Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

De pianist en de kelner

December 1977.
Het is zondagavond en in De Galaxy treedt de befaamde pianist en zanger Jonathan Klein op voor een uitverkochte zaal. Dit tot groot genoegen van de eigenaar van De Galaxy en hij geeft kelner Kauffmann opdracht mijnheer Klein de beste service te geven die maar mogelijk is.
“Denk erom alleen het beste is goed genoeg voor mijnheer Klein”, zo instrueert hij de kelner.
“Ja mijnheer, dat komt voor elkaar”, antwoordt Kauffmann met zachte stem.
Het is een koude avond, maar in de grote zaal van De Galaxy is het warm en behaaglijk.
Tijdens de pauze staat een lange slanke in smetteloos zwart/wit geklede kelner voor Jonathan en zijn echtgenote.
“Wilt u nog iets drinken of iets eten mijnheer en mevrouw Klein? U zegt het maar en ik sta volledig tot uw beschikking mijnheer en mevrouw Klein. “
De stem van de kelner klinkt zacht en beschaafd, met een hele lichte Duitse tongval en zijn gezicht is vriendelijk en minzaam.
Dan kijken de pianist en de kelner elkaar recht in de ogen en gruwelijke herinneringen komen in een bizarre caleidoscoop naar boven.
Dezelfde stem, hetzelfde langwerpige gezicht met het hoge voorhoofd en licht golvende haar, maar dan bijna 35 jaar jonger.

Januari 1943 Auschwitz
Zowel buiten als binnen het kamp is het bitterkoud.
Afgelopen nacht zijn er weer mensen bezweken van kou en uitputting.
Een harde scherpe stem klinkt: “Du Schweinehund! Du bist dreck!” en dan volgt er de sinistere doffe klank van harde slagen en trappen.
Een oude broze Zigeuner ligt gewond en weerloos op de grond, zijn donkere ogen gericht op zijn oudste zoon Jonathan.
“Pas goed op jezelf mijn zoon. Ik houd van je en God zegene je”, fluistert hij en dan sluit de oude Zigeuner voorgoed zijn ogen.
De jongeman worstelt zich los aan de greep van twee medegevangenen, die hem in bedwang houden en rent naar zijn vader.
De fysieke pijn van slagen en trappen vallen in het niet bij de innerlijke pijn en de tomeloze woede, die hij op dat moment ervaart en hem nooit meer zullen verlaten.
Vervolgens kijkt hij recht in de ijskoude lichte ogen van de gevreesde kampbeul Kauffmann, ook wel bijgenaamd “Magere Hein”.
Verachtelijk geeft Kauffmann de oudere man nog enkele venijnige trappen tegen zijn hoofd en rug en Jonathan moet machteloos toekijken. Die dag huilt hij vele bittere tranen over zijn vader, en het is de laatste keer dat hij nog kan huilen, de pijn zit te diep van binnen.

De jongeman overleeft Auschwitz en keert terug naar zijn vaderland met als enige kapitaal zijn muzikale talent en zijn brandende ambitie.
Hij trouwt met Esther, die als enige van haar familie Auschwitz overleefde.
Jonathan heeft nog “geluk”, want hij vindt na de oorlog zijn twee jongere broers en zusje terug, die op het allerlaatste nippertje waren ontkomen.
Een familie wordt herenigd, maar wat blijft zijn de gruwelijke herinneringen en de nachtmerries, waarin “Magere Hein” Jonathan nog regelmatig bezoekt en waaruit hij schreeuwend ontwaakt in de armen van zijn Esther.
Zij wordt moeder van vier mooie kinderen en al haar liefde en toewijding gaat uit naar haar man en kinderen, maar haar donkere ogen zullen nooit meer lachen zoals vroeger en zij heeft het altijd koud.

December 1977. De Galaxy
Buiten is het bitterkoud, maar binnen is het behaaglijk warm en gezellig.
Maar toch heeft Esther het koud en zij slaat haar stola nog eens goed om haar schouders.
De lange slanke kelner met zijn grijze haar buigt zich hoffelijk naar de pianist en zijn echtgenote en neemt met slaafse onderdanigheid de bestelling op.
“Twee koffie alstublieft”, bestelt Jonathan terwijl hij de lange slanke kelner strak in de ogen kijkt.
Opnieuw die herkenning, want Jonathan vergeet nooit gezichten.
Ook bij Esther is er de herkenning.
Jonathan is een succesvol man geworden, hij draagt chique maatkleding en aan zijn linkerhand flonkert een gouden ring.
Kauffmann kijkt met bittere afgunst naar de knappe elegante man met zijn zwarte golvende haar en zijn beeldschone echtgenote.
Hij beseft pijnlijk dat hij zich nooit dure kleding en diamanten zal kunnen permitteren, want hij moet hard zwoegen voor een bescheiden salaris. Verlangend kijkt hij uit naar de dag dat hij eindelijk met pensioen kan gaan en zich niet meer hoeft te laten commanderen.
Maar ook Kauffmann wordt elke nacht achtervolgd door de meest afschuwelijke nachtmerries, met in zijn oren de sinistere nagalm van de angstkreten, die gevolgd worden door doodse stilte.
Dan spreekt Jonathan hem aan: “Dat is lang geleden dat wij elkaar gezien hebben mijnheer Kauffmann. De laatste keer dat wij elkaar zagen was in Auschwitz.”
Zijn stem klinkt heel zacht, maar heeft de klank van metaal.

De lange slanke kelner verbleekt zichtbaar en antwoordt vervolgens hoffelijk:
“Het spijt mij mijnheer Klein, maar u ziet mij aan voor iemand anders. Ik ben nog nooit in Auschwitz geweest. Kan ik nog iets voor u doen?”
Opnieuw kijken beide mannen elkaar recht in de ogen en de kelner loopt weg, want er zijn nog meer gasten die iets willen drinken.
In de verte hoort Jonathan een harde scherpe mannenstem brullen: “Laat die rotmof eens opschieten, ik wacht al ruim een half uur op mijn pilsje.”
Jonathan en Ester wisselen een blik van verstandhouding en dan spreekt Esther:
“In de naam van onze familie en ons volk! Geef hem aan en laat hem niet langer zijn straf ontlopen!”
Haar stem klinkt nog steeds zacht, maar ongewoon fel en haar donkere reeënogen weerspiegelen de intense pijn van het gemis van haar geliefden.

Een half jaar later leest het echtpaar Klein in de krant dat de gevreesde kampbeul van Auschwitz H. Kauffmann alias “Magere Hein”, is gearresteerd en veroordeeld zal worden wegens oorlogsmisdaden. De foto in de krant toont een broze oude man.
In hun woonwagen wisselen Jonathan en Esther een blik van verstandhouding en zij drinken vervolgens zwijgend hun koffie.
Over Auschwitz zal nooit meer worden gesproken, maar wat blijft is de pijn om het verlies van hun dierbaren.

Schrijver: Miny Vroegindewey, 21 nov. 2006


Geplaatst in de categorie: oorlog

2,8 met 4 stemmen 526



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)