start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5911):

Biograven 2. Fokke

Herdenk dit maar eens! Vaste zitter op mijn hangouderenbankje is de meermalen opgevoerde Fokke. In diverse korte verhalen komt hij er voornamelijk uit als eersteklas sukkel. Aan die indruk wordt grotendeels bijgedragen door drie vrouwen bij wie hij kinderen had. Ik heb onbedoeld die indruk bevorderd op grond van gesprekken met desbetreffende dames. Die hadden er alle belang bij om hem de grond in te boren.

Toen Fokke mij strikte voor het meeschrijven aan zijn levensverhaal ben ik pas goed begonnen met (bio)graven. Steeds dieper spittend ontdekte ik dat non-fictie soms krankzinniger is dan de idiote verhalen, die ik tot dusver verzon. Wat deze oude baas voor bizarre avonturen heeft beleefd, biedt voldoende stof om een tv-serie op te baseren. Het is een mengsel van drama en comedy. Die sullige indruk is ontstaan door een hardnekkige karaktermoord op hem. Dat diende een doel: het bleek een probaat middel om zijn eigen kinderen af te schrikken van contact met hun vader/verwekker. Want stel je voor dat ze er achter zouden komen dat hij een leuke opa voor de kleinkinderen was. Zoiets kan je niet hebben…

Nog erger zou het zijn als ze zouden ontdekken, dat hij over een onverwoestbare overleversnatuur beschikte. De combinatie van geluk en zeldzame veerkracht hebben geleid tot een levende Fokke, die eigenlijk tig keer dood had moeten zijn. Komende uit een geweldsspiraal van jarenlange oorlogshandelingen was het alsof er een teer vogeltje uit het ei was gekropen. Waar anderen wraakzuchtig en moorddadig zouden zijn geworden, was er een vergevingsgezind mens gevormd. En dat breekt hem op.

Terug naar de karaktermoord: ofschoon hij zelf altijd op zachte toon sprak, trof hij aaneensluitend uitgerekend luid roeptoeterende vrouwen. Voor Fokke was het wijsheid om zich te schikken in de juridisch zwakkere positie, waarin alle vaders zich bevinden, die niet in een gezinsvorm verkeren. Zo zag hij die kinderen tenminste nog. Deze vrouwen hadden als Grootste Gemene Deler, dat zij allen misbruik hebben gemaakt van zijn meegaandheid. De karaktermoord bestond daaruit, dat ze onophoudelijk vernietigende beschouwingen van hem gaven tegenover de kinderen.
Harde kritiek mag uiteraard ofschoon je je kunt afvragen wat daarvan het nut en de opvoedende waarde is. Tegelijkertijd is het wel vreemd, dat ze zo dolgraag een kind van hem wilden hebben. Zodra de buit binnen was, begonnen ze hem zo snel mogelijk te ontmannen, een activiteit die zij deelden. Als boerenpsycholoog zie ik daarvoor twee redenen:
1. gewoon omdat het kan en
2. hem op voorhand buitenspel zetten bij omgang met de kinderen.

Ontmannen gebeurde door Fokke voortdurend als een wazige suflul af te schilderen. Tot de dagelijkse exercities behoorde het schetsen van een beeld van onsportief, bangelijk, niet-avontuurlijk, kortom een Lamme Goedzak waaraan de kinderen vooral geen voorbeeld moesten nemen. Je had niets aan zo’n vent (wat vent?). Dagelijkse voorbeelden van succesvolle, krachtige mannen zagen de kinderen bijvoorbeeld op de tv. Die momenten grepen de moeders graag aan om te illustreren dat hun vader dat allemaal niet had en dat allemaal niet kon. Sportprestaties waren ook zeer geschikt om te duiden waar Fokke volledig faalde.

Uit de vele voorbeelden licht ik er één uit, omdat deze een absurde kwaadaardigheid tentoonspreidde: Fokke’s laatste vrouw uit dat rijtje (die met de grootste roeptoeter) was met hun kind en een schoolklas op excursie in Berlijn. Daar werd een geconserveerde atoomschuilkelder bezocht. Zij kon het niet laten om de gelegenheid aan te grijpen haar dochter levendig te beschrijven hoe haar vader zich op dat moment zou hebben gedragen. Let wel: zo stelde zij het zich voor, zo zag ze het graag en zo hield zij het haar dochter voor… als een realiteit! Fokke zou – grienend als een zesjarig meisje – uit die onderaardse kelders zijn gevlucht. Juist dat sprak mij aan, omdat uitgerekend Fokke de enige in mijn wijde omgeving is, die in de oorlog veel tijd in schuilkelders had doorgebracht. Schuilend voor hevige bombardementen overkwam het hem ook nog eens, dat hij met zijn neus bovenop de executie van een Nederlandse vrouw zat, die in de schuilkelder werd uitgevoerd…

Het verwijt dat hij weinig avontuurlijks demonstreerde, was in zekere zin correct. Met gewaagde stunten, die echte macho mannen dienen uit te voeren, had hij niets. Juist als reactie op jaren van oorlogsomstandigheden had hij zich zachtmoedig ontwikkeld. Voor hem geen avontuurlijke evenementen als bunjee jumpen en afzien tijdens een overlevingstocht, varend op een kolkende rivier. In de plaats van dergelijke geënsceneerde spannende gebeurtenissen en kunstmatig gecreëerde avonturen had hij zijn portie aan realistische doodervaringen ruimschoots gehad. Anders dan bij zulke precies geregisseerde stoere expedities was daar de uitkomst niet zeker van. Wie onderweg uitviel was hartstikke dood en de enkeling (zoals Fokke), die het einde haalde, wachtte geen glas Glühwein en een deelnemerscertificaat om aan de muur te hangen.

Dat is wel andere koek dan manmoedig deelnemen aan een weekendje Basis Survival Training voor € 120 (inclusief BTW). Prachtig allemaal wat survivalclubs aanbieden. Maar voor een jongetje, dat in 1945 als een van de weinigen levend uit een aan flarden geschoten vrachtwagen kruipt, terwijl er tussen de andere brandende wagens honderden Nederlandse vrouwen en kinderen stuiptrekkend liggen dood te bloeden, is het begrip avontuur erg rekbaar…

Fokke laat over zich heen lopen en haalt zich de spotlust op de hals als hij zijn rechterwang toont nadat hij op zijn linkerwang is geslagen. De dames wensen zich een flinker vaderbeeld voor hun kinderen dan dat slappe christelijke gedoe. Graag melden ze ongevraagd, dat ze niet gelovig zijn… Niet geloven is prima, maar Fokke mag dat klaarblijkelijk ook niet. Luidruchtig kenbaar maken dat je niet in God gelooft, is een goed recht, maar ondertussen voeren ze wel Zijn werken uit. Fokke wegzetten als minderwaardig oud vuil gebeurt vanuit een superieure houding, die juist lijkt voorbehouden aan goden en halfgoden.

Als ik iemand zou moeten uitzoeken met wie ik veilig op een stuk wrakhout naar een onbewoond eiland zou dobberen, dan koos ik juist voor Fokke…

Schrijver: harrem, 04-05-2016




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: oorlog

Deze inzending is 100 keer bekeken

4/5 sterren met 5 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)