start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (65)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6429):

­Kreukbaar 2, deel VI

Scheve schaats slaan

Er reageerde eens een keer iemand (nickname “Inlegkruikje”) verwijtend op een serie verhalen van mijn hand. Ze stapte er aan het eind pas in en uiteraard begreep ze er geen hout van. Maar reageren was haar lust en haar leven, dus zij moest dit kwijt: "Ik kan er geen touw aan vastknopen". Ik herken het wel: ik blader zelf bij het schrijven van serieverhalen regelmatig terug in mijn eigen tekst als ik de draad kwijt begin te raken. Daarom is een terugblik plus samenvatting van de lopende serie Kreukbaar 1 en Kreukbaar 2 zinvol. Voor Inlegkruikje en anderen.

Een on-Nederlands verhaal over censuur en intimidatie ligt ten grondslag aan de volgende korte stukjes.

Kreukbaar 1: deze aflevering ging over wetsovertredingen door en bij Justitie. Overspel en Amor zijn relatief veel vertegenwoordigd.

Kreukbaar 2 deel I: privé gebruik van justitiële middelen komt aan de orde. Ach,
ikzelf nam ook wel eens een potlood van het werk mee.
Kreukbaar 2 deel II: rare rechercheuse Mies Katzenpiesz buldert intimiderend door de telefoon. Een raar verhaal in verband met een aanklacht tegen mij.
Kreukbaar 2 deel III: speurneus rechercheur Jostie Fleschentambour belt op en verlult zich als hij de aanklacht tegen mij toelicht. Hij en “iemand van het OM” lijken veel meer dan een zakelijke werkverhouding te hebben. Het is dikke mik tussen hen. Privé belang staat aan de basis van de aanklacht. Dergelijke toestanden leidden in Kreukbaar 1 tot ontslagen.
Kreukbaar 2 deel IV: er wordt mij censuur door hem opgelegd in een intimiderend telefoongesprek. Aan verkapte dreigementen is geen gebrek. Het was net alsof ik in Zimbabwe woonde, waar vrije meningsuiting een dodelijk randje heeft.
Kreukbaar 2 deel V: de top-speurder bevestigt in een e-mail zijn opdracht tot censuur. Waarmee tegelijkertijd het bewijs van ambtsovertreding werd vastgelegd…

Censuur is tegen de Grondwet. Vrijheid van meningsuiting is een grondrecht waar de politie even geen boodschap aan had. Aanklagen is een beproefde methode: een bijna reflectorische reactie als men iets leest wat niet bevalt: Hupsakee... aanklacht wegens smaad en laster. Veelal het bewijs, dat men geen door feiten onderbouwde tegenargumenten heeft. Doel: schrik aanjagen.

De aanleiding voor vervolgen was het (kennelijk) vreselijke verslag dat ik op het internet had gedaan over het drama rond personage Kommer Qwel. Een normale menselijke reactie zou zijn dat de lezer “het erg vindt” wat Kommer was overkomen. Hij was namelijk slachtoffer geworden van een soort ripdeal. Hij trad op als zaaddonor, maar de overeengekomen tegenprestatie van de betrokken dames bleef uit. Het was gewoon oplichterij. Maar Sherlock Fleschentambour vond dát niet erg... hij vond het erg voor niet bij naam genoemde kinderen (van Robbie en hem waarschijnlijk) als ze dit ooit zouden lezen. Dus wegcensureren was dé oplossing!

Geheugensteuntje: die twee lesbische dames (Rietje en Trien) hadden een breed palet van rotstreken. De afspraak was dat Kommer af en toe zijn eigen nakomelingen mocht zien. Dat pakte uit als een groot tranendal. De dames zorgden ervoor, dat er – bij zijn spaarzame bezoeken – een huiveringwekkende vijandige sfeer hing. Kommer zag alleen drie schichtige nakomelingen, die hem angstig aanstaarden. Regelmatig verliet hij - naar lucht happend – hun woning met hart- en maagkrampen. Een bezoekje duurde soms maar anderhalf uur; zijn bloeddruk was dan zo torenhoog opgelopen dat hij afnokte. Zijn aartsslimme gastvrouwen bewerkstelligden met die ongastvrije sfeer, dat hij gewoonweg niet meer kwam. Zo konden de dames met droge ogen beweren dat die oude smiecht zelf geen contact onderhield. Dat werd de kinderen onder het mom van opvoeden wijs gemaakt.

Een duidelijk afgesproken tegenprestatie werd niet nagekomen. Die bestond eruit, dat Kommer op zijn verjaardag een kaartje van zijn nakomeling(en) zou krijgen. Een bescheidener tegenprestatie is niet denkbaar. Zelfs dat kon er niet van af... Dit drama heeft jaren geduurd zonder dat daar iemand van wakker lag, behalve Kommer. Daarom is het zo verbazingwekkend dat - toen Kommers verbijsterende ervaringen werden gepubliceerd - de wereld opeens te klein bleek te zijn. Conclusie: klooien met iemand mag, maar erover schrijven mag dus niet.

Wat had ik hieraan? In een periode van weinig prikkel om te schrijven, ontpopte Kommer zich als inspiratiebron. Kommer – een goede verteller, die belabberd schrijft – koos mij als zijn biograaf. Nou, dan schrijf je dus op wat je waarneemt respectievelijk vaststelt. Niet mooier en niet lelijker. Gewoon zoals het is. Ironisch is, dat ik vervolgens een speciale "taskforce" achter mij aan kreeg, bestaande uit de overijverige rechercheur Fleschentambour en een mysterieuze medewerker/-ster van het OM.

Dat zij een stel vormden met kinderen en dat die “iemand van het OM” dezelfde persoon was als degene die de klacht had ingediend, namelijk Robbie Buigsaem, had u natuurlijk allang door. Robbie is het geheim gehouden donorkind van Kommer Qwel en Rietje Buigsaem. Door Robbie’s positie op het Openbaar Ministerie wist ze daar de weg en kon zij een klacht met voorrang verwerken. Dat is privé-gebruik respectievelijk misbruik van justitiële middelen en leunt sterk tegen klassenjustitie.

Verstrengeling van privé belangen met het werk was een brisant onderwerp in “Kreukbaar 1”. Die privé getinte vervolging ging trouwens ineens als een nachtkaars uit. Ik vernam dat andere prioriteiten rechercheur Fleschentambour en de OM-mevrouw noodzaakten om de klacht tegen mij (voorlopig) te laten rusten. Ik vermoed eerder dat ze zelf ook wel in de gaten hadden dat ze buiten hun boekje waren gegaan.

Robbie vond het teveel werk om haar biologische vader een verjaardagskaart te sturen. Maar ze draaide haar hand niet om voor een aanklacht tegen zijn biograaf. Een normaal kind zou nieuwsgierig zijn naar mijn levensbeschrijving van haar onbekende vader. Maar als product van de bijzondere opvoeding door moeder Rietje Buigsaem en meemoeder Trien de Tanque overheerste vernietigingsdrang. De waarheid moest koste wat het kost verborgen blijven…Dat doe je door de schrijver te muilkorven.

In de keuze van teksten heeft mijn eerder genoemde Leesclub (voorheen “Lezersclub”) een rol gespeeld. Om hier beneden de 1000 woorden te blijven wordt hun aandeel in een aparte vertelling verwerkt.

Schrijver: harrem, 05-07-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 49 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)