start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (136)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (110)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (39)
hobby (32)
humor (382)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (60)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (157)
mannen (34)
milieu (13)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (95)
oorlog (108)
ouderen (17)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (109)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (42)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6408):

Kreukbaar 2, deel I

“Kreukbaar 1” (geen delen) kan probleemloos apart worden gelezen. Dit “Kreukbaar 2” is niet zozeer een vervolg, maar borduurt voort op het onderwerp integriteit en Justitie. “Kreukbaar 1” beschreef bronstige akkefietjes in hogere regionen. Onbereikbaar voor ons.

Justitiemedewerkers op een lager niveau kunnen we makkelijker tegenkomen. Ook hier komt bedenkelijk gedrag voor. Ik werd daarmee geconfronteerd, toen ik met mijn neus in de justitiële boter viel. Ik maakte kennis met een pak intimidaties door het Openbaar Minsterie en politie. Hun streven was mijn teksten van het internet afhalen.

Maar dat was pas na een bizarre procedure: aanklacht, verhoor en arrestatie hingen eerst in de lucht. Door een merkwaardige kink in de kabel werden deze stappen opeens overgeslagen en werd censuur op mijn werkjes losgelaten.

In landen met buigzame wetten, zoals Noord-Korea, Zimbabwe en Myanmar is dat de gewoonste zaak van de wereld. Maar dit speelde zich af in Nederland, waar vrijheid van meningsuiting een grondwettelijk recht is. Om mij de mond te snoeren leek de grondwet eventjes buiten werking te zijn gesteld. Dat gebeurde door een politieman en (ik citeer hem) “iemand van het OM”. Dat tweetal wees behulpzaam aan wat ik van het internet af moest halen. Daar ging een soort Theater van de Lach aan vooraf, maar die slapstick komt in deel II pas aan bod.

In ons juridische bestel kennen we de rechter-commissaris, een speciale rechter die tijdens een politieonderzoek beslissingen kan nemen waar politie en OM niet toe zijn gerechtigd. Deze twee leken hun bevoegdheden te buiten zijn gegaan. Erg? In mijn gezapige bestaan gebeurt weinig spannends dus dit bracht wel wat leven in de brouwerij.

De aanklacht zelf had een hoog mallotigheidsgehalte. Geschikt voor een verhaal dat zichzelf schrijft en inzicht geeft in hoe efficiënt uw belastingcentjes worden gebruikt door het Openbaar Ministerie. De steen des aanstoots was mijn website met rare verhalen (zo heette het ook) met hier en daar op schrijverssites wat losse verhalen over bedrog en misleiding. De gehekelde teksten gingen over een zaaddonor, die door twee lesbische tantes was getild.

Die zaadrovende potten komen trouwens ook voor in de serie verhalen "Het zit in de familie" (aflevering 4 e.v.). Ik ga het niet dunnetjes over doen, maar daar kan men lezen wat een fraaie portretten die Rietje Buigsaem en Trien de Tanque waren.

Realiteit overtrof fictie en het was simpelweg een kwestie van opschrijven wat ik zag en hoorde. In het echte leven mochten Rietje en Trien de kluit belazeren, maar daarover schrijven was taboe. Dat bleek uit de aanklacht aan mijn kreukvrije, glad gestreken pantalon. Het onderwerp censuur kwam later op de proppen nadat ik door de mallemolen van verdachtenverhoor en arrestatie was gegaan.

Mijn voorliefde voor fictieve verhalen kan geen verrassing voor u zijn. Ze zijn nogal eens gebaseerd op authentieke gebeurtenissen, die ik een beetje opleuk. Wat humor houdt de aandacht van de lezer vast. Soms is de waarheid van zichzelf zo bespottelijk dat ik niet iets mafs uit mijn dikke duim hoef te zuigen.

Ik beklaag me niet over die aangifte, want in een saai voortkabbelend leven is die sensatie een oppepper van jewelste. Maar raadselachtig was waarvandaan al die opwinding kwam. Ik beschreef waarheidsgetrouw een beetje misleiding, wat zaadroof en enige vergeetachtigheid bij het (niet) nakomen van afspraken en beloften. Niks bijzonders dus: een afspiegeling van het dagelijkse leven van bijvoorbeeld een mandenmaker of een zaaddonor.

Wat is er voor beledigends aan? Het beschrijven van de diefstal van mijn fiets, mijn huis of mijn schoonmoeder leidt zelden tot mijn aanhouding. Bij het onderwerp diefstal van zaad staat de wereld op zijn kop. Dat schreeuwt om een analyse van enigszins doorgedraaide personages.

Centraal staat een verbazingwekkend ijverige politieman, die een diepgravend onderzoek naar dit flutprobleem instelde. Op het bureau van deze rechercheur wachtten ondertussen aangiften wegens moord, verkrachting, mishandeling, drugshandel en diefstal op behandeling. Geen onwaarschijnlijke gok als Amsterdam je werkterrein is…

Mediabreed wordt vermeld dat er al jaren tienduizenden aangiftes wegens een gebrek aan capaciteit bij de politie niet in behandeling worden genomen. Met name zijn er onvoldoende rechercheurs beschikbaar. In 2017 werd er met meer dan de helft van de aangiftes niets gedaan. Sindsdien schijnt het alleen maar erger te zijn geworden… Wat dreef deze rechercheur tot zijn kloeke actie?

De magische grens van ca. 800 woorden in dit verhaal noopt mij in het volgende deel II van “Kreukbaar 2” pas de mysterieuze mechanismen hierachter te onthullen. Ik noem u vast de spil in het geheel: speurneus Jostie Fleschentambour. In deel 2 is hij zo aardig om zijn mond voorbij te praten, waardoor die bezopen actie wordt verklaard.

Ik kan het zo gek niet verzinnen. Alweer een staaltje realistische fictie.

Schrijver: harrem, 26-05-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: maatschappij


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 48 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Ton Hettema
Datum:02-06-2019
Bericht:Ware het maar mogelijk om het gerijpte verstand van een 70 plusser over te gieten in de gistende breinkroezen van de jongere generaties..


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)