start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (384)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (78)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6430):

Herleving van De Leesclub

Vervolg van "Kreukbaar 2, deel VI"

In de serie "Kreukbaar" werd het al aangekondigd. Met enige vertraging:

Om mij te behoeden voor onwettige censuur en zeikerige aanklachten groepeerde zich in 2012 een aantal proeflezers: ”De Lezersclub”. Die vlooide zelfs mijn onbenulligste flutstukjes na op kwetsende bewoordingen. Pas daarna gingen ze de deur uit…

Dit kritische panel screende dus mijn conceptteksten. Een toonaangevend panellid is mijn Vlaamse vriendin Prof. Eulalie de Kittelaere. Zij is hoogleraar Ethiek, maar desondanks neem ik haar serieus. Dan hebben we Taaie Tinus, zelfbenoemd lid van mijn panel. Zijn bijdrage aan de maatschappij bestond eruit dat hij onduidelijke transacties telefonisch verrichte. Hij is eens per ongeluk in een bijeenkomst van ons terechtgekomen en nooit meer weggegaan. Die gratis rondjes (“Neem nog een neut!”) in onze vergaderruimte, een bruin café met de naam “De Neutenkraker”, waren daar niet onschuldig aan.

Voorts is er Louw Loenen. Hij doet iets schimmigs in de goudhandel; dus de aangewezen persoon om iets over letterkunde te vinden. Onze morele waakhond is Pater Fellatius. Hij is onlangs enige tijd uit het zicht verdwenen. We dachten dat hij met spiritueel zelfonderzoek bezig was in het klooster. Het bleek dat hij enige tijd op retraite was in een van de bewaakte overheidsonderkomens. Iets teveel miswijn gesipt voordat hij in zijn 45 km Canta-karretje wegreed...

Ik heb een aantal kritische beoordelaars op het oog, die het panel gaan versterken. Omdat De Leesclub beter bekt dan De Lezersclub is de naam inmiddels gewijzigd in, inderdaad, De Leesclub. Het beste advies dat ik van die club kreeg wil ik graag met u delen. Ten tijde van het proces dat ik aan mijn broek kreeg ontving ik vergelijkbare tips van een strafadvocaat. Om je – als je schrijft – tegen gênante vervolging en idem aanklachten te weer te stellen moet je de herkenbaarheid van authentieke personen in je verhalen camoufleren.

Veilig is het als je bestaande personages opneemt in fictieve verhalen. Dat kunnen ook realistisch fictieve verhalen zijn. Je kan niet worden vervolgd voor een fictieve gebeurtenis. Dit is een leuke variant: fictieve personages in een authentiek verhaal zijn ook niet te vervolgen en de boodschap komt toch over. Hoe stom is dan een beledigde lezeres, die kenbaar maakt, dat zij zich in een van die verwerpelijke personages herkent. (Nou, ik ken er zo een).

Verwarring alom… De oplettende lezer heeft natuurlijk in diverse van mijn verhalen gezien, dat dezelfde personen onder verschillende namen werden opgevoerd. Dat is ontzettend verwarrend, maar het dient een doel. Ik ga het fanatieke tekstjagers, zoals rechercheur Jostie Fleschentamboer en de OM-mevrouw Robbie Buigsaem niet makkelijk maken door zelf voorbeelden in mijn werkjes aan te wijzen. Maar dit kan ik niet laten:

die doorgedraaide Robbie (de mysterieuze medewerkster van het OM) in de voorgaande verhalen heet in andere verhalen Charlie. En soms nog wel anders. Ik zocht steeds jongensnamen, die eindigen met de letter "e". Bij pak hem beet Henrie, Eddie en Jesse denk je na aanvankelijke twijfel toch aan jongens. Hennie, Edie en Jessie … hebben weer iets vrouwelijks. De mallotige gedachtegang van haar ouders is, dat je meisjes best een onvervalste jongensnaam kon geven als je er maar een "e" aan het eind zet. Ik roep maar wat: Robbie, Gertie en Rudie. Daar kon je zogenaamd aan zien dat het een meisje was... Mooi niet! Trouwens, die “e” is niet te horen; hoe zit dat dan? Maar waarom zou je je kind überhaupt opzadelen met zo’n stompzinnige puzzel?

Ik word altijd duizelig van dit soort prut-redeneringen, omdat daar een van de pot gerukte logica aan ten grondslag ligt. Robbie's biologische moeder en haar meemoeder (ze hebben de gekste benamingen in die kringen) streefden er juist naar geen schijnwerper op hun gezin te richten. Zij waren twee lesbiennes, die toch al veel hadden uit te leggen en daarom waren ze vastbesloten (complimenten daarvoor!) dat hun donorkind niet nog extra aandacht moest trekken. Twee potten als ouders gaf al voldoende stof tot gekwek op het schoolplein. Omzichtig vermeden ze dat de zaaddonor een Eskimo, Martiaan of Bosjesman was. Het resultaat van hun zaaddonatie zou sterk opvallen…

Een loffelijk streven, maar dan - ineens nadat het kind was geboren - kreeg het een jongensnaam. Alsof dat niet opvalt… Die kan levenslang blijven uitleggen hoe dat zit met haar voornaam. Onbedoeld leg je met zo'n jongensnaam een stereotiepe relatie met masculiene lesbo’s. Bevestiging van een vooroordeel dus. Juist datgene, waar de dames tegen waren… Voor wie achtergrondinformatie leuk vindt: toen ze bij het Openbaar Ministerie de aanklacht tegen mij formuleerde was die Robbie alweer ruim 24.

Afgezien van vileine opmerkingen van gekwetste lezers die op Faecesboek uitgeraasd zijn en op dit soort sites hun gal spuwen, heb ik eigenlijk maar twee dreigementen ontvangen. We hebben het duo Jostie/Robbie gehad; dat is geval 1. Het andere wrange voorbeeld is de naar de werkelijkheid gemodelleerde moeder (Stasie) en dochter (Trudje). Dat is geval 2. In “Het zit in de familie 3” kwam u dit nobele tweetal tegen: dit gewetenloze duo had de vader van Trudje in zijn eigen lichaamssappen achtergelaten toen hij na een operatie hulpeloos alleen thuis kwam te liggen. Stasie en Trudje leverden nog meer rotstreken, maar dan onder andere namen. De weliswaar niet erg snuggere Trudje heeft het bestaan om mij schriftelijk en telefonisch te bedreigen. Het was eigenlijk ontwapenend onnozel toen ze dreigde met het loze "naar de politie gaan". Mensen maken zich toch een rare voorstelling van de rechtsgang. Als Trudje zich in een publicatie van mij herkent als een potentiële vadermoordenares is het slim om dat niet van de daken af te schreeuwen. Je beledigd tonen is niet minder dan een openbare bekentenis van een strafbaar feit.

Na deze twee historische voorbeelden een afrondende gedachte: het blijft intrigerend dat sommige mensen schaamteloos buiten de pot piesen, maar als je beschrijft dàt ze inderdaad schaamteloos buiten de pot piesen… dan worden ze pas goed kwaad. En als vanouds geldt: niet de boodschap, maar de boodschapper is de pineut.

Schrijver: harrem, 08-07-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 56 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)