start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5863):

De zaadboer

Ooit vroeg ene Fokke mij hem te helpen bij het schrijven van zijn (deel)biografie. Omdat ik liever fictie schrijf, bedankte ik voor die eer. Nu had hij bij mij op tafel een studiegids van het LOI zien liggen en een proefles “Vaag copywriten”. Volgens de wervende reclame word je daarmee snel een gevierd schrijver. Fokke wees mij er fijntjes op, dat zo lang dat niet het geval was ik lekker kon oefenen op zijn levensverhaal. Door zijn overredingskracht ging ik maar eens snuffelen in zijn dagboeken en correspondentie en noteerde ik wat uitspraken van hem. Ofschoon hij zelf geen letter op papier kreeg, kon hij goed vertellen, wat mijn taak eigenlijk beperkte tot die van notulist.

Zijn deelbiografie ging over een nogal merkwaardige hobby: sperma doneren binnen het Zwartzaadcircuit. Dit gegeven kan makkelijk leiden tot een eendimensionale vertelling, maar gaandeweg ontdekte ik steeds meer lagen in zijn verhaal. Met fictie schrijven kan je van alles verzinnen en gebeurtenissen naar je hand zetten. Wat Fokke mij vertelde was echter geen fictie, maar realiteit. Door krankjorume gebeurtenissen leek zijn verhaal wel fictie. Diverse geschoffelde anekdotes zouden door geen mens worden geloofd. Zo beland je per ongeluk in de stijlvorm van "gefictionaliseerd realisme", een ogenschijnlijk verzonnen verhaal, dat niettemin historisch klopt.

Fokke's verbijsterende ervaringen met twee lesbische dames, Peg en Meg, die graag zwanger van hem wilden worden, staan op het internet. Na zijn dood kunnen zijn nakomelingen door die publicatie iets van hun herkomst vernemen. Zonder dat moeten die kinderen zich behelpen met de valse familiegeschiedenis, die hun moeders hen op de mouw hebben gespeld. Fokke is een ware kindervriend, die het niet was vergund om zelf kinderen te krijgen. Meermalen werd hij geconfronteerd met het verlies van ongeboren kinderen. Hij kon zich daarom goed verplaatsen in de problematiek van twee dames, die in de tachtiger jaren van de vorige eeuw grote moeite hadden zwanger te worden.

Als lesbisch koppel stonden ze helemaal onderaan op de wachtlijst van de fertilisatieklinieken. Toen ze eindelijk aan de beurt waren, leidde dat tot niets. Deze zoveelste domper kostte hen bovendien veel geld. In het zogenaamde Zwartzaadcircuit bezorgde de reddende engel Fokke hen een nieuwe ervaring, namelijk hulp. In hun eigen sociale netwerk hadden de dames niet één kerel bereid gevonden om behulpzaam te zijn.

Drie kinderen verder sloeg de dankbaarheid van de moeders radicaal om. Vooral Peg ontplooide een tomeloze agressie richting zaaddonor. Meg was de biologische moeder, zeg maar de broedvrouw en Peg was de zogenaamde meemoeder. Peg ergerde zich aan de sporadische ontmoetingen tussen de biologische vader en zijn kinderen. Die waren nota bene door hun drieën vooraf afgesproken. Peg had daar nadien spijt van. Dat uitte zij door die ontmoetingen stelselmatig te ondermijnen.

Als een vlezig paneel schoof Peg steeds tussen de kinderen en de bezoekende vader, zodat hij ze niet kon aanraken. Het maken van foto's werd hem de eerste 10 jaren verboden. Een keer in de zoveel lange tijd kwam Fokke schoorvoetend over de vloer. Die drie kinderen hadden er recht op om te weten wat hun roots waren en die gelegenheid bood hij. Door de ontmoetingen jaar in jaar uit onaangenaam te laten verlopen, bereikte Peg dat Fokke op een gegeven moment weg bleef. Dat kwam de dames goed uit, want toen konden ze rondbazuinen dat vaders zijn kinderen had laten wieberen.

Dat Bildverbot was direct na de geboorte van het eerste kind in werking getreden en duurde van 1987-1997. Na soebatten en smeken door Fokke werd het na 10 jaar opgeheven. Niet dat dat iets uitmaakte: met subtiele lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen waar de wrevel en weerzin van afsloegen, slaagde Peg erin de kinderen tegenstribbelend voor vaders camera te laten poseren. Kinderen letten op lichaamssignalen en vooral alarmsignalen; daar heeft de evolutie voor gezorgd. Om zich bij voorbaat in te dekken toeterde ze luid rond: "Oh, ze hebben toch zo'n hekel aan foto's maken". Daarmee bereikte ze twee doelen: de omgeving vernam luid en duidelijk, dat Fokke nare dingen met de kinderen deed èn de kinderen deden wat er van hen verwacht werd: draaien en keren voor de camera en rare gezichten trekken. Fokke staakte zijn pogingen dan maar zuchtend.

Hij trok uiteindelijk aan zijn stutten en Peg en Meg onttrokken zich aan mijn waarneming.

Om “fact checkers” een handje te helpen: Peg komt voor in de verhalen "De vleespotten van Egypte" en "Klatsj!" In de periode dat deze twee verhalen zich afspeelden, verscheen mijn personage opeens op tv. Voorheen tv-omroep Llink had een reportage gemaakt over ondernemende vrouwen in het buitenland. In twee uitzendingen werd Peg gepresenteerd als een reïncarnatie van Moeder Teresa. Die status bereikte ze met een opgepoetst verhaal over haar boeiende, maar historisch niet-correcte voorgeschiedenis. Uit de deelbiografie van Fokke wist ik, dat ze schaamteloos de kijkers voor het lapje hield. Zichtbaar genietend van de aandacht promootte zij haar prachtproject voor dubbelgehandicapte kindertjes in de Noord-Afrikaanse woestijn. Heel lovenswaardig. Maar als kijker zit je machteloos op je stoel naar de begeleidende lariekoek te luisteren. Toen sloeg het lot toe.

In de tweede tv-uitzending zagen we Peg eventjes terug in Nederland. De tv-camera volgde haar - zoals altijd gehuld in een wolk van sigarettenrook - zittend aan de eettafel. En ineens… kwam daar het jongste kind binnen, een jongen, Fokke's nakomeling die hij lang geleden alleen op enige afstand mocht observeren. Toen gebeurde het: hoe de cameraman ook richtte, dat jong wrong zich in allerlei bochten om maar in beeld te komen. Peg vond het allemaal best en amusant. Kennelijk herinnerde zij zich niet wat ze destijds Fokke had wijsgemaakt over die cameraschuwheid.

Voor de eeuwigheid werd een grote leugen pijnlijk geregistreerd. Terwijl Peg voor een veelkoppig publiek door de mand zakte, demonstreerde die tv-opname hoe haar doorzichtige rotsmoes het contact tussen de vader en zijn kinderen genadeloos om zeep had geholpen.

Jawel, ze was erg begaan met het lot van kinderen…

Schrijver: harrem, 18-02-2016




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 133 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)