start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (86)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5985):

Corrie van Joris (dl 2)

Vervolg van "Corrie van Joris".

Sinds die aanklacht voor het vertellen van (nota bene!) een waargebeurde geschiedenis, checkt een team proeflezers vóór plaatsing wat ik schrijf. Is er iets, dat langtenigen kan kwetsen? Hoe kan ik veilig vertellen, dat de fascinerende hoofdpersoon (Corrie) uit deel 1 een vilein, heerszuchtig typetje is? Gelukkig besparen Corrie's opeenvolgende levenspartners mij dat risico. Zij vertellen - alleen al door als volgzame hondjes "aan de voet" te blijven - voldoende.

Plaatste ik Corrie (on)terecht in het historische rijtje Bloody Mary, Lucrezia Borgia en Catharina de Medici? Zij bezondigde zich immers niet aan executies en gifmoorden, waarin die andere dames excelleerden. Als intrigante doet Corrie echter niet onder voor hen. De drang om daarover te schrijven komt, gek genoeg, juist voort uit mijn voorkeur voor fictie. Hoe absurder een verzonnen verhaal hoe beter, want dat stimuleert de lachlust. Maar wie schetst mijn verbazing? De authentieke gebeurtenissen rondom Corrie zijn bizarder dan ik ooit in fictie ben tegengekomen.

Maar waarom zou je al die flauwekul opschrijven? Neem nou die historische dames van daarnet: als sommige kroniekschrijvers alleen hadden opgeschreven wat hen officieel was opgedragen, hadden we nooit iets vernomen over de rotkunstjes die ze hadden geflikt. Talloze films en tv-series zijn gebaseerd op die extra notities.

Joris, de enige dwarskont die Corrie tegenstand bood, bleek bij het biograven een mij onbekende dochter te hebben. Dat meisje (Damiënne) heeft een reut stiefvaders gehad. Corrie kon zich na Joris verbeteren met ene Ed. Ze had kennelijk de smaak te pakken want vervolgens bleef ze zich verbeteren. Bij de tiende man en stiefvader bestond nog steeds Damiënne's echte vader Joris. Corrie’s remedie tegen deze kwelling was karaktermoord.

Damiënne werd ervan doordrongen wat een waardeloos prul haar vader was. Een kwestie van aan de meest normale dingen een negatieve draai geven. Een schrijnend voorbeeld: thuiskomend uit het ziekenhuis (na een auto-ongeluk) blijkt Joris' woning te zijn gekraakt. Twee rechtszaken verder kreeg hij zijn geheel uitgewoonde eigendom terug: een ruïne. Met een astronomische restschuld was Joris bankroet. In aanschouwelijk onderricht werd Damiënne uitgelegd, dat haar vader “dus” niet met geld om kon gaan.

Joris zag zijn dochter maar één keer in de 14 dagen, onvoldoende om tegenwicht te bieden tegen negatieve beeldvorming. Tegenstrijdig genoeg was hij goed genoeg voor hand-en-spandiensten. Ed zat vast na kindermisbruik, Corrie had het te druk, dus Joris bezocht de obligate ouderavonden en dergelijke, terwijl ene Benno zich nog warm liep. Ditmaal was hij de gelukkige. Nummer 9 dus. De opmerkzame lezer valt natuurlijk op, dat er een groot gat tussen Ed en Benno bestaat van vijf mannen. Dit A4'tje beperkt ons tot een selectie.

Corrie's nieuwste knip- & plakgezin bestond uit Corrie, Benno, Damiënne en Corrie's oudste dochter. Dit halfzusje van Damiënne was uit nog een andere (allereerste) relatie. Zij vertoonde nogal wat (agressieve) gedragsstoornissen, waarvoor ze bij het Riagg liep. Ze was niet het handigste accessoire in de naaidoos, dus toen haar jongere zusje Damiënne fluitend op het Gymnasium belandde, gloeide Corrie van trots. Er viel nu eindelijk eer te behalen aan een dochter. Dankzij haar voortreffelijke genen, want van Joris kon je niets verwachten! Opeens voelde ze zich betrokken bij het schoolgebeuren. Graag liet zij zich tegenover haar omgeving eenvoudigjes ontvallen 'dat ze Damiënne hielp met Grieks en Latijn'. Een knappe prestatie, omdat ze zelf krap havo had gedaan.

Joris werd bedankt voor zijn inspanningen gedurende de voorgaande jaren. Voortaan zouden Corrie en Benno het contact met school onderhouden. Wel mocht Joris als derde wiel aan de wagen een keertje mee naar de eerste ouderavond. Om de omgangsregeling niet in gevaar te brengen, paste Joris zich doorgaans aan bij bokkensprongen van zijn ex. In dit geval echter checkte hij bij de schoolleiding of het verschijnen van een moeder en twee of misschien meer vaders op een ouderavond gebruikelijk was. De verbaasde con)rector en lacherig doende klasseleraar konden zich niet herinneren dat er zich eerder zo'n absurde situatie had voorgedaan. Dat beeld zou trouwens nog weken daarna de lachlust van de docenten/leerlingen oproepen. Damiënne dreigde het voorwerp van spot te worden op haar nieuwe school. ‘Niet zo handig dus’, was hun besmuikte commentaar.

Van Damiënne hoorde Joris over de telefoon hoe belangrijk het was dat haar brandnieuwe vader naar die ouderavond ging. 'Zo wist hij wat voor vlees hij in de kuip had', stelde ze. Argwanend als u bent, denkt u dat zo'n geforceerd aandoende bewering van een dertienjarige haar werd ingefluisterd. Corrie had de gewoonte om op de achtergrond Damiënne te souffleren als ze telefoneerde. Maar 'dit kwam helemaal van het kind zelf…' wist ze met droge ogen te vertellen (sic!).

Hier is een element in Joris' levensverhaal, dat publicatie rechtvaardigt. Het ontstane dilemma is in de literatuur een klassiek thema: het personage met echte oudergevoelens trekt zich terug als zijn/haar kind schade dreigt te ondervinden. In bijvoorbeeld Brecht's Kaukasische Krijtkring is er een enigszins getikte rechter Azdak, die uitspraak moet doen wie van twee over een jongetje kijvende vrouwen de echte moeder is. Hij besluit dat de dames binnen een - met krijt getrokken - cirkel aan dat kind gaan sjorren tot eentje het kind uit de kring trekt. Die mag het hebben. De Bijbelse koning Salomo had ook zo'n akkefietje met vrouwen die dezelfde baby claimden. 'Dan maar allebei de helft', was zijn uitspraak terwijl hij om een scherp zwaard vroeg. In beide gevallen luidt de moraal: echte ouderliefde blijkt daaruit dat iemand zich voor een kind wegcijfert. In beide verhalen trok de liefhebbende ouder zich terug en liet het kind met bloedend hart aan de ander.

Joris besloot zich volledig terug te trekken, juist omdat hij zielsveel van zijn dochtertje hield. Gefundenes Fressen voor karaktermoord, want Damiënne weet niet beter, dan dat haar vader geen interesse in haar had en er vandoor was gegaan…

Joris hoefde daar helemaal niets voor te doen.

(Wordt vervolgd)

Schrijver: harrem, 04-09-2016




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: kinderen

Deze inzending is 98 keer bekeken

4/5 sterren met 5 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)