start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5819):

Kerstgedruis

In "Kerstritueel" kwam u Guus tegen, occupatie: seriemoordenaar. Zijn specialiteit "schoonmoeders". Maar los daarvan was hij wel een aardige man, die bijvoorbeeld op kinderfeestjes optrad als goochelaar. Ook volwassenen waren onder de indruk van zijn vingervlugheid.

Bij die moord op zijn schoonmoeder met een hardgekookt ei in "Kerstritueel" kon het niet blijven. Om zich seriemoordenaar te kunnen noemen, moest hij minstens nog één slachtoffer maken. Na die moorddadige kerstviering had hij trouwens weer een nieuw vrouwmens aan de haak geslagen. Dit soort veroveringen is altijd koppelverkoop: er kwam ook een nieuwe schoonmoeder in beeld.

Brute kerels lijken aantrekkingskracht op mooie vrouwen te hebben. Guus had niets van een harige macho. Maar onderhuids was hij link, hetgeen kennelijk ook sex-appeal heeft. Daarvoor gevoelige vrouwen slepen hun kerel ook meteen mee naar een familie-etentje. Zo kwam Guus in gezelschap van volstrekt vreemde mensen. Niets dat erop duidde, dat Guus zijn carrière als seriemoordenaar hier zou voortzetten. Er was een koetjes-en-kalfjes-gesprek met de a.s.schoonmoeder, die (wat is dat toch met zuipende schoonmoeders?) na een paar sherry's wat rossig was. Om Guus te testen op zijn schoonzoonwaardigheid zei ze tegen hem:

"Je raadt nooit wat mijn achternaam is!".
"Nou, dat is een makkie," zei Guus "want jullie familienaam is Van Aambeien."
"Verdulleme, ik bedoel natuurlijk dat je mijn voornaam nooit raadt. Het begint met de letter B en het komt uit de bijbel. Ra, ra, ra…"
"Ik wed, dat het dan een afgeleide is van een Bijbelse naam, die begint met een A.”

Schoonmoeder-in-spe keek verbaasd op. Inderdaad… helemaal goed! Maar die voltreffer stond haar niets aan.

"Abigael!" zei Guus triomfantelijk… "Roepnaam Bigael of Biegel of Biegelien."
"Wel sodeju…," kreet Bigael, Biegel of Biegelien in een nevel van verdampende sherry "dat heb nog nooit iemand gerajen. Je bent dus een bijbelkenner."
"Nou nee, meer operaliefhebber…" antwoordde Guus naar waarheid "ik ken een opera van Verdi "Nabucco" met dat beroemde slavenkoor. Dat gaat over de joden in Babylonische ballingschap. Een hoofdpersoon, een dramatische sopraan, is de Babylonische prinses Abigael, een k*twijf en een 18 karaats kreng."
"Ik heet Biegel; goed geraden, maar… ik deed jou dus denken aan een k*twijf?" zette schoonmoeder zich schrap voor de volgende ronde.
"Die naam welde gewoon spontaan op in mijn gedachten,” zei Guus naar eer en geweten. Een diplomaat zou hij nooit worden…

En toen gebeurde er iets, dat wat weg had van een déjà vu. Het avondeten werd geserveerd en men groepeerde zich rond de tafel. Guus mocht naast Biegel zitten, een hele eer, ware het niet dat Biegel de bokshandschoenen nog niet had uitgetrokken.

"Jij hebt altijd iets tegen Gait Jan gehad," heropende ze onverwachts de schotenwisseling.

Wat was er in godsnaam nu weer aan de hand? Waar kwam dat nou weer vandaan? Was dit nou een déjà vu of een herhaling van zetten. Precies zo begon de ellende bij het kerstdiner van een jaar daarvoor. Hij keek rond in het gezelschap en ontwaarde een sullige, bebrilde jongeman met Sven Kramer-kapsel. Duidelijk Gait Jan en een ernstig geval van bezoek aan de plaatselijke drogist, die als bijbaantje ook knipte. Misschien wel tegen beter weten in, repliceerde Guus:

"Ik heb tot vanmiddag nog nooit van Gait Jan gehoord, laat staan dat ik 'm niet zou mogen!"

Maar het was al te laat, de toon was gezet. Guus realiseerde zich, dat opnieuw een hardgekookt ei geen nut had. Hij voelde een onbedwingbare lust om Biegel in de eerder genoemde Babylonische ballingschap te voeren. Zijn vriendin suste de boel en bedacht na de maaltijd, dat haar moeder Guus maar eens haar trots moest laten zien: haar orchideeënkwekerij. Hup, op weg naar slachtoffer twee.

In een warm gestookte erker kweekte Biegel fraaie orchideeën. Slim zo binnenshuis, want normaliter moet je daar een glazen kas voor bouwen. Zij leek enigszins gekalmeerd en ging helemaal op in het tonen van haar schatkamer. Het viel Guus op, dat zijn gastvrouw het professioneel had aangepakt. Orchideeën zijn lastige kostgangers, want ze leven op bomen en scharrelen hun kostje links en rechts bij elkaar door het opnemen van voedingsstoffen uit allerlei debris (afval). Plus… een minuscule hoeveelheid vloeibare nicotine. Een druppel daarvan is al dodelijk voor de mens. Biegel bewaarde dat spul daarom in een klein flesje op een hooggeplaatste plank.

Zij stelde voor om naar de huiskamer terug te gaan. In het voorbijgaan pakte ze uit een muurkastje een flesje Pyralvex Aanstipvloeistof. Dat is een bekend middel tegen ontstekinkjes in de mond, zoals aften. Het was Guus opgevallen, dat Biegel met haar vals gebit klapperde, hetgeen tot binnensmondse blessures kan leiden. Nadat Biegel de binnenkant van haar onderlip had aangestipt, legde ze uit: “Zoals anderen na eten of drinken tandenpoetsen, zo stip ik kapotte plekjes aan.”

Guus knikte begrijpend en begeleidde de aanzienlijk afgekoelde Biegel hoffelijk terug naar de huiskamer. Even galant schonk hij voor haar ook iets in. Speciaal voor deze gelegenheid had hij een dure fles Bacardi 151 meegenomen. Dat is een pittig drankje voor mensen met haar op de tanden, die niet gaan zwabberen van ruim 70% alcohol. Het smaakt als een zachte rum, maar wondjes in de mond lijken erdoor te worden weggebrand. Niemand keek er dus van op, dat Biegel zich na een paar slokken met een van pijn vertrokken gezicht even terugtrok om haar wondjes aan te stippen…

Toen Biegel diezelfde avond pierdood bij de lijkschouwer naar binnen werd geschoven, stelde hij direct vast, dat zij aan een plotselinge hartstilstand was overleden. Niet te reconstrueren was, dat vingervlugge Guus de inhoud van het Pyralvex-flesje ongemerkt in de gootsteen had gekieperd. Daarvoor in de plaats had hij de inhoud van het – uit de kas stiekem meegenomen – flesje nicotine gedaan. Dat was net als Pyralvex donkerbruin. Een druppel nicotine wordt snel via het slijmvlies opgenomen en is in zo'n geringe hoeveelheid niet of nauwelijks te traceren.

Wat een geruststelling, dat Biegel zo'n gevaarlijke stof op een hooggeplaatste plank bewaarde.

Schrijver: harrem, 26-12-2015




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 56 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)