start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6453):

Superopa

In mijn eigen Addamsfamilie, de Gluipjes dus, was er één normale persoon: Opa Geurt. Onopvallend (want sufgeluld in een lang huwelijk) speelt hij niet of nauwelijks een rol in mijn verhalen. Dat wil niet zeggen dat er niets interessants was te vertellen. Maar Geurt was langzaam maar zeker gemanoeuvreerd in een latente bijrol. Zijn enige en belangrijkste bijdrage was zijn maandelijkse AOW.

Geurt woonde met Krijsje en Blackie, een oude zwarte kat, in een seniorenwoning in het slaperige stadje Zzz... (Hoe zou je een zwarte kat anders moeten noemen?). Toen ik hem leerde kennen waren ze (volgorde Geurt, Krijsje en Blackie) respectievelijk 72, 70 en 12 jaar oud. In ruil voor zijn rol van lamme goedzak, die alles over zich heen liet gaan, kreeg Geurt zijn natje en zijn droogje. Krijsje zorgde voor een schoon en gesteven overhemd en bepaalde hoe en wanneer er werd geconverseerd. Niet veel anders gedroeg ze zich tegenover Blackie: natje en droogje, schone kattenbak en communicatie, gekenmerkt door geblaas, gegrauw en gegrom.

En Blackie deed vervolgens net zo...

Gemakshalve nam Geurts omgeving aan, dat hij behalve een suflul ook een beetje kierewiet was. Er was ooit vastgesteld, dat hij verknocht was aan het volgen van de uitslagen van voetbalwedstrijden. Sedertdien nam iedereen aan, dat hij over niets anders kon praten. Je komt dan in een soort vicieuze cirkel terecht, waarin alleen de voetbaltoto werd besproken. Krikke was de enige, die dit doorzag. In zijn rol van surrogaat schoonzoon kaartte hij bij Geurt voor de afwisseling eens andere onderwerpen aan. En dan bleek Geurt veel interessantere onderwerpen te beheersen dan dat. Alle persoonlijke initiatief was echter bij hem de kop ingedrukt.

Ingevolge de Bijbelse opdracht had Krijsje zich vermeerderd en verspreid over de aarde. Ze had twee volwassen dochters en een zoon. De oudste dochter woonde in Canada, de zoon in Twente. Beiden hadden een aantal kinderen. In Krijsjes woonstee woonde een andere dochter, Stasie, op enkele tientallen meters afstand van Krijsje. Dus die was de klos wat betreft zorgen voor haar ouders. Vooral haar moeder slurpte aandacht en energie op.

Deze Stasie komt er in verscheidene van mijn verhalen niet goed af. Bij mijn queeste naar of iemand slecht wordt geboren of slecht wordt bij het opgroeien was Stasie een interessant studieobject. Stond haar een hoger doel voor ogen toen ze Krikke, de vader van haar dochtertje Trudje, hulpeloos in diens huis aan zijn lot overliet na een operatie? Of greep ze de kans waar Trudje te bevrijden van die bemoeial? ‘t Is maar hoe je het bekijkt.

Terug naar Geurt: hij werd getroffen door een beroerte, die hij gelukkig doorstond. Op zekere dag zag ik Krijsje de inmiddels halfzijdig verlamde Geurt meesleuren door het centrum van de stad. Ze waren op weg naar het treinstation... Nadat ik hen om deze aanstootgevende scène aangesproken had, bleek dat Krijsje zich de buskosten naar het station wilde besparen. Verder rechtvaardigde ze haar gesleur met Geurt als volgt: "Hij moet in beweging blijven van de dokter". Ik betwijfel of de neuroloog het zo bedoeld heeft…

Enige tijd later sloeg het noodlot toe: weer een bloedstolsel in Geurts hersenen, waardoor hij opnieuw op de afdeling neurologie van het plaatselijke ziekenhuis kwam. De vrijwel voltallige familie vergezelde Geurt naar zijn ziekbed. In afwachting van nader onderzoek moest hij bedrust houden. De familie bleef aan zijn sponde, terwijl er overleg werd gevoerd door de medische staf. Toen kwam een leerling-verpleegster met de mededeling, dat blijven weinig zin had. Er moesten testen worden gedaan, die de nodige tijd vergden, waarna al of niet operatief zou worden ingegrepen. Men kon dus net zo goed elders wachten. Wel zo rustig voor de patiënt en ontstressend voor de familie.

Maar het kwam goed uit, zoonlief had nog een klus te doen en zijn vrouw moest de kindertjes thuis weer opvangen. Krijsje ging maar eens winkelen. En dochter Stasie haastte zich naar Amsterdam voor haar wekelijkse dansles bij een befaamde danspedagoog. Iedereen dus weer de hort op, behalve familieaanhangsel Krikke. Die was er sowieso niet bij aanwezig, omdat hij was ingeroosterd om peuter Trudje op te halen van het kinderdagverblijf. Zo gebeurde het, dat – toen hij Trudje de huiskamer van Stasie's woning inschoof – direct de telefoon overging.

De hoofdzuster van neurologie: “Ik kan niemand van de familie bereiken en ik heb aanhoudend gebeld zodra het mis ging. Maar meneer Geurt is plotseling overleden…”. De zuster gaf aan dat er geen voortekenen waren voor die acute dood. Aangezien iedereen het hoogtepunt van het drama was misgelopen kon Krikke pas wat later iedereen telefonisch bereiken. Stasie ving hij persoonlijk bij het station op, toen ze aankwam uit Amsterdam. Hij bracht haar meteen naar het mortuarium van het ziekenhuis.

Anders dan wat Stasie luidkeels deed voorkomen, waren de Gluips niet weggestuurd. Toen hen door de leerlinge was uitgelegd dat in de gegeven omstandigheden wachten zinloos was, hadden ze naar het restaurant of de gang kunnen uitwijken. Zoveel mensen aan bed belemmerde verpleegkundige handelingen en de patiënt raakte niet ontspannen. Op dit punt hadden ze naar de hoofdzuster of de neuroloog kunnen vragen.

De familie met Stasie voorop bleef jarenlang het ziekenhuis, de afdeling neurologie, de neuroloog en de verpleging verwijtend aanwijzen als… Ja als wat eigenlijk? Ze werden afgeschilderd als nalatige gelegenheidsmoordenaars. Objectief beschouwd: Geurt had overal, in de lift of waar dan ook, een herseninfarct kunnen krijgen.

Een alerte kamergenoot van Geurt onthulde, dat - toen zijn familie weg was - Geurt helemaal opleefde. Hij ging rechtop in zijn bed zitten en hield moedwillig net zolang zijn adem in tot zijn ogen uit hun kassen leken te ploppen. Er knapte iets in zijn hoofd. Volgens de kamergenoot kon Geurt nog net een voetbaluitslag voorspellen. Hij prevelde:

"Dit wordt mijn laatste uitslag voor komende zaterdag... Strontzakken Boys ‘76 - FC Boerengat; uitslag 2- 1”.

Waarna hij met een tevreden glimlach vredig insliep.

Schrijver: harrem, 07-08-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 40 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)