start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5991):

Corrie van Joris (dl 4)

De absurdistische ouderavond in deel 3 vormde een scheidslijn: er was een leven vóór en eentje na die ouderavond.

Ervóór was Joris per e-mail nog door Corrie verblijd met een genereuze boodschap. (Hij zag niets in internet, maar e-mailen kon nog net). Omdat haar inkomen veel hoger was dan dat van Joris, vond Corrie dat zij zijn bijdrage eigenlijk niet nodig had. Hij kon het geld beter besteden aan leuke dingen doen met Damiënne. Een weekendje Parijs of zo… Lovenswaardig en pedagogisch verantwoord!

Op die bewuste ouderavond weigerde Joris mee te werken aan de ridicule opkomst van een kind met één moeder en twee vaders. Naar zijn mening zouden leerlingen en leraren nog jaren hebben gegniffeld om “dat rare kind”. Pestgedrag op school kan zijn bron vinden in mallotig doende ouders. Zeker als je er drie van meeneemt.

Nadat invalvader Joris zich terugtrokken had, volgden er sancties. Die kwamen Joris bekend voor. Laten we daarom terugblikken naar 16 jaar eerder. Nadat Corrie met de baby bij ideale Ed was ingetrokken, besloot ze om het kind maar meteen van haar echte vader weg te houden. Joris pikte dat niet, dus dat kwam voor de rechter, die een voorlopige omgangsregeling oplegde. Die werd met voeten getreden zodat de ene rechtszitting na de andere nodig was om Corrie uit te leggen wat wet en rechtsstaat inhielden. Doordat Corrie steeds nieuwe pedagogische uitvluchten bedacht, leek er geen einde aan de sessies te komen. Zelfs haar advocaat duimde vóór iedere nieuwe zitting, dat zij geen nieuwe amendementen zou indienen.

De zoveelste rechter op rij stelde vast, dat Damiënne maanden niet bij haar vader was geweest. Corrie mocht uitleggen waarom. Het was volgens haar slecht voor Damiënne's geestelijke gezondheid om bij een onbekende man als Joris te verblijven. Zo'n redenering is een juweeltje van een gotspe. Eerst zorg je ervoor dat het kind haar vader niet kent. Vervolgens stel je dat het niet naar de vader kan, omdát... zij hem niet kent.

De dan aan de beurt zijnde kinderrechter op de daaropvolgende zitting regelde daarom dat baby Damiënne eerst aan Joris moest wennen. Om de zaterdag een paar uurtjes bij hem en dan geleidelijk aan uitbreidend naar een compleet weekend om de twee weken. Voor rechtenstudenten op de publiekstribune werd dit een leerzame zitting. Corrie verzette zich hevig tegen die toewijzing van een weekend, "omdat 's zondags het-hele-gezin in het Hilversumse bos wandelde". Daar was de rechter gauw klaar mee met: "dan gaat u maar op een andere dag wandelen, mevrouw". Corrie sputterde op hoge toon – met veel vraagtekens daarin – tegen, waarop de rechter geïrriteerd naar haar uithaalde met: ”Het kind heeft recht op haar vader, mevrouw!”. De studenten maakten ijverig aantekeningen van dit unieke moment.

Die korte verblijven bij haar vader deden Damiënne geen kwaad en de testperiode werd gevolgd door een definitieve veertiendaagse omgangsregeling, vastgelegd in een zogenaamd “convenant”. Dat document zal veel later een huiveringwekkende rol spelen.

We springen hier namelijk weer 16 jaren vooruit naar (het leven na) die ouderavond. Die jarenlang gevolgde omgangsregeling werd plotseling opnieuw niet nageleefd. Joris, wijs geworden door het verleden, stapte meteen naar de rechter. Die was er gauw klaar mee: de geschonden omgangsregeling werd in ere hersteld. Aan het vonnis voegde de rechter nog een aanbeveling toe: Damiënne, ondertussen een jongedame, diende therapie te volgen bij het Riagg. Daarbij zou de Kinderbescherming toezien. Au!

Corrie zinde die uitspraak niets. Er volgden wraakacties... 1: informatie van de school werd Joris onthouden, 2: de omgangsregeling werd botweg nog steeds niet nagekomen en 3: de Belastinginspectie, getipt dat Joris geen ouderlijke bijdrage betaalde, sloeg Joris met terugwerkende kracht aan voor een fors bedrag, omdat de smiecht niet meteen doorgegeven had dat die aftrekpost was vervallen. Boef!

Joris kreeg nog een brief van Corrie waarvan de inhoud met "lekker puh" kan worden samengevat. Schimpscheutend schreef Chris dat Joris beter niet naar de rechter had kunnen gaan! Een telefoontje van Damiënne maakte Joris duidelijk, dat Corrie de uitspraak niet met Damiënne had besproken. De inmiddels 16-jarige Damiënne bleek over dezelfde behendigheid van haar moeder te beschikken. Zij toverde “bewijs” tevoorschijn, dat ze niet om de twee weken een heel weekend, maar een paar uur op de zaterdag naar haar vader moest. Niet dat ze dát dan deed.

Het idee is duidelijk: rechterlijke uitspraken zijn er om aan te sleutelen. Haar "bewijs" bleek het 16 jaar oude "convenant” te zijn. Was hier sprake van een vroeg frauduleus talent? De verstreken geldigheid van dat antieke document had moeders kennelijk nagelaten te noemen toen ze het Damiënne toespeelde.

Dan was er nog een surprise. Een deurwaarder legde bij Joris een claim voor achterstallige ouderbijdrage. Plus deurwaarderskosten! Dat Joris een e-mail kon tonen, waarin Corrie hem juist ontsloeg van zijn verplichting hielp niets. Corrie's onverwachte behoefte aan geld kwam voort uit de acute noodzaak dat Damiënne voortaan een tweede paardrijles per week zou volgen. Merkwaardig, omdat Damiënne – naar haar eigen zeggen – al geruime tijd twee keer per week paardrijles had. Was er een financiële terugval in Corrie's leven, die met paardrijlesgeld werd gecamoufleerd? Over zoiets en familiezaken mocht Joris niets weten.

Nog wat later werd Joris getrakteerd op een bizarre brief van Corrie. Daarin dankte ze hem “voor de geweldige steun, die hij Damiënne had gegeven bij het overlijden van haar grootmoeder”. Het sarcasme droop er vanaf. Voor het eerst vernam Joris dat Damiënne's grootmoeder dood en begraven was. Ook deze briljante gotspe droeg bij tot de totale karaktermoord op hem: Joris informatie onthouden en hem vervolgens gebrek aan medeleven en falend ouderschap verwijten.

Als deze anekdotes in een film zaten, zou je niet geloven dat ze echt kunnen gebeuren. Het blijkt nog een graadje, zelfs een paar graadjes, erger te kunnen zijn. We zullen straks zien hoe het grillige noodlot, net als de dood, toeslaat.

Wordt vervolgd.

Schrijver: harrem, 16-09-2016




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: moraal

Deze inzending is 106 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)