start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (384)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (78)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

categorie:

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6414):

­Kreukbaar 2, deel V

De pientere polis

In deel IV toonde rechercheur Jostie Fleschentambour zich zo gebrand op verwijderen van mijn vreselijke teksten op het internet, dat hij gretig in een e-mail opschreef wat er weg moest. Ik moest hem terug e-mailen wanneer de klus was geklaard.

Als burger moet je erop kunnen vertrouwen dat OM en politie integer zijn. In “Kreukbaar 1” rammelde het in dit opzicht. Ook nu leek een staaltje schending van de Grondwet op te doemen. De correcte procedure om een cybercrimineel zichzelf te laten censureren had deze moeten zijn:

“Iemand van het OM” en “een rechercheur” zijn ondergeschikt aan de zogenaamde rechter-commissaris. Die mag wat OM en politie absoluut niet mogen. Het Openbaar Ministerie kan hostingproviders websites offline laten halen; echter pas na rechterlijke toetsing. Door… de rechter-commissaris! Die providers kunnen nergens toe worden verplicht, maar zij willen onder aandrang wel eens zwichten om er maar vanaf te zijn. Mijn webhost noch ik heeft een rechter-commissaris gezien.

“Iemand” en Jostie lapten dus de wet aan hun laars. Het had veel weg van een onderonsje. Als ik bang genoeg word gemaakt geef ik misschien wel toe zonder een kostbare, langdurige rechtsgang.

Het volgende lijkt een scenario van het Theater van de Lach. Omdat Jostie Fleschentambour een van mijn trouwste lezers was, wees hij teksten aan, die ik allang was vergeten. Die mochten sowieso weg van soms obscure sites, waarvan sommige inmiddels opgeheven. Veel van die vergeten teksten waren een soort winkeldochters. Fijn zulke hulp, want ik was die teksten allang kwijt. De verhalen op nog wel levenskrachtige sites heb ik gewoon laten staan. Geïnspireerd door inmiddels mijn derde advocaat heb ik namen van personen aangepast. Het debiliteitskarakter van namen van sommige personages is hierbij verklaard.

Voor de scherpzinnige lezer die zich afvraagt hoe ik hier ben ingerold: zaaddonor Kommer Qwel is een goede verteller, maar een belabberde schrijver. Onze samenwerkring bestaat er uit, dat hij vertelt en dat ik zijn relaas aanhoor en opschrijf. Gelardeerd met een knipoog, een lach en een traan ontstond zo smaad en laster in de ogen van langtenigen, die onbekend zijn met het concept satire.

Op een enigszins zieltogende verhalensite (niet deze) had een mevrouw een inlevende reactie op mijn schrijfsel ingezonden. Daarin noemde ze met naam en toenaam dat lesbische koppel Rietje Buigsaem en Trien de Tanque. Zij toonde daarbij medelijden met de baby, inmiddels rancuneuze volwassene Robbie Buigsaem (Kommers kind dus). Omdat ik in de tekst van iemand, die commentaar levert, niets kan veranderen, heb ik die dame de keuze gegeven om de herkenbare stukken weg te halen. Dat om geen last te krijgen met de taskforce op jacht naar mijn onoirbare verhalen. Dat werd een nogal verwarrende discussie, die erop neerkomt dat ze niet wist hoe ze dat voor elkaar moest krijgen. Dus tot in lengte van dagen staat haar niet malse commentaar op het internet. Gek genoeg heeft de hele speurdersclub van Justitie haar daar niet op aangevallen. Dat versterkt de indruk dat ik een voor Fleschentambour gereserveerde prooi was…

De linkmiegel die ik ook ben, achterhaalde via een wel vriendelijke rechercheur dat op het bureau was vastgelegd dat het onderzoek naar mijn criminele activiteiten alleen door Jostie Fleschentambour mocht gebeuren. Die andere rechercheurs, ook die bulderende en blazende Mies Katzenpiesz, hielden zich er angstvallig buiten. Raar als misdaad zijn eigen afhandelaars heeft. Wat nu als die drie weken op vakantie gaan?

Ik e-mailde Jostie Fleschentambour dat ik zijn handel had ontvangen. Ik vraag me af of hij inmiddels door had dat hij mij een kostbare verzekeringspolis had verstrekt… Tot het geven van instructies voor censuur van teksten op het internet was hij niet gerechtigd. Hij overschreed zijn bevoegdheden door zichzelf het postuur van de rechter-commissaris aan te meten. Ik heb er natuurlijk geen verstand van, maar gevoelsmatig lijkt mij zijn e-mail niet bevorderlijk voor een glansrijke verdere carrière.

Natuurlijk ben ik ook een gemeen ventje, want oorspronkelijk wilde Jostie in ons tweede telefoongesprek alleen maar dicteren wat ik weg moest halen. “Dat is niet te doen”, stelde ik, smiecht. Je verschrijft je zo als er linken worden genoemd. Iedereen kent dat probleem van een verkeerd geplaatst leesteken. Zo wist ik hem over te halen om dat niet door de telefoon te doen maar op te schrijven.

En dat is mijn verzekeringspolis tegen toekomstige willekeur en pressie. Ik heb er de ballen verstand van, maar ik heb een licht vermoeden dat dit schriftelijk bewijs van ambtsmisbruik mij uit de wind kan houden. Kip… ik heb je.

Gaat dit zo door tot “Kreukbaar 2, deel CXI (honderdelf)”? In komend deel VI is het woord weer eens aan mijn Leesclub, die kan uitleggen welke dieptepsychologie aan deze aangifte ten grondslag ligt.

En u weet het: dit is realistische fictie.

Schrijver: harrem, 03-06-2019




balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 44 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)