start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (86)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5791):

Pensioentijgers

Na diens pensioen ontdekt menige vrouw dat de man, waar ze zo lang mee is getrouwd, een hinderlijk object is. Opeens moet ze behoedzaam slalommend stofzuigen rond de plekken waar zijn oudemannenvoeten in pantoffels in de weg staan. Daarom bivakkeren die mannen in het stadscentrum, daarheen gedirigeerd door hun poetsende vrouw. Hun ontmoetingsplaatsen worden wat lacherig aangeduid met hangplekken voor ouderen.

Hoe anders is het met mensen zoals Joep. Deze oude alleenstaande man heb ik meermalen opgevoerd, omdat er - waar hij ook gaat en staat - altijd wel een anekdote is op te tekenen. Iedere stad en iedere wijk kent een soort Joep. Wanneer ik iemand zo aanduid, is dat niet een specifieke persoon, maar… inderdaad een metafoor voor de alleenstaande oude man. Wat al deze individuen vaak gemeen hebben is, dat er vaak geen vrouw (meer) in hun leven is, maar wel een hond. Die hond is vaak de enige reden om het huis te verlaten en een ommetje te maken. Iedere dag scheren en schone kleren aantrekken is een optie, die ze licht over het hoofd zien en waarom zouden ze het anders doen? Onder de schaarse familieleden, die wel eens aanwippen, treft men relatief vaak al dan niet verre nichten. Vaker wanneer er een testament in het geding is.

Hoe zit het met die loslopende oude mannen? Netwerken behoort niet tot hun grootste vaardigheden, waarschijnlijk het eindresultaat van slijtage van hun interesse voor de omgeving. Ooit zat ik in het bestuur van een plaatselijke dierenbescherming en het was af en toe een traantje wegpinken, als er weer een hondje of een kat in het asiel kwam, omdat zijn baasje een lichamelijke terugval had. Er bleek herhaaldelijk geen opvang in eigen kring mogelijk. Dat was precies het griezelscenario, dat mijn favoriete senior Joep voor ogen stond. Hij was zuinig op zijn hond en zuinig op zichzelf, uit angst dat niemand zijn hondje zou verzorgen als hem iets overkwam.

In de bovenbeschreven categorie alleenstaanden was hij weer bijzonder: hij was ruim voorzien van ex-vrouwen. Het grote verloop van eega's verklaarde hij openhartig met "dat ze een leukere man waren tegengekomen". Of een rijkere. In ieder geval eindigde hij steeds weer in zijn uppie met een hond. Netwerken is hem inderdaad onbekend, maar zelf is hij een en al hulpvaardigheid. Helaas krijgt hij vaak de kous op zijn kop, omdat zijn vriendelijkheid verkeerd wordt uitgelegd. Kennelijk vermoedt men bijbedoelingen bij aardig zijn.

Onze maatschappij heeft een speciaal oog voor dit soort gevallen. Op voorhand veronderstelt men, dat je beter uit de buurt van zo'n ouwetje kunt blijven. In gesprek met loslopende ouwetjes gaan… dat is vragen om moeilijkheden. Gevoed door de angst dat - als je hen aanspreekt - ze 's avonds aanbellen om een kopje suiker te lenen, houdt men ruim afstand. Joep, die die spontane weerzin goed opmerkte, zei wel eens ironisch: "U hoeft niet bang te zijn dat ik langskom om koffie te drinken, hoor". De aangesprokene reageert doorgaans wat gegeneerd en weet zich geen raad.

Een terugkerend item in de media is, dat alleenstaande mannen en vrouwen vereenzamen. Die opvatting schijnt politiek correct te zijn. Je moest het hen zelf eens vragen… Een oude dame in mijn buurt moest er niet aan denken dat ze dagelijks zou worden bezocht door haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Zij is dik in de 90 geworden, gelukkig met de rust om haar heen. Tot haar spijt eindigde ze niet thuis. Op een gegeven moment namelijk werd ze - min of meer gedwongen - door haar kinderen in een tehuis geplaatst. Daar overleed ze binnen de kortste tijd (maar wel erg gezellig!), omgeven door andere ouwetjes, die er ook niet om hadden gevraagd.

De mensen zouden raar opkijken hoe verrassend het beeld is, dat de alleenstaande oudere daar zelf van heeft. In Rotterdam heeft de gemeente - als reactie op het drama van de 10 jaar doodliggende mevrouw - een team van huisbezoeksters samengesteld. Hun voornaamste opdracht schijnt te zijn te checken of je nog leeft. De ironie wil, dat een van de te bezoeken oude heren in een tv-reportage te kennen gaf, dat hij absoluut niet naar de komst van deze dames uitkeek. Hij zou hen beleefd ontvangen, maar hij sprak de vurige hoop uit, dat ze ook weer snel op zouden stappen.

Ik heb als vrijwilliger een keer meegedraaid in een verzorgingstehuis met voornamelijk zeer oude bewoners. De schrik sloeg mij om het hart. De bewoners en een paar gasten werden in een zaal bijeengebracht, aan de koffie of thee gezet door andere vrijwilligers om schaapachtig naar een groot scherm te kijken. Er bleek een concert te worden gegeven, althans er werd een DVD van André Rieu met zijn orkest afgedraaid. Een in haar bewegingen beperkte mevrouw, die naast me zat te wachten tot iemand haar een kopje thee kon overhandigen, zat zachtjes te huilen. Men kan zich een voorstelling maken over haar muzikale smaak… Volgens mij verlangde ze naar haar kamertje. Ze deed me denken aan mijn hoogbejaarde moeder, die in deze zelfde situatie vast ook weg wilde. Toen herinnerde ik mij, dat in het bejaardentehuis van mijn moeder het personeel er ook alles aan deed om het haar gezellig te maken. Desnoods duwden ze het goedbedoelend door haar strot.

Op zeker moment ontdekte men, dat ze van oorsprong katholiek was. Toen werd het arme mens vier dagen lang in een kerk opgesloten met andere gelovigen. Reden: quatertemperdagen. Omdat waarschijnlijk geen lezer meer weet wat quatertemperdagen zijn, deze uitleg: voor de heel vromen is er een marathonzitting van vier dagen lang heilige missen bijwonen. Mijn moeder heeft die teistering nooit vrijwillig eerder ondergaan, maar op hoge leeftijd werd ze met andere ongelukkige katholieken in de St. Vituskerk te Hilversum vier dagen lang geparkeerd. Ondertussen kon het personeel lekker grote schoonmaak houden in de lege kamertjes.

Wat is de moraal van dit verhaal? Plastisch gezegd: “Laat je niet kisten”…

Schrijver: harrem, 30-11-2015




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: maatschappij

Deze inzending is 106 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:harrem
Datum:30-11-2015
Bericht:J.R.:

Door de beperking van het aantal inzendingen per dag mis ik de toevloed aan taalbehandeling, die jou zo eigen is. Ik lees je inzendingen graag, vooral als je als lezer wel eens op je intellectuele tenen moet gaan lopen. Wat jammer, die beperking.

Kennelijk verleg je je aandacht naar uitgebreide reacties. Vindingrijk! Petje af daarvoor. Ironisch genoeg vind ik je reacties regelmatig leuker dan waar je op reageert. Regelmatig denk ik: "Verrek, dat had ik moeten bedenken…". Maar beschouw deze verwensing als een compliment.

Een hekelstuk over twijfelachtig amusementsniveau heb je voor mijn neus weggekaapt, verdulleme. Onze vriend André R. zou nu zijn jammerkistje pakken en een walsje er tegenaan gooien. Ta-da-da-da-daaah, da-da, da-da.

Dit was weer een vermakelijke reactie.

Naam:Joanan Rutgers
Datum:30-11-2015
Bericht:Met de oudste mensen onder ons omgaan is een kunst op zich, omdat die mensen na een veelbewogen en ingewikkeld intensief bestaan nog maar moeilijk te paaien zijn. Het is mij dan ook een groot raadsel waarom de verpleging daarom met infantiele spelletjes om de hoek komt, zoals ballen overwerpen en simpele knutselwerken maken. Veel van die ouderen worden gekleineerd door babytaalcommunicatie en piemelig vertier als oersaaie bingo-avonden en optredens van Willeke Alberti, Joke Bruis, Rita Corita, de lokale imitatie-zangeres van De Zangeres Zonder Naam of Manke Nelis. Een DVD van André Rieu, hoe bedenken ze het, die ijdele, narcistische multimiljonair heeft Richard Strauss verkracht en maakt van alle klassieke muziek hoempapa-muziek. Een blamage voor iedere rechtgeaarde, zuiver geleefde en levende bejaarde! Dan nog liever Metallica!
Vier dagen voor straf in de St.Vitus kerk in Hilversum, is dat echt waar? Hoogst schandalig! Ook Frederik van Eeden, die daar vaak kwam, zou dat een grote misdaad vinden! Mooi hoe je de oudere mannen met hondenkameraadschap extra sterkte toewenst!...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)