start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4490):

Diskwalificatie in het pretpark

Bij het tijdschrift, waar ik ooit stage liep, deed je gewoon wat je werd opgedragen. Soms werd dat een les in nederigheid. Gezellige familieverhalen in elkaar draaien bijvoorbeeld. Ofschoon ik dat niet erg bevredigend vond, produceerde ik het ene knusse verhaal na het andere. Onder druk weliswaar, maar toegegeven, je leerde zo de benodigde (commerciële) techniek. Voor de hoofdredacteur telde alleen maar, dat er dan verrassend veel lezers van smulden. Ik vroeg me vaak af van wat eigenlijk; klaarblijkelijk "van niets". Het succes van sommige bladen is daarop gebaseerd. Waarschijnlijk werkt opgeschreven knusse kneuterigheid, die over werkelijk niets gaat, als een soort dope. De ingrediënten moeten voor de doorsnee burger herkenbaar zijn: vader, moeder, een of twee kinderen en een huisdier of wat. En natuurlijk een gezellige omgeving.

Dat is geheel anders dan de satires, die nu mijn voorkeur hebben. Omdat ik daarbij af en toe een teer zieltje kwets, wil ik bij wijze van boetedoening mij nog eens wagen aan een knus kneuterverhaal. Het is ook nog eens waargebeurd. Gezelliger kan ik het niet maken dan met zo'n familiegeschiedenis:

Onlangs op zo'n zomerse lentedag besloot mijn goede vriend Otto met vrouw en kinderen naar een pretpark te gaan. Otto was eigenlijk een verstokte vrijgezel, maar vanwege een stuk in zijn kraag was hij tegen zijn huidige vrouw Ellenda aangelopen en de tweeling Zack en Doosje was daarvan het onbedoelde en treurige gevolg. Laat ik het zo formuleren: als Otto nuchter was geweest, was hem deze levenslange ellende bespaard gebleven. Hoe dan ook, het hele gezin (plus Keesje) werd in de stationcar geladen op weg naar "Amusementswereld Hoezee". Keesje moest ook per se mee, omdat anders de buren zouden klagen vanwege haar gejammer en gehuil. Keesje kon namelijk niet goed alleen blijven, dus werd ze noodgedwongen in de laadruimte geschoven.

In het pretpark aangekomen, gingen Zack en Doosje ieder hun eigen weg, terwijl Otto en Ellenda zich in het restaurant nestelden. Omdat er koffie met een gratis biscuitje in de aanbieding was, deden ze zich daar uitgebreid tegoed aan. Doosje ging keer op keer van een hoge glijbaan af. De bedoeling is dat je dat op een mat doet, maar Doosje was niet zo assertief, dus de matten bleken of leken steeds op als ze bovenaan de glijbaan beteuterd stond te wachten. Kinderen zijn wreed, dus werd ze regelmatig een handje geholpen. Als ze te lang treuzelde, was er altijd wel een behulpzaam kind dat haar krachtig naar beneden duwde. Binnen de kortste keren had zij een bont en blauw zitvlak. Doosje ten voeten uit...

Zack, meer het type van een doorzetter, had bij de kassa een poster gezien met de aankondiging dat er een "schoonheidswedstrijd" voor honden werd gehouden. Bijzonder was, dat het in dit geval om de lelijkste hond ging. Nog voor Otto of Ellenda er aan dachten hem tegen te houden, had Zack zich al met Keesje bij de tent gemeld waar het evenement plaatsvond. Terwijl Doosje in het restaurant haar beurse billen probeerde te ontzien, door staande aan een tafeltje aan een sorbet te slurpen, kwam haar broertje opgewonden het restaurant binnen met een zilverkleurige beker in de handen. Keesje kwam puffend achter hem aan. Trots toonde hij de zojuist gewonnen trofee met inscriptie "Lelijkste hond van Amusementswereld Hoezee".

"Hebben we eindelijk ook eens iets gewonnen!" was het cynische commentaar van Ellenda.
En Otto zei: "Dan is dat kreng toch nog ergens goed voor..."
Dat zeggende, wierp hij Keesje een stukje van zijn biscuitje toe, dat zij handig met de tanden opving.

Aan alles komt een einde... (wij stagiaires moesten van de hoofdredacteur een oergezellige vertelling standaard met deze zin afronden). De familie sjokte lichamelijk en geestelijk gelaafd terug naar de uitgang. Ongeveer op dit punt had ik tientallen jaren geleden mijn verplichte stukje familiegeluk afgesloten. De rauwe werkelijkheid dwingt mij tot het vertellen van de waarheid. Bij de ingang stonden namelijk enkele officieel uitziende pretparkfunctionarissen. De breedste daarvan stak dwingend zijn hand omhoog en zei bars:

"Ho jullie... ga maar effetjes aan de kant"
en hij gebaarde dat Otto en de zijnen naar een plek achter een dik afzettingskoord moesten gaan.
Daar wachtten ze een beetje onthutst op wat komen ging.
De andere officieel uitziende pretparkfunctionaris griste resoluut de beker uit Zacks handen en siste tegen Otto:

"Geef maar weer terug; uw moeder of schoonmoeder is gediskwalificeerd!"
"Mooi is dat... je reinste discriminatie," viel Otto geprikkeld uit "en dat alleen maar omdat ze geen hond is?"
"Nee meneer, dat konden we nog wel door de vingers zien, maar..."
"Nou, zeg op ..." mengde Ellenda zich agressief in de discussie "waarom krijgt mijn moeder die beker niet?"

De pretparker wees naar een opgedirkte matrone in een mantelpak, die misprijzend de situatie in ogenschouw nam. Haar rechterarm zat verpakt in dik verband en bungelde in een mitella. Op haar revers zat een kaartje geprikt met de tekst "Juryvoorzitter". Zij deed een stapje naar voren en voegde zich in de discussie. Veiligheidshalve richtte zij zich tot Otto, die het meest redelijk op haar overkwam:

"Meneer, we zijn erg ruimdenkend en daarom mocht mevrouw meedoen. Ook al omdat het aantal deelnemende honden een beetje tegenviel"
Zij laste een spannende pauze in, waarbij zij gekweld naar haar omzwachtelde arm keek en vervolgde:
"Maar het valse loeder heeft bij de keuring in mijn arm gehapt"

Schrijver: harrem, 21-03-2012




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 250 keer bekeken

3/5 sterren met 4 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:cornil
Datum:28-03-2012
Email:cjwterenstraathome.nl
Bericht:Heel bijzonder vermakelijk verhaal,een leuke stijl,echt voor het slapen gaan en voor een fijne vertrooiiingsmoment geschreven,licht en vrolijk


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)