Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

­Kreukbaar 2, deel V

De pientere polis

In deel IV was rechercheur Jostie Fleschentambour zo gebrand op verwijderen van mijn vreselijke teksten op het internet, dat hij gretig in een e-mail opschreef wat er weg moest. Ik had namelijk voorgewend, dat zijn telefonische opdracht tot vergissingen kon leiden. Nou, hij was wel zo vriendelijk om het voor me op te schrijven…

Toen klapte de val voor hem dicht!

Als burger moet je erop kunnen vertrouwen dat OM en politie integer zijn. In “Kreukbaar 1” rammelde het in dit opzicht. Ook nu leek een staaltje schending van de Grondwet op te doemen. De correcte procedure om te censureren had deze moeten zijn:

“Iemand van het OM” (achter wie de rechercheur zich steeds verschool) en die rechercheur zijn ondergeschikt aan de zogenaamde rechter-commissaris. Die mag hetgeen OM en politie absoluut niet mogen. Het Openbaar Ministerie kan hostingproviders websites offline laten halen; echter pas na rechterlijke toetsing. Door… die rechter-commissaris! Providers kunnen nergens toe worden verplicht, maar zij willen onder aandrang wel eens zwichten om er maar vanaf te zijn. Mijn webhost noch ik heeft een rechter-commissaris gezien. Dus de benadering van mij was onvervalste intimidatie.

“Die iemand” en Jostie lapten dus de wet aan hun laars. Het had veel weg van een illegaal onderonsje. Als ik bang genoeg zou worden gemaakt zou ik misschien wel - zonder een kostbare, langdurige rechtsgang - toegeven onder de druk.

Het volgende lijkt een scenario van het Theater van de Lach. Omdat Jostie Fleschentambour een van mijn trouwste lezers was, wees hij teksten aan, die ik allang was vergeten. Die mochten sowieso weg van soms obscure sites, waarvan sommige inmiddels opgeheven. Veel van die vergeten teksten waren een soort winkeldochters. Fijn zulke hulp, want ik was die teksten uit het oog verloren. De verhalen op nog wel levenskrachtige sites heb ik gewoon laten staan. Geïnspireerd door inmiddels mijn derde advocaat heb ik namen van personen aangepast. Het debiliteitskarakter van namen van sommige personages is hierbij verklaard.

Voor de scherpzinnige lezer die zich afvraagt hoe ik hier ben ingerold: mijn drinkmaatje, tevens zaaddonor Kommer Qwel is een goede verteller, maar een belabberde schrijver. Onze samenwerkring bestaat er uit, dat hij over zijn voortplantinggedrag vertelt en dat ik zijn relaas aanhoor en opschrijf. Dat gebeurt met een knipoog, een lach en een traan. In de ogen van langtenigen, die onbekend zijn met het concept satire, is dat al gauw smaad en laster.

In dit geval noteerde ik de memoires van Kommer, die het lesbische koppel Rietje Buigsaem en Trien de Tanque verblijdde met een baby, de inmiddels volwassen Robbie Buigsaem (Kommers biologische dochter; het geslacht schijn je te kunnen zien aan de laatste "e" in de naam! Ik verzin zoiets idioots niet…). wij waren er allebei niet op verdacht dat er zoiets als Memoirespolitie zou bestaan. In ieder geval een (illegale) instantie die vrijheid van meningsuiting krachtig de kop zou indrukken. De rare figuur ontstond dus, dat Kommer kennelijk zijn eigen herinneringen niet mocht uiten.

Nog zoiets raars: via een wel vriendelijke rechercheur vernam ik, dat op het bureau was vastgelegd dat het onderzoek naar mijn criminele activiteiten alleen door Jostie Fleschentambour mocht gebeuren. Die andere rechercheurs, ook die bulderende en blazende Mies Katzenpiesz, moesten zich er angstvallig buiten houden. Raar als misdaad zijn eigen afhandelaars heeft. Wat nu als die drie weken op vakantie gaan?

Kortom:tot het geven van instructies voor censuur van teksten op het internet was onze koene speurder niet gerechtigd. Hij overschreed zijn bevoegdheden door zichzelf het postuur van de rechter-commissaris aan te meten. In dat kader lijkt mij zijn e-mail niet bevorderlijk voor een glansrijke verdere carrière. Voor mij telt, dat ik mijn verzekeringspolis tegen toekomstige willekeur en pressie had binnen gehengeld.

Raar, maar waar. Maar dat kan allemaal in realistische fictie. Of gefictionaliseerde realiteit als u wilt.

Schrijver: harrem, 3 jun. 2019


Geplaatst in de categorie: maatschappij

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 74



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)