Er is maar één manier om te ontkomen aan de dollemansrit van de maatschappelijke gevangenis: een eigen expertise ontwikkelen en daarin verschrikkelijk goed worden..
Dank voor dit herkenbare griezelverhaal uit: Kafka solliciteert naar nieuwe oogkleppen en handboeien..


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)