start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6447):

Superoma

Nu u er naar vraagt: de familie Gluip (uit de serie “Het zit in de familie”) is een bron van inspiratie. Vooral dit Gluipse drietal: Oma Krijsje, moeder Stasie en kleindochter Trudje. Zij demonstreren levendig hoe een rottige eigenschap van generatie op generatie wordt overgedragen. Een (beroerde) opvoeding speelde daarin geen cruciale rol; wel wat in de Engelstalige wetenschappelijke literatuur “inborn error” heet. Een weeffoutje, zeg maar.

Krijsje muntte uit in het affakkelen van de medemens als die haar niet aanstond. Eigenlijk had ik niets te zoeken in die familie, maar mijn betrokkenheid is te herleiden tot mijn band met Krikke (vader van Trudje). Door hem raakte ik per ongeluk op een Gluip familiefeestje verzeild. En om inmiddels niet meer naspeurbare redenen ben ik daar af en toe langsgegaan.

Ieder mens is uniek, maar van Krijsje weet ik zeker, dat dat het geval is! Sommige mensen is het gegeven, dat ze er op hun 70e nog steeds jeugdig uit zien alsof ze nooit ouder zijn geworden dan 30 jaar. Krijsje was eigenlijk een trieste variant: ook zij werd na haar 30e uiterlijk nooit ouder, wat goed klinkt, maar helaas zag ze er op haar 30e al stokoud uit. Dus dat ze nooit ouder leek te worden was maar een betrekkelijk voordeel…

Pas na het zien van oude familiefoto’s viel me op, dat ze er vele jaren geleden precies zo uitzag als vandaag de dag: stokoud. Moest ik een signalement van haar verspreiden, dan zou ik zeggen: iel, klein, broos oud wijfje, graatmager, spierwit haar in een knotje opgestoken.

Voor een onverwante buitenstaander is het makkelijker om enige afstand te houden om een oordeel te vormen. Zo zag ik een superdominant oud wijfje, dat in de familie erg goed de wind eronder had. Haar manipulatieve gaven zouden een politicus niet hebben misstaan. Ongelooflijk hoe ze dingen naar haar hand kon zetten. Daaronder deze tragische situatie:

In de praktijk bleek baby, later kleuter en opgroeiend kind Trudje helemaal niet van Krikke te zijn. Begrijp me goed: Krikke was wel de biologische vader, maar in deze heel ongezonde setting was het kind eigenlijk van Stasie en Krijsje. Krikke was goed genoeg om maandelijks financieel bij te lappen, maar eigenlijk was zijn aanwezigheid niet gewenst. Hoewel… ik herinner mij dat hij degene was, die wekenlang vroeg in de ochtend (om kwart voor zeven) met Trudje in het zwembad was voor haar zwemlessen. Ofschoon het helemaal niet nodig was, want er was een officiële oppasregeling, werd Trudje als baby regelmatig bij oma Krijsje gestald. Dat was puur voor het genoegen van Krijsje, zoals veel beslissingen en opvoedkundige maatregelen werden afgestemd op wat Krijsje ervan vond. Een bizarre situatie, maar bij de Gluips had je te maken met een machtige Mater Familias. Een soort van Superoma.

De oorsprong van dit alles was gelegen in de woorden van de 70-jarige Krijsje toen Trudje nog maar één dag oud was: “Jammer, dat ik haar niet zie opgroeien”. Dat was voor Stasie voldoende om een heel programma rond baby Trudje te organiseren, waarin ze Krijsje een zogenaamd onmisbare rol gaf. Er was uitgebreid oppashulp georganiseerd, maar Krijsje zou en moest erbij betrokken worden. Naderhand bleek, dat Krijsje zich zorgen om niets maakte, want ze is ver in de 90 geworden. Ironisch genoeg was het juist vader Krikke, die zijn bloedeigen dochter niet heeft zien opgroeien, omdat hij door de familie werd “kaltgestellt”. Vrijwel letterlijk, want (zoals u elders hebt kunnen lezen) ze hebben hem tijdens een ziekteperiode voor dood achtergelaten en laten creperen. Terug naar Krijsje:

Zij leek onverbeterlijk te denken, dat ik veel technisch talent heb. Het had er de schijn van, dat ze klusjes voor mij opspaarde. Als ik langskwam was er altijd wel iets met de wasmachine, keukenblok of iets anders waarbij loden pijpen zijn betrokken. Ik heb daar de ballen verstand van, maar ik kreeg dat Krijsje niet uitgelegd. Nog zoiets wonderlijks: Krijsje leek van mij te verwachten dat ik in een mum van tijd een dampende pizza te voorschijn kon toveren. Waar haalde dat mens haar waanideeën toch vandaan?

Naderhand vond ik de verklaring: zij had mij herkend in zogenaamde X-rated films, die ze wel eens huurde bij de videotheek. Heel gênant, maar laat ik het maar bekennen: in mijn jongere jaren vulde ik mijn schamele studiebeurs aan door op te treden in “adult movies”. Het concept in al die films was hetzelfde:

Om onduidelijke redenen vertoeft er een aantal jonge dames, schaars gekleed en op hoge hakken lopend tezamen in een huis. Strijk en zet is er iets mis met de leidingen, waarop ze besluiten de loodgieter of de klusjesman te bellen. En daar kom ik op de proppen, met alleen een blauw ketelpak aan en een plaksnor op mijn bovenlip. Het draaide altijd uit op – laat ik het zo maar noemen – artistiek matige scènes, waarbij wonderwel het sanitaire euvel bliksemsnel leek te zijn verholpen.

Soms werd de regisseur bevangen door een speelse variant in de verhaallijn: als hij nog een paar meter videoband over had, omdat de loodgieter alle lood inmiddels had gegoten, besloot hij dat de acteurs honger hadden. Tijd om een pizza te bestellen. Door een van de meisjes werd een pizzeria opgebeld, die binnen de kortste keren een stapel pizza’s aan de deur af gaf. U voelt het al: de rol van pizzabezorger was mij op het strakke lijf geschreven. De plaksnor ging af en een baseball-petje ging op. Met de klep naar achteren (Ali B.-stijl) kwam ik aan de deur met een stapel pizza's. Als een soort tweelingbroer van de loodgieter, die ineens uit beeld was verdwenen. De verhaallijn was simpel: de dames hadden nooit genoeg geld om de rekening te voldoen. Wel, dat werd dan met een serie gymnastische oefeningen vereffend. Maar goed, ik dwaal af… Maar daar kende Krijsje mij dus van.

Evenals u, besmuikt kijkende lezer, die wel eens een videootje huurde...

Schrijver: harrem, 30-07-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 26 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)