start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (128)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (328)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (238)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (28)
humor (377)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (52)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (96)
muziek (40)
natuur (91)
oorlog (107)
ouderen (17)
ouders (36)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (86)
welzijn (51)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (86)
ziekte (146)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4472):

Aangebrand

In een vijftien jaar durende operatie had Hellegien de vader van haar kind als het ware volledig gecastreerd. Zij had aan vierentwintig uur per dag nauwelijks genoeg om hem te kleineren en ten overstaan van alles en iedereen te bespotten. De laconieke Fokke, die apart woonde, liet dat allemaal over zich heengaan. Hij klampte zich vast aan de zekerheid, dat hij het hellehuis - na een uurtje of wat te zijn afgezeken - opgelucht kon verlaten. Het was een soort onderhandelingstactiek, zo van: jij mag mij piepelen, als ik mijn dochter maar mag blijven zien.

Door het gescheiden wonen, had Hellegien alle gelegenheid om hun kind uit te leggen dat vaders tot het schuim der aarde behoorde. Ofschoon deze Truus een zeer middelmatige leerling was op school, pikte zij deze vruchtbare lessen thuis wel snel op. Op haar veertiende was het haar duidelijk, dat haar vader nauwelijks enig menselijk respect verdiende.

Niettemin had Fokke nog een laatste greintje zelfvertrouwen in zichzelf behouden. Naar zijn zeggen hield zijn godsgeloof hem op de been, een houding die Hellegien nieuwe stof verschafte om er de draak mee te steken. Hoe vermakelijk zijn geloof ook was, ironisch genoeg weerhield uitgerekend dat hem ervan om Hellegien haar strot af te knijpen. Want soms, alsof de Lieve Heer expres een uitweg biedt, brandt er bij een man een zekering door. Dan lees je in de krant "man wurgt vrouw". Natuurlijk, er zijn ook krantenberichten als "vrouw slaat man schedel in met hamer". En bij het opmerkelijke krantenbericht "vrouw kookt afgesneden hoofd van man in snelkookpan" van enige tijd geleden, denk je spontaan aan een ongelukje.

Ik ben van nature niet kwaaddenkend, dus ik zie het zo voor mij: zo'n man struikelt over een in de weg staande boodschappentas,valt daarbij ongelukkig op een scherpe rand van het aanrecht en verliest daarbij zijn hoofd. Op zich niets bijzonders. Wie veel aan zijn hoofd heeft, kan bij thuiskomst niet goed op obstakels letten. In deze crisistijd zullen er genoeg mannen thuiskomen, die hun hoofd er niet helemaal bij hebben. Wie als huisvrouw is gezegend met de "Pressure Cooker Atlas de Luxe" (bij telefonische aankoop € 89,95) weet precies waar ik het over heb: je hebt je Atlas de Luxe op het vuur staan, je let even niet op en dan kan het zomaar gebeuren, dat er een hoofd in stuitert. Gedachteloos doe je het deksel er op en draait het krachtig dicht.

In het geval van deze zogeheten "snelkookpanmoord" verklaarde de advocaat van die bewuste vrouw, dat haar man toch al een losbol was. En om het plastisch te houden: een enigszins gauw aangebrand type.

Het is nu net alsof ik het straatje van Fokke aan het schoonvegen ben. Laat er geen twijfel over bestaan: hij is een boef. Maar wel een waar wat over valt te vertellen, dus terug naar de doorgebrande zekering. Is er bij Fokke dan weleens kortsluiting opgetreden? Ik voer u in gedachten naar Hellegien's huiskamer:

Daar stond hij, leunend met zijn linkerhand tegen de muur terwijl hij met de rechterhand krachtig duwde. De aanblik van lelijke rimpels kon Fokke niet meer verdragen. Hij keek Hellegien emotieloos in haar ogen - die fletsblauwe mossels achter een aquariumruit - toen hij de laatste lucht uit alle macht eruit drukte. Hellegien sputterde heftig tegen, toen hij vervolgens de punt van een scherp vleesmes plaatste. Gesmoord protesteerde zij nog met: "Neen, alsjeblieft... niet prikken!". Maar Fokke was niet van zijn stuk te brengen: "Het spijt mij, maar daarvoor is het nu te laat. Dit moet echt gebeuren!" En zonder aarzelen stak hij toe...

De moraal van het verhaal: nadat je plakfolie tegen het glas hebt geplakt, is het heel belangrijk dat je alle luchtbellen er onder weg masseert. Overgebleven hardnekkige rimpels en bobbels moet je met een scherp voorwerp doorprikken. Daarna heeft u jaren plezier van een esthetische raambedekking waar toevallige voorbijgangers niet doorheen kunnen kijken.

U kunt dan onopgemerkt kooltjes stoven en poetsen bakken.

Schrijver: harrem, 05-03-2012




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 193 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)