start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6455):

Ons bin zuunig

De opmerkzame lezer met een olifantengeheugen zal ongetwijfeld delen uit onderstaand verhaal herkennen. Bij een eerdere editie kreeg ik dreigementen binnen van mensen, die zich in de beschreven personen meenden te herkennen. Onzin natuurlijk, want het is fictie. Weliswaar gebaseerd op levendige voorbeelden. Realistische fictie, weet u wel. Heeft het nut aangifte te doen bij de politie? Als je een verkrachting aangeeft heb je kans onverrichterzake weg te worden gestuurd. Ik laat de gestolen fietsen maar buiten beschouwing, maar ik heb ervaren dat de afdeling tekstenpolitie op mij let.

In Superoma en Superopa manifesteerde Krijsje zich als een zuinig typetje. Een mooie eigenschap maar ze overdreef wel wat: papieren luiers wassen en opnieuw gebruiken voor kleindochter Trudje, gebruikte papieren koffiefilters uitspoelen, een tot hoed gevouwen krant over een stomende fluitketel plaatsen zodat er geen warmte kon ontsnappen. Proppen krantenpapier in de ventilatiekokers in de keuken met hetzelfde doel. Kortom, diverse mogelijkheden voor zelfmoord.

Die zuinigheid was selectief: ze vloog regelmatig naar Canada om haar oudste dochter te bezoeken. Stasie, haar vlakbij wonende dochter (vermoedelijk ontstaan uit een one-night-stand met de duivel) was gewoon om haar naar Schiphol te rijden. Dat gebeurde met zo'n Japans minibusje (een Kamikazu of zoiets dergelijks). In dat busje waren slechts twee zitplaatsen voorin. De rest was laadruimte. Terwijl Stasie op de plaats van de bestuurder zat, werd de plek naast haar steevast gereserveerd voor Krijsjes bezem(steel). Joost mag weten waarvoor, maar is Joost niet de naam van de duivel?

Krijsje werd eenvoudigweg in een losstaande rotan stoel in de laadruimte geplaatst. Als een sjoelschijf in een gladde sjoelbak zwierde het arme mens met stoel en al over de gladde vloer heen en weer bij iedere bocht of rotonde. Krijsje was zo'n ouwe taaie, dat ze die maltraitatie goed doorstond. Nog sterker... ze was in staat om zich goed te ontspannen, zodat ze tijdens de rit in slaap kon sukkelen. Meermalen moest ze bij aankomst wakker worden geschud. Er werd allang niet meer verbaasd opgekeken als ze snurkend op haar rug in de omgevallen stoel lag als een omgekieperde Griekse landschildpad. Op aandringen van Krikke werd er uiteindelijk een extra bank in de laadruimte geplaatst. Hij maakte zich namelijk zorgen over het vervoer van zijn dochtertje, baby Trudje. Zo kwamen er eindelijk veiligheidsriemen op de passagiersplaatsen, zodat de baby in haar vastgeklikte Maxi Cosi niet door de ruimte werd gelanceerd bij een noodstop.

Het was bij gelegenheid van zo'n trip naar Canada, dat Stasie haar moeder weer naar de vlieghaven bracht. Daarvandaan belde ze Krikke met een alarmerende mededeling:

"Krikke, ik sta hier bij de ingangsbalie van Schiphol en ontdek dat er iets vreselijks is gebeurd..."
"Ja, wat dan?"
"Ik ben op mijn mobieltje gebeld door iemand uit Zzz... Die man las mijn telefoonnummer op een label van een koffer, die hij samen met een plunjezak van straat heeft opgeraapt. Dat was op de rotonde bij het station van Zzz.... Ik had de achterdeuren van het busje niet goed dicht zitten en zo is er bagage uitgerold."
"Jeetje, met al die cadeautjes voor de Canadezen erin?"
"Ja, vreselijk hè... Maar gelukkig kunnen de koffer èn de plunjezak opgehaald worden bij die meneer. Wil jij dat doen?"

Krikke haalde bij die eerlijke vinder de twee objecten op. Het eerste was een giga-valies tot in de naden volgepropt. Het andere was een als een worst volgestopte plunjezak. Ongetwijfeld gevuld met in elkaar gerolde sokken, kamizooltjes, onderbroeken en panty's. Krikke slingerde dat over zijn schouder, liep er mee naar zijn personenauto en propte beide voorwerpen in de kofferbak. Aangekomen bij het station in Zzz… kon Krikke helaas niet bij de ingang parkeren. Hij moest met de bagage een fiks eind zeulen. In de ene hand de koffer en met de andere hand de plunjezak achter zich aan sleurend, richting station. Dat werd een Spartaanse wandeling over kinderhoofdjes, waar de plunjezak overheen stuiterde. Na zeker 10 minuten zwoegen, stapte Krikke zwetend en puffend in de trein naar Schiphol.

Daar aangekomen bleken de roltrappen het niet te doen en moest hij met de koffer, die inmiddels op een blok beton leek, kreunend en steunend de trap beklimmen naar de vertrekhal. De plunjezak, die hij achter zich aan trok, stootte bij iedere stap tegen de traptreden aan. Dat klonk als "ke-bonk, ke-bonk".

Bij de vertrekbalie stond een nagelbijtende Stasie hem al op te wachten.

"Gelukkig dat je er bent met de bagage! Maar er is nog iets veel vreselijkers gebeurd..."
"Nou, het kan haast niet erger. Wat is er dan?"
"Mams is zoek," perste ze er snikkend uit "en het ergste is, ik merkte het pas bij deze balie."

Krikke krabde zich op zijn hoofd en dacht diep na. Zijn gezicht kwam in Eureka-stand: "Ik vraag of ze haar omroepen!". De medewerksters op de luchthaven riepen de hele dag ouders en zoekgeraakte kinderen om dus een zoekgeraakte oma kon er wel bij. Krikke zocht de omroepjuffrouwen op en nauwelijks terug bij Stasie schalde er uit de luidsprekers een zakelijk klinkende vrouwenstem met die obligate stewardessentoon: "Wil mevrouw Gluip zich melden bij de informatiebalie?"....

(Ik ben zo blij, dat ik het werkwoord “schallen” eens kan gebruiken. Om onduidelijke redenen wordt in werkelijk elk verhaal waarin wordt omgeroepen dit werkwoord gebruikt. Vandaag is mijn kans).

Zoals gebruikelijk wordt een bericht drie keer achtereen omgeroepen en dat bleef niet zonder effect. Nog tijdens het derde bericht begon de plunjezak, die Krikke al die tijd achter zich aan had gesleept in beweging te komen. Zoals een vlinder zich uit een cocon wriemelt en zich ontvouwt, zo ontpopte de vormloze baal textiel zich tot een geeuwende Krijsje, die zich - lekker uitgeslapen - uitrekte.

"Hè, hè... zijn we er eindelijk?" was haar commentaar "ik dacht dat er nooit een eind aan zou komen."

Krikke vond dat het understatement van het jaar. Los van deze helse tocht vroeg hij zich dát (dat van het einde) ook al geruime tijd af…

Schrijver: harrem, 11-08-2019




balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 52 keer bekeken

2/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)