Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Wahlwiller, een déjà vu ..

Hoe prachtig Wahlwiller en jij.
Het landweggetje slingerde zich langs de oude velden, langs hoge beukenhagen en lange rijen met klaprozen in de berm. Het uitzicht was prachtig, de kerktorens van verschillende dorpjes in het dal met de vakwerkhuizen eromheen waren als bakens in het landschap verscholen.

Ik nam je mee naar Wahlwiller, naar een oud akkerland, rijk gevuld met onze prachtige flora van weleer. Spiegelklokje, Ridderspoor, Korenbloem, ze dwongen ons op de knieën. Jij was zo verbaasd over hun schoonheid, je keek met volle teugen naar deze zeldzaamheden. Voor mij was het een weerzien, een wens om nog eens met jou op deze helling te mogen zijn. Het was warm, we droegen onze rugzakken en kijkers mee. Het koren wuifde en ratelde met zijn aren, bedwelmd door de klaprozen, zo bloedrood en indrukwekkend aanwezig waren ze daar.
Een Geelgors trok onze aandacht en we luisterden naar dat droevige melancholische liedje, twijfelde beide aan zijn grootte.

Jij was zo mooi daar, je wist niet dat ik keek, je observeerde, blij was dat je hier met mij kon zijn. Er was aanleiding genoeg om met elkaar te vrijen aan de rand van de kruidenakker, maar de zengende warmte weerhield ons ervan.
Nooit heb je geweten hoe ik praatte met de vlinders daarboven, de horizon om hulp riep jou niet te hoeven verliezen. Als er muziek zou klinken, tussen de roep van de koekoek door, een kleine ouverture, zou ik in huilen zijn uitgebarsten. Ik bracht je op wonderschone plekjes, het waren er nog veel te weinig. En steeds als een lente zal aanbreken komt die drang om met jou erop uit te trekken, weer naar boven, dat kon alleen maar met jou. Jij verstond mij, je schoenen, je nonchalance, je diepe interesse in die bijzondere natuur die je met mij deelde.

Onze handen regen in elkaar, we ademden een zwoele wind en reden met hoge snelheid achter elkaar naar het Gerendal, daar knielde jij neer en was het Hondskruid zelfs stil van je schoonheid, het had je nog nooit gezien!
Kom, pak je jas en zoek mij, zoek de huid die je liefhad, met stomheid geslagen achterbleef. Over zes weken bloeien de klaprozen en de wilde orchideeën, we moeten nog steeds naar de St.-Pietersberg toe..

Schrijver: Henk Knibbeler, 4 apr. 2006


Geplaatst in de categorie: ex-liefde

3,0 met 27 stemmen 1.460



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)