Inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Nederlands.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@nederlands.nl

voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6533):

Om je vingers bij af te likken

In een toch al overgereguleerde maatschappij kregen we - vlak voor het einde van het jaar 2019 - nog eventjes te horen hoe vuurwerk er vanaf volgend jaar uit gaat zien. Chinese bommentapijten, Vampierbazooka's, Helseknettermatten, Doodsmakken en ander superzwaar vuurwerk mogen/mag dan niet meer worden afgestoken. Dat is een heilzame beslissing, maar het heeft ook iets cynisch…

Het is – met deze bepaling – net alsof we collectief accepteren, dat er dit jaar nog één keer vingers en ogen mogen worden opgeofferd voor het grote goed. Dat heeft vermoedelijk ermee te maken dat we ons wijsmaken dat het een eeuwenoude traditie is (net als de niet eens zo heel oude traditie van het fenomeen Zwarte Piet), de vrijgevochten mens of omdat we vinden dat we gewoon recht op knallen hebben.

Je hoeft niet helderziende te zijn om te voorspellen dat het dezer dagen weer gruwelijk misgaat als dat zware spul nog één keertje mag. Er zullen na 1 januari 2020 weer mensen zijn, die de rest van hun leven hun eigen gat niet meer kunnen afvegen, omdat ze geen vingers meer hebben. Er zullen sommige mensen hun beroep, waarin een paar goede ogen nodig is, niet meer kunnen uitoefenen.

Voor de goede orde: ik vind vuurwerk leuk, maar beperking is wenselijk. Dat "leuk" gaat onvermijdelijk samen met veel blessureleed. Overigens behoor ik tot de bekeerlingen, want als kind ben ik mij te buiten gegaan aan riskante vuurwerkprojecten. Dat deed ik samen met mijn oudere broer. De Grote Schepper had vast nog grootse plannen met mij, want terugblikkend ben ik door het oog van een naald gekropen.

Mijn broer en ik hadden ons namelijk toegelegd op meertrapsraketten. Het principe is simpel en met enige trots stelden wij vast, dat wij in de buurt de enigen waren die erin slaagden van een bos vuurpijlen een meertrapsraket te maken. Bij andere jongens ontplofte de boel al op de grond of werden de tweede en de derde trap helemaal niet ontstoken; weg vuurwerk, weg geld… Niet vreemd, dat ze onze montagetechniek graag wilden kopiëren. Eigenlijk waren het kunstwerkjes van met elkaar verbonden vuurpijlen, allerlei touwtjes en plakband, waarvan ik toen niet en ook nu niet de werking uitleg, omdat navolging absoluut niet valt aan te bevelen. De raketgoeroe Werner von Braun waakte nauwelijks strenger over het geheim van zijn V1-projectielen dan dat wij deden over de Harrem-1, -2 en -3.

De omslag ontstond als volgt: in plaats van een meertrapsraket recht omhoog te schieten besloten wij tot de operatie Pisboog. Plaats van handeling: onze grote achtertuin. Wij stonden bij de achtergevel van het huis, onze blik gericht op het uiteindelijke doel: een bloemperk (achter in de tuin) met hortensia’s. Een tas bomvol rotjes, hysterische schoonmoeders en gillende keukenmeiden zetten we veilig tussen ons in, terwijl wij ons concentreerden op onze superraket.

Deze werd schuin omhoog gericht naar het einde van onze achtertuin. We verwachtten dat ons ballistische projectiel uiteindelijk in dat bloemperk met hortensia's terecht zou komen om daar tot ontploffing te komen. Maar eerst, op het hoogste punt van zijn baan (de pisboog dus), moesten kleinere vuurpijlen, die hij droeg, tot ontsteking komen en een stuk verder vliegen. Tegen het decor van de zwarte nacht zou dat zorgen voor een gordijn van sprankelend vuurwerk.

De lancering verliep voortreffelijk, mede doordat wij bedreven waren geworden in het bepalen van de gewichtsverdeling. Het hele gevaarte (grote, dragende vuurpijlen met daarop gemonteerd wat kleinere vuurpijlen) vloog met een sierlijke boog naar het beoogde doel: de hortensia’s. En toen ging er iets mis: op het hoogste punt, vlak voor de afdaling van ons vehikel werden de kleine pijltjes niet aangestoken, dus dat hele ding vloog door naar de arme hortensia’s.

Door de klap tegen de grond sloeg het zaakje over de kop. Het onvoorstelbare gebeurde: de kleinere raketten waren immers nog niet ontstoken en dat hele ding stond - doordat het gekanteld was - opeens op ons gericht. Dit vertellen en opschrijven duurt langer dan wat er toen gebeurde: aangedreven door de kleinere raketten, die alsnog ontbrandden, kwam ons projectiel in zijn geheel precies volgens dezelfde parabool terug vliegen naar waar het vandaan kwam.

Normaal gebeurt zoiets alleen in tekenfilms. Het zien van veel tekenfilms van Bugs Bunny, Road Runner en Wile E. Coyote betaalde zich uit; mijn broer en ik wisten wat ons te doen stond: we gingen plat op de grond liggen en rolden weg van de lanceerplaats. Onze teruggekeerde raket boorde zich met zijn kop in de tas met vuurwerk. Het was exact 12:00 uur ‘s nachts op 31 december toen de complete inhoud in een keer werd aangestoken...

Naderhand hoorden we van de buren dat ze het weliswaar een imposante vuurwerkshow hadden gevonden ook al trilden de ruiten in hun sponningen. Maar die laatste reuzenklapper had voor hen niet gehoeven.

Niettemin hengelde de een na de ander naar waar we die reuzenklapper vandaan haalden; België, Duitsland… het Oostblok? En dit is nou precies waarom die vuurwerkfascinatie blijft bestaan: je vingers erbij aflikken zolang je ze nog hebt!

Schrijver: harrem, 31 dec. 2019


Geplaatst in de categorie: actualiteit

3,3 met 3 stemmen 88



Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:An Terlouw
Datum: 4 jan. 2020
Bericht:Jemig je had zo in de leer kunnen gaan ( soort van dan) bij de explosievendienst! Ik voel de spanning tijdens het lezen, zie jullie in de tuin aan het prakken en plakken. In niets te vergelijken met de rasechte bommen die je nu voorgeschoteld krijgt en waar grof geld in omgaat. Het is een voorbeeld van: hoe het niet moet en dat weten we allemaal best wel. Ik hoorde dat er weer genoeg mensen zijn die inderdaad een aantal vingers missen, als dat bij jullie was voorgevallen had ik het begrepen maar dat het nu voorkomt snap ik niet! Ogen die niets meer kunnen zien. Van mij mag dat verbod er komen, al komt het veel te laat, had na de oorlog al gemoeten mijns inziens! Graag gelezen, al klinkt dat niet in proportie....

Naam:Olean
Datum: 3 jan. 2020
Bericht:Ik ben me aan het opwarmen, Harrem. Je stuk deed bij mij inderdaad iets ontbranden.

Naam:harrem
Datum: 2 jan. 2020
Bericht:Reacties zijn soms fascinerend. Vooral als ze leiden tot een nieuw stuk proza. Ik hoop maar dat iemand die zo'n fraaie tekst kan maken ons ook vergast op een eigen wrochtsel. Ik kijk er naar uit!

Naam:Olean
Datum: 2 jan. 2020
Bericht:Het opwarmen van de aarde, de onmiskenbare, onweerlegbare niet te stuiten klimaatverandering, al die nodeloze maar o zo moeizaam te reduceren emissies van stikstof en CO2 - als schakels van een ketting van een expanderend conglomeraat van onderling verbonden systemen van multilaterale industriële netwerken op fossiele brandstof aangedreven en voortgedreven, culminerend in postindustriële fasen van impasse, passiviteit, lethargie en politieke onwil en machteloosheid kunnen we met gele hesjes en klimaatspijbelaars wijzen naar de schaamteloze schuldenaren: de Boomers.
De knallers. De naoorlogse gewetenloze natuurvernietigers. De babyboomers. De luchtknallers, waar ons land sinds juni 2014 op traumatische wijze slachtoffer van is geworden vormen op zichzelf weer zo'n negatief culminerend dieptepunt, een kwaadaardige hyperbool.
Maar je pyromane hoogstandje uit je jongehonden jaren kunnen we scharen onder de categorie onwijs onveilig knutselwerk, niet eens illegaal (of wel?), maar wel met een sponningtrillende BOOM, die, teruggekeerd op de plek van het lont een echte BOOMERANG was.
(kwaad)aardig verhaal overigens.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)