start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (137)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (110)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (39)
hobby (32)
humor (382)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (61)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (95)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (109)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (42)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6387):

Anderscheiding

Zolang ze geen lintje hebben doen mensen onverschillig over zo’n onderscheiding. Maar zie hen eens glimmen en glunderen als de burgemeester het frutsel op hun C&A-tje vastprikt. Wat je ermee wint: bij officiële gelegenheden, zoals een nieuwjaarsreceptie, beweegt een lintjesdrager zich wat makkelijker door een menigte heen op weg naar het koude buffet. Men maakt reflexmatig ruim baan.

Het volgende is waar of een broodje aap-verhaal, wie zal het zeggen… mijn neef Horcus wist als begrafenisondernemer alles over onderscheidingstekens. Hij beheert een mortuarium, waarin hij het zijn klanten graag naar hun zin maakt. Bij het mooi maken van opgebaarde lijken plaatst hij versierselen en sieraden, na een poetsbeurt, in de juiste volgorde op de borst van de overledene.
Een van die klanten was een hoogbejaarde ex-militair. We duiden hem aan met overste Hakmans. Die was zo bedolven onder de medailles dat hij er van rinkelde. Ver in de negentig en zonder nabije familieleden. In die leeftijdsklasse is vrijwel iedereen met wie je een persoonlijke band hebt al eerder dood. Er was niemand (oud genoeg), die zich Hakmans persoonlijk herinnerde. En dus kwam er ook niemand de onbekende oom en oudoom bezoeken. Hoe is het om zo oud te worden en je elk jaar eenzamer te voelen…? Geen familielid dat je kent en zelfs geen, die zich jou überhaupt herinnert. Allicht, want ze leefden in verschillende tijdperken van de geschiedenis…

In schril contrast ermee was daar het stoffelijk overschot van meneer Pen, een zeventiger, die een zeer uitgebreide familie had. Niet dat hij daar bij leven ooit iets van merkte. Het is het onontkoombare lot van wie alleen, oud en oninteressant is. Hakmans deelde de gekoelde ruimte van het mortuarium met Pen zoals hij ook zijn status deelde: oud, vergeten en alleen. Hakmans had nog iets glorieus met al zijn onderscheidingen, Pen was echter zo verschrikkelijk gewoon, dat niets om hem heen oninteressanter kon zijn. Bij leven hadden zijn familieleden daarom hoegenaamd geen interesse in hem en toonden ze een nauwelijks verholen minachting voor deze vreemde eend in de bijt. Terug naar Hakmans...

Zoals was te voorzien kwam er in de periode vóór de begrafenis niemand naar hem kijken. Niettemin had Horcus ervoor gezorgd, dat Hakmans er prima bij lag in zijn militaire uniform, stijf gesteven overhemd en met zijn dambordgrote plakkaat glimmend opgepoetste medailles. Vervolgens verlegde hij zijn aandacht en zorg naar Pens stoffelijk overschot, waarvan vanaf een bepaald tijdstip afscheid zou worden genomen. Nou, ook voor hem kwam geen hond, terwijl Pen wel de nodige verwanten had. Anders dan die arme Hakmans. Horcus besloot in zo’n keiharde, ongeïnteresseerde wereld de balans terug te brengen.

We maken een sprong naar de begrafenis. Die van Hakmans verliep zoals te verwachten erg stil. In de kapel van het mortuarium was een ambtenaar van de gemeente de enige, die als getuige aanwezig was. Een kop koffie en een plak cake en weg was hij. Een kwartier later zou de familie van Pen aankomen. Dat was precies de akelig korte tijd die Horcus ter beschikking stond voor wat in toneeljargon "het changement" heet: het verwisselen van decor en rekwisieten. Voor Pens begrafenis was er een opmerkelijk grote opkomst, doordat er onder de nabestaanden werd gefluisterd over oude sokken en bobbelige matrassen met geld erin. Je weet maar nooit met zo’n ouwe gek. Familieleden kwamen vooral op de begrafenis om elkaar in de gaten te houden.

Pen lag opgebaard in een geheel open kist, in volle glorie geëtaleerd voor de blikken van zijn langs paraderende familie. (Verre) neven en nichten wierpen plichtmatig een blik in de kist om vervolgens met verbaasde gezichten door te lopen. Degenen die er al langs waren gelopen, staken fluisterend de koppen bij mekaar. Naarmate die groep groeide zwol het geroezemoes aan. Horcus moest de bezoekers manen wat zachter te spreken. Het begon een beetje op een soos te lijken. Wat hadden ze in hemelsnaam in die kist gezien, dat tot rumoer leidde? Pen bleek plotsklaps een hoog gedecoreerde oorlogsheld te zijn. Zijn magere vogelkopje stak met een dun nekje boven zijn overhemdkraag en imposante uniform uit. En op zijn borst bevond zich een weelde aan indrukwekkende medailles. Hadden ze hem toch zijn hele leven lang zo onderschat…?

Je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om te vermoeden wat er was gebeurd. Maar dan nog: hoe slaagde Horcus er in om uniform en tientallen medailles bij Hakmans weg te pikken en Pen daarmee op te tuigen? Hij had het hartstikke druk, stond er in zijn eentje voor en had meer lijken te verzorgen. Hoe had hij in godsnaam zo snel Pen uitgekleed en in het uniform van Hakmans gehesen? Er was geen kreukje in het uniform gekomen en de medailles lagen organiek in de juiste volgorde alsof ze niet waren aangeraakt. Het ziet er naar uit, dat hij dat allemaal ook niet heeft gedaan. Dan resteert er nog maar één verklaring…

Zoals u weet zijn mijn fictieve verhalen vaak stiekem helemaal waar. Met het lenen van de clou (plagiaat vind ik ook weer zo'n vervelend woord) weet ik natuurlijk niet wat de herkomst daarvan is. Laten we het daarom maar bij een gerucht houden, dat Horcus de fraaie aankleding alleen maar zo snel kon regelen, door de hoofden van Hakmans en Pen te verwisselen.

Het viel mij wel op, dat hij dat broodmes van de Action niet meer in de keukenla had liggen.

Schrijver: harrem, 27-04-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: humor


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 60 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)