start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (132)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (240)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (108)
feest (41)
film (3)
filosofie (141)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (29)
geweld (46)
haiku (3)
heelal (39)
hobby (30)
humor (379)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (60)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (172)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (98)
muziek (40)
natuur (94)
oorlog (107)
ouderen (17)
ouders (36)
overig (128)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (107)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (62)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (41)
voedsel (45)
vriendschap (83)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (35)
werk (95)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (150)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6345):

PROLOOG

IN DE DRIE dagen voor hij stierf had het aanhoudend gesneeuwd. Eén raam was genoeg geweest. Achter de donkerrood gekruiste stijlen die het glas in vier kleinere, gelijke vensters verdeelden, glansde een eigenaardig winterlicht op van het dekbed dat de wereld steeds verder en ongemerkt onder zich begroef, tot er alleen nog een zacht glooiend wit bestond dat niet meer herinnerde aan wat het leven ooit geweest was. Hoe graag had hij aan het raam willen staan, ontspannen met de handen in de zakken en met dat groots en zuiver gevoel van verlorenheid in het hart. Maar niet langer kon hij zich deze luxe veroorloven van het zich in een verwarmde kamer kunnen oplossen in de schoonheid van wat eens weer voorbij zou zijn en plaats zou maken voor een jubelende lente, een nieuw leven. Dat onthecht-zijn, het buiten de ervaring deelnemen aan wat zich voordeed zonder de consequenties te hoeven aanvaarden, had zijn esthetisch hart kunnen doen smachten naar dat totale bewustzijn van winter die tegelijk geen winter was omdat hij op zo'n moment maar al te goed besefte dat die van tijdelijke aard moest zijn, en de bovenaardse schoonheid ervan eveneens, binnen deze vergankelijkheid van alle aardse leven. Maar hij was niet bij machte om zich te verroeren, en bewegingloos lag hij te kijken naar de dikke vlokken die onhoorbaar, doch met verwonderlijk doorzettingsvermogen in een dikke deken bleven neerdalen om er zijn achterliggend leven definitief mee te bedekken. Het licht in de kamer veranderde traag met de uren van de dagen tot de schemering in de middag de lantaren voor het raam ontstak en alles binnen en buiten in een intense, magische betovering van een gedempt stralende weerschijn gedompeld lag, ongestoord en ongerept, want niemand waagde het om zich op deze uren te gaan verpozen in een oord waar alles even monotoon was geworden als bij een windstilte op volle zee. In volmaakte rust had hij deze mysterieuze omhelzing van de dood aanvaard. Voor het eerst had de ervaring vat op hem. Al de verheven expressie die deze momenten in hem hadden kunnen doen ontstaan, werden geheel en al geabsorbeerd door de hypnotische kracht van de zich zonder ophouden uitstortende sneeuw, tot zijn denken geheel was verdoofd geraakt - en hijzelf de deken was geworden waaronder zijn herinneringen als betekenisloos lagen toegedekt. Zo, zonder het te willen of het zich werkelijk bewust te zijn, in volledige overgave, werd hij één met dit tot zwijgen gebrachte leven.
Maar in het grote, oude huis met de lange, donkere gangen en de vele kamers, de monumentale trappen en de houten lambriseringen, waar zovele generaties hun intrek hadden genomen en weer waren verdwenen zonder na hun vertrek werkelijk te zijn weggegaan; in dit huis waar de geest van voorbije gesprekken, van opengebloeide en in verval geraakte liefdes, van verwondingen en dooreengevlochten levens zo liefdevol alle dode rafels bijeengegaard had om ze in het binnenste van haar geheime kamers tot een nooit vermoede eenheid te weven en te bewaren voor de eeuwigheid erna, hier begon de herinnering die in de slaapkamer van de oude man nu vergeten lag onder het kleed van de naderende dood, een eigen leven te leiden en werd het stilaan opgenomen in de lange reeks doorleefde levens. Onzichtbaar en ijl en onaanraakbaar, tastend en schoorvoetend haast, doorliep zijn geest de materiële en emotionele beperkingen van het eigen verleden waarin het nu gevangen bleef, daarbij een onnaspeurbare maar onuitwisbare eigen indruk achterlatend in de algehele atmosfeer van het huis.
En het sneeuwde, en het sneeuwde en sneeuwde…

Uit: GOLO.

Schrijver: Lilian Muileman, 27-01-2019



Geplaatst in de categorie: overlijden

Deze inzending is 120 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Ton Hettema
Datum:02-02-2019
Bericht:Mooi doorwrocht en sfeervol; passende woorden en langzaam tempo dankzij spiralerende zinnen, geluiddempende vlokken/veren en immobiliteit van de tijd. Zeer geboeid gelezen..

Naam:Max
Datum:01-02-2019
Bericht:Inhoud en vorm - de langslepende volzinnen - doen me sterk denken aan het magisch realisme.
Een mengeling van Poe en Lampo...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)