start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (384)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (78)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4765):

Indonesia Bali

Na een op de klippen gelopen relatie met een door mij meegenomen bruidje uit Indonesië naar Nederland spraken wij af elkaar een tijdje niet meer te zien om daarna af te spreken op het eiland Bali zodat haar familie wonende te West-Java het niet te weten kon komen.
Daar had ze me al te zwart bij gemaakt dat ze onmogelijk nog kon laten weten wel van me te houden en dat het hele zooitje gelogen was en zelf niet helemaal spoorde, aldus.

In de tussentijd van die ene maand wachten op haar te Bali liep het een en ander spaak. Dat wil zeggen goed spaak of spike beter gezegd want Fransje kon weer niet tegen eenzaamheid, had geen zin in druiper gevende hoertjes en kwam weer eens in de goot terecht door de aanwezigheid van Chinese Heroïne (China white). Ik had al twee jaar niet gebruikt maar dat eerste anderhalf stevig vervangen door het slikken van kalmerende middelen en alcohol en lang levende lol totdat ik er genoeg van kreeg en serieus wilde leven huisje boompje, Keessie en belandde zo in deze situatie. Allah zijt geprezen.
Godverdomme zeg, zit ik hier op dat kut Bali met een naald in mijn arm, het woord bloody tourist was nu wel erg toepasselijk. Het scoren (stelen) op de Jalan Kuta Raya (de strandboulevard) is levensgevaarlijk maar het moest want van mijn uitkering haalde ik het niet die rommel, nou ja het was wel goed zuiver spul rechtstreeks uit Bangkok vertaald als klaplul u weet waarom was wel 4 keer zo duur als in Nederland en dan werkt het maar zes uur, tel uit je winst. Of verlies eigenlijk.

En dan dat lopen en hosselen in vijfendertig tot achtendertig graden terwijl het kots uit je mond liep en je billen samen kneep om niet in je broek te schijten, het was verschrikkelijk.
In Nederland is verslaafd zijn erg maar daar. Soms moest je zes uur of tien uur op een dealer wachten en dan was je al twee uur ziek voordat je een tussenpersoontje gevonden had. Nou echt dat je dan zelf je shotje niet meer kon zetten want dan lag ik gewoon op sterven in een of andere hut of villa; dat lag aan de situatie en was ik compleet overgeleverd aan de zetter en de dosis daarvan.
Ver weg kon ik dan horen; "Zou hij het kunnen hebben, zou het niet te veel zijn?" "Nee het is een blanke, hij is sterk en goed ziek, hij trekt dat wel," hoorde ik weer heel heel ver weg, beantwoorden. Met een laatste stuip kwam ik overeind en brulde woest: "Alles! Het hele fokking pakket, ben je begodgloeiendebegodverredomd?" In het Indisch dan he?
Of Engels of van alles door elkaar dat moet u van mij tegoed houden. Om daarna weer slap als een vloeitje in elkaar te zakken. Dan is daar de prik van een bij om weer te kunnen dansen als Mohammed Ali. De bierkurken vlogen weer in het rond, vette joints werden gedraaid, maakten dikke mist en het was weer even feest met ergens in je achterhoofd de klok zes uur vooruit.
Verdomd het was hier qua drugs een stuk relaxter als in Jakarta of Bandung of waar dan ook in Indonesië; dat komt natuurlijk omdat het hier zo toeristisch is, en het minste percentage moslims van alle eilanden ervan. En dat er twee jongens op de uitkijk, ieder een aan het eind van de kant van de straat met een walkietalkie zal er ook wel iets mee te maken gehad hebben. Zodat wij op ons gemak door konden feesten, zo tippelde ik op het randje van hemel en hel dag in dag uit wachtende op mijn bruid, hé dat rijmt. Misschien schuilde er ergens wel een dichtertje in mij.
Dan op een dag, ik schat week vijf inmiddels tien twaalf kilo lichter parkeert er een legergroene Jeep met twee mooie meiden erin pal voor mijn Hotel waar ik net apestoned zat te ontbijten aan een rond tafeltje met parasol half op de stoep parkerend.
De ene vloog mij om de nek en stuurde de andere weg met de Jeep. En ze spraken af over een uurtje waarover ik zei: maak er maar twee van, ok anderhalf uurtje werd het, om terug te komen en haar weer op te halen.

Hallo, het was Yanthi mijn illegaal getrouwde vrouwtje. Ze was net negentien afgestudeerd en ik was toen zesentwintig. We waren in haar vaders huis getrouwd voor Allah, hier zouden we zeggen voor de kerk maar niet de gemeente, dus niet officieel dus 'onder de tafel' getrouwd.
Maar anders mocht ik niet blijven slapen tegenover de buren een schaamteloze prestatie als niet moslim dus dat deden we even, dat trouwen. De hadji was zo lazarus dat hij in plaats van de koran de Gouden gids had meegebracht en mijn snikkel nog wilde controleren ook.

Nee daar doen wij blanke moslims niet aan, is allemaal een kwestie van vertrouwen, beredenerende door mezelf wat je van God gekregen heb laat je niet afhakken, toch? Ik op die bewuste dag mijn zaakje ingepakt met verband en ingesmeerd met Heinz Tomatoketchup sta ik te voetballen tegen een muurtje staat ineens mijn schoonvader achter me en zegt: "Zo dat ga goed, zo snel na de operatie."
Stille pest Jappenbusjes ook, die hoor je niet aankomen joh! Snel met een rood beschaamd gezicht greep ik naar mijn kruis om: Au? te zeggen. Hij had me door, dat was zeker maar dat kon hem niet schelen zolang hij maar van die geschuffelde dochter af was en het liefst zo ver en snel mogelijk, nou dat was gelukt.

Schrijver: Franciscus Borst, 19-02-2013


franciscusborstathotmail.nl


Geplaatst in de categorie: reizen

Deze inzending is 217 keer bekeken

4/5 sterren met 12 stemmen.



Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:Monique Methorst
Datum:25-03-2013
Email:moi636atyahoo.com
Bericht:Maar ik vind juist het tikkeltje chaotische in de schrijfstijl boeiend, twijfel ook geen moment aan de echtheid van deze verhalen.
Het maakt geen moer uit of een drug of wat dan ook ergens verboden is, want de mens is vindingrijk genoeg als het erop aankomt. Reactie van de heer Rutgers slaat dan ook werkelijk helemaal nergens op.
Fijn dat je weer plaatst op deze site, ik vind je echt goed!

Naam:franciscusborst
Datum:24-02-2013
Bericht:Heer Rutgers. Er komt totaal geen fictie voor in mijn autobiografie en ik zou bijna nu al 'helaas' willen zeggen maar dat doe ik dan maar niet om u geen genoegen te willen doen.
Maar dat verder op in het boek wel zeer duidelijk zal blijken dat ik echt niet met al mijn 'avonturen' blij ben, ooit ben geweest of ooit zal zijn daar ik meer dan een goede vriend in deze perioden verloren ben. Deze beschuldigingen van u komen dan ook wat bitter over.
Heinz kan eventueel wel een ander merk geweest zijn. Dat moet u tegoed houden.
Verder is uw kritiek gezien uw kortzichtigheid en het niet kunnen bijhouden van mijn schrijfstijl niet minder dan een compliment. Dank hiervoor. Ivan, ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden, ook dank ik U.

Naam:Ivan
Datum:21-02-2013
Bericht:Joanan, aan het comment dat je geeft blijkt in hoeverre het geraniumridder op jou van toepassing is. Je bent echt een overmaatse alles denkend te weten moraal ridder, die zijn wijsheid stoelt op weekbladen en of goedkope romannetjes.
Juist uit dit comment op Franciscus' verslag blijkt de non-ervaring, het nimmer beleven van, het oppervlakkige rechtlijnige denkpatroon van jou.
Wederom maak jij je schuldig aan het beoordelen van mensen die geleefd hebben en het lef hadden die donkere sombere huiskamer te verlaten, je beticht en beoordeelt vanuit zienswijze waaruit blijkt dat je naar alle waarschijnlijkheid de drempel in deze verwijderd hebt, maar je pantoffels het niet toelaten om een de voordeur te openen.
Ga nu eens kijken of ben je bang of te oud om de realiteit te aanschouwen?
Koop anders een ander plantje voor het raam, waar je WEL doorheen naar buiten kan kijken.

Naam:Joanan Rutgers
Datum:20-02-2013
Bericht:Je schrijfstijl is waarschijnlijk het gevolg van je drugsgebruik, want het is zo chaotisch en duister als maar kan. Er zit een heleboel fictie in, vermoed ik, want heroïne-gebruik op Bali is zeer strafbaar, zelfs hasjgebruik al. Als dit echt autobiografisch is, dan ben je een ongelofelijke lefgozer, die speelde met zijn leven. Je schoonvader met Heinz bedotten is een literair kleinootje. Zo staan er meer in, maar als geheel riekt het naar hoogstverwarde prietpraat. Het lijkt wel op een onder invloed geschreven wensdroom.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)